— 2 v 1 5

nichem meam accidere potuit. de In. 7J0 a, Si quid pupillo

accidiſſet. I. A. 154 b, Si quid mihi humanitus accidiſſet. I. V.

157 a, Calamitas, quæ omnis propter auaritiã ipſius acci- dit. pro Pomp. i5 a, Si quid de eo factum eſſet. de Am. 97 a, Nihil mali accidiſſe Scipioni puto, mihi accidit, ſi quid acci dit. Atti. 122 b, Moriar, ſi magis gauderem, ſi id mihi accidiſ- ſet. Ep. 206 a, Tamen mihi crede, ſingulares huic municipio calamitates accidiſſe. ad Her. 16 a, Multa mala alicui caſura eſſe. de In. 0 b, Quid ipſi caſurum ſit. Epiſtol. 241a, Quid caſurum ſit, incertum eſt. I. V. 231 b, Mirum quendam dolo- rem accidere alicui: Part. 237 a, Aliquid diuinitas accidere. de Orat. 127 a, Nihil mihi ad dolorem acerbius accidere po

tuit. I. V.3 0 b, Quid mihi optabilius ad immortalitatẽ glo-

riæ potuit accidere? Att. 85 a, Quod uideo tibi etiam nouũ accidiſſe tanquam mihi. Epiſt. 40 b, Quæ ſcribis ad me, mi- nimè mihi miranda,& maximè iucũda acciderunt. Epiſt. 30 b, Cognoui omnia, quæ à me profecta ſunt in te, tibi acci- diſſe gratiſsima pro Plan. 271 b, In quibus ipſi aculei, ſi quos habuiſti in me reprehendendo, tamen mihi non ingrati ac- ciderunt. At. 3 b, a, Nam mihi omnia, quæ iucunda ex mori- bus alterius homini accidere poſſunt, ex illo accidebant. Ep. 41 a, Illud mihi permirum accidit, tantam temeritatem,

&c. At. n0 b, Hoc mihi accidit iucundiſsimum. Attic. 49 a,

uod me uetas quicquam ſuſpicari accidiſſe ad animum tuũm, quo d,&c. de In. 6² b, Hoc mihi uoluntatis accidit, ut ſcriberem,&c. At. 9 b, Ad pedes omnium ſigillatim acciden te Clodio: aliàs, accedente. Abijcere& proijcere ſe ad pedes alicuius. L. Pes,& Abijcio.

ACCIO, cu. accerſo, uenire jubeo, euoco. At. 68 b, Tu inuita

mulieres, ego acciuero pueros. Attic. 220 b, Hic igitur, ſi ac- cierit, accurram. de Ar. 240 b, Aruſpices acciendos ex Hetru ria arbitror. de Or. 156 a, Philippus, qui filio Ariſtotelem do ctorem accierit.

ACCIPIO, pu. capio, recipio, tracto, interpretor, intelligo,

mutuor. Qu. Frat. 315 b, Accepi literas tuas datas Placentiæ, deinde alteras poſtridie datas Blandenonæ. Itaq; præclarũ à maioribus accepimus morem rogandi iudicis, de Off. 60 b. Quas eum dolo malo maneipio accepiſſe de Vario dice- ret. i. à Vario. Certè humanitatem ijs tribuere debemus, à quibus accepimus, Qu. Pr. 298 a, b. Cum optatiſsimum nun cium accepiſſem te mihi quæſtorẽè obtigiſſe, Epi. 29 b. Cum imparatam iam Capuam accipere nolui, At. 128 a. Cum de plebe conſulem non accipiebant, de Ora. 16 b. Tenere, quæ didiceris in accipienda cauſa, de Ora. 141 a. Accepimus con- ditiones, ſed ita, ut remoueat præſidia, Epiſtol. 261 a. Quæ contuens animus, accipit ab his cognitionem deorum, de N. 57 a. Quin iudicium acciperet in ea ipſa uerba, quæ Næ- uius edebat, non recuſabat, pro Qu. u b. ibi. Cum is iudi- cium acciperer pro Quintio, cui tu,&c. Cum exploratum habere cœpero, Cæſarem honoribus, quos acceperit, extra- ordinarijs fore contentum, At. 275 a. Nunc primùm hoc au res tuæ crimen accipient, I. V. nz a. Imperat Agyrinenfibus, ut decumas ipfi publicè accipiant, I. V. 153 a. Quemadmo- dum ij ludi accipiantur, Att. 249 a. id eſt, placeant. de Off. 103 b, Animus mollis,& ad accipiendam,& ad deponẽdam offenſionem, Attic. 14 a. Terga boum non eſſe ad onus acci- piendum figurata, de Fin. 8 a. Cum palmã iam primus ac- ceperit, de Cl. iso a. Tam bonus gladiator, tam citò rudem accepiſti? I. A. 4 b. Cum par uoluntas accipitur& reddi- tur, Epiſtol. 60 a. Remp. illis accepi temporibus eam, quæ penè amiſſa eſt, Poſtqu. 199 a. Rogationem ſuaſit eam, qua accepta, eſt hoſtibus deditus, de Of. 74 a. Quo deprecante, accepta lex non eſt, Off. 74 a. Laodiceæ me prædes acceptu rum arbitror, Epiſtol. 28 b. Cum me pro puero reſp. acce- piſſet uadem, Attic. 289 a. Accipere uulnus, Attic. 79 b. Acci- pere plagam, ibidem. Accipere pecuniam ob rem iudican- dam, Attic. 23 a. Pecuniam adoleſcentulo grandi fœnore, fi- ducia tamen accepta, occupauiſti, pro Flac. 157 a. Qui teſti- monium publicum mandataq; acceperant, I. V. iu b. Luna ſolis lumen accipit, de Orat. 159 b. Hoc etſi multis modis reprehendi poteſt, tamen accipio quod dat, de Finib. 82 a. Quod dar accipimus, Epiſt. 2 b. Et tamen ab illo apertè, te- ctè quicquid eſt datum, libenter accepi, Attic. a. Si ſedant & ſua ſponte, accipio quod datur, de Orat. 125 a. Bibulus prouinciam acceperat, Epi. z3 a. Suaue mihi quidem, ut ui- detur tæıε ad Cæſarem, ſed quæro locupletem tabellarium accipiat, At. 328 b. Quod ego ita libenter accipio, ut,&c. E- piſt. 77 a. Sit enim mihi tinctus literis, iſta ipſa præcepta ac- ceperit, de Or. u6 b. Voluptatem hanc eſſe ſentiunt omnes, quam ſenſus accipiẽs mouetur, de Fi. 65 a. Accipere aliquid in bonã uel malam partem, Epi. 36 a. Accipere beneficium in contumeliam, Attic. 24.2 b. Accipere aliquid grauiter, de Or. 28 a. Quicquid in eum officij contuleris, id ita accipiaà, ut in me ipſum te putẽ contuliſſe, Ep. 144 a. Atque fortiter

A C 16 hoc uelim accipias, ut ego ſcribo, Att. 247. Ea te moderatè accep iſſe, Epi. 167 a. id eſt, æquo animo. Quanto nunc hoc idem accipiet aſperiusꝭ Atric. 135 b. Accipere aliquid ſeuerè,

pro Cæl. 49 a. Periculosè dico, quẽadmo dũ accepturi P. C. ſitis horreo, ſed quæſo oroq́; uos; ut accipiatis ſine offen- ſione, quod dixero, I. A. 210 b. Vt uolet quiſq; accipiat, pro Deio. 148 b. Quòd rogas ut in bonam partem accipiam fl qua ſunt in tuis literis quę me mordeant, ego uerò in opti- maã, At. 175 a. Accipiet in optimnã partẽ C. Pãſa. Etenim dicã animo amiciſsimo, pro Cæl. 49 a. Illud non accipio in bo nam partẽ, quod ad me refers, Attic. 264 b. Cuùm uerbum in duas plurèsue partes accipi poteſt, ad Her. 40 b. Quæ qui- dem te in eam partem accepta ſunt, ut eũ ampliſsimò re- gis honore affeceris, pro Deiot. 146 a. Eà iudices ſpero à uo bis eſſe in bonã parts accepta, pro Arch. 192 a. Tento te quo animo accipias, Epiſt. 253 a. Sed bonam in partem accipies,

Att. 52 a. Accipere aliquid in aliam partem ac dictum ſit, ad

Her. i3 b. Et hæc accipienda amicè, cùm beneuolè fiunt, de Am. u2 b. Vereor quomodo hoc accipias, ad Her. 36 a. Quẽ- admodum hoc accepturas exteras nationes putaſti? J. V. 215 b. Velim ſic hoc accipias, ut àme dicitur, dicam certè quod ſentio, de Aruſp. 255 b. Patienter accipere admonitionem, de Am. uz a. Durius accipere hoc mihi uiſus eſt, At. 2 2.

Accipere aliquem bene uel malsè, id eſt tractare. Ep. 107 b, Tum quòd Epicurum tuum Stoici malè accipiũt. Accipitur

ſatis malè à Curione,& totus eius ſecun dus conſulatus exa

gitatur, Epi. i2i b. Copiæ extenuatiſsimæ,& inopia omniã

rerum peſsimè acceptæ, Bru. Ep. 174 a. Spartæ pueri uerbe-

ribus accipiuntur ad necem, Tuſcul. 182 a. Nos Aſia accepit admirabiliter, Attic. 75 b. Malè accipere aliquem uerbis, I. V- 104 b. Hominem multis uerbis malè à me acceptum dimi- ſi,I. V. 10 a. Aliquem ad epulas recipere,& eum bene uel ma- I& accipere, Tuſc. 222 b. Pèſt autẽ regio apparatu accepti, ſer monem in multam noctem produximus, de Som. 126 b. E- go uerò hilarè à te acceptus ſum, de Ora. 135 b. Conuiuæ hi- larè& bene accepti, Attic. 263 b. Leniter clementerq; homi- nem accepit, I. V. 220 b. Accipere hoſpitem, Epiſt. 103 a. Acci- pere aliquem hoſpitio, At. 32 a. 3 Accipere, pro admittere. Hic tu me etiam inſimulas, neo ſatis factionem meam accipis, Ep. 101 b. Sed in hoc homine nullam accipio excuſationem, Epiſt. 25 b,& 198 b. Accipere iniuriam. L. Iniuria. Accipere cauſam, id eſt excuſationem, Epi. 264 a.& Attic. 274 b. Cauſam tuam noſco, id eſt acci- pio.& I. P. 82 a. Accipiam equidem dolorem, mihi illum iraſci, Atti. 8 5½ b. Accipere detrimentum, pro Pomp. 6 b,& 16 b. d Accipere ignominiam& calamitatem. I. V. 256 a,& 120 a, Accipere contumeliam. Vt cum me hoſpitio accipias, exiſti- mationem te aliquam putes accipere, Ep. 136 b. Ea quæ pa- rum acceperis, quærere, de N. 60 b.& ibi. Ea quæ minus in- tellexeris requirere, cũ cauſam ſumebas, illud accipiebam. Accipere, pro intelligere ſeu interpretari. Epiſt. 5 b, Quæ gerantur accipies ex Pollione. Epiſt. 35 a, Cognoſce ęquita- tem expoſtulationis tuæ. de In. 76 b, In hac lege hanc cau- ſam accipi minimè oportet. de In. 58 b, Vim uerbi in aliud atq; cæteri accipiant, poſſe ducere. de Or. 132 a, Ad uerbum,

non ad ſententiam rem accipere. de Ora. 33 a, Hunc lOocum,

ſiquidem ego te accipio dicere Arpinum germanâ patriam eſle ueſtram. de Leg. 170 a, Vt contrà ac dicat accipi ac ſenti- ri uelit. Or. 209 b, Sed quem accipio ipſe oculis atq; animo ſenſum, hũc uerè apud uos, ut potero planiſsimè exponam. J. V. 15 a, Vt de Socrate accepimus. Off. 18 b, Accepiſſent q́; fama& auditione eſſe quoddam numen,&c. de N. 45 a, Cũ græcas literas M. Catonè in fenectute didiciſſe acceperim. Acad. ꝛ a, Ceremoniæ ab omni uetuſtate acceptæ. de Ar. 250 a, Sic enim à maioribus noſtris accepimus. I. V. 64 a, C. Ma-

rius duas ædilitias accepit repulſas. pro Plan. 269 b,& ibid.

Accipere offenſionem in ædilitate.

Accipere aliquè in amicitiam, At. 37 b. Accipere aliquem in ciuitatem, Of. 8 a. Accipere falſam opinionem de aliquo, Epi. i3 b. id eſt, habere falſam opinionem de aliquo. de Or. 103 b, Sit boni oratoris multa auribus accepiſſe.

ACCEPTIO, nis. Top. 223 b, Nam neq; deditionem, neq; donationem ſine acceptione intelligi poſſe. ACCIPITER uu, auis rapax, coturnicum auida. de N. 6 G a, Accipitres, aſpides,&c.& Hor. 43. ACCITVS, um. Sal. in Cic. 270 b, Cicero arreptitius, acci- tus,& paulò antè incitus huic urbi ciuis. ACCITVS, tus. accerſitus. I. V. 16² a, Accitu alicuius euocari. ACCIVS, cj. de Cla. 174 a, Veſter etiam D. Brutus M. filius, ut ex familiari eius L. Accio poeta ſum audire ſolitus,&

dicere non incultè ſolebat,&c. Pro Arch. 190 b, Dec. qui-

dem Brutus ſummus ille uir& Imperator Accij amiciſsi- mi ſui carminibus templorum ac monimenrorum aditus exornauit

17

9 2

niypr intel nit d AC0 uerle tion⸗ mod iſte ſuas Nos, neſt id m acco magt exacl b. Vt comp ſunt ) b. Ci natio alicum are, Accon rum a puta dinis de 0. teſt a Uerſu