0, c. incaberrationem ortere.& Epiſtol.
à moleſtijs nul.
co. pro Cecin. 39 us aberret oratio. on aderrat oratio t, ad hæc reuoce. ego tibi uideor nõ do aut fi nutu ab. At ego hie ſcribẽ amé aberro. i. A do de xternitate aber d.5etamen à propo reor ne nihil conie ſtate. pro Lig. 140 aua b, de Fin. u a, nus. I. A. 290 b, Ani maiorib.&243 b, ara ſuſpicio pericu
mper inngitur, nũ- dirio conſule fuiſti drum pater abhinc 60 b, Abhinc ampli ro Qu. R.51 a, Quo libertus domũ ex endit eum menſem ata diebus habitis. or, fugio, abſum, re aliqua re longiſsi- uolütate facièdi ali Sp. 25 b, Bibuli uo- ſententia Pöpeius qius ſtudijs noſtris abhorrẽt àcömu- che relinquenda. de rrös. de Or. u7 b, Sin
bantu vernicioſam bel ui Habitus in ſe ad⸗ bhorrere uideretur: bhorrere de-
Nec* auſa 8 bie abhorrebis
A B
abhorrebit oratio mea. pro De o. 147 a, Id etfi A ueritate 15
gè, tamen à cõſuetudine criminandi non multum abhorre bat. I. C. no a, A' quo mea lõgiſsimè rario uoluntas q́; ab- horrebat. At. li.z. ſcribendo prorſus abhorret animus. ABIECTIO, nus. reiectio, eiectio.)(adiectio. ad Heren. 2 b, Adiectio, abiectio, literarũ mutario. I. P. 98 b, Debilitatio, atq; abiectio animi, id eſt, defe ctio. 2 ABIECTV S,, um. demiſſus, humilis, afflictus, cõtemptus, ſummiſſus, iacens. pro Clu. 37 a, Non quòd illi cauſam pe- cunię publicę contemptam& abiectam putarent. Att. 12 a, Senatum abiectum excitaui. de Finib. 10 4 a, Cum ipſi inter nos abiecti neglectiq; ſumus.& li. 5. de Fin. Nihil abiectũ, nihil humile cogitant. de Cla. 186 a, Verba non abiecta, res cõöpoſitę diligenter. I. C. 118 b, Examinata uxor, abiecta me-
tu filia. pro Cæl. 54 a, Hic abiectus non tam ad pedes, quàã
mores, ſenſus q; noſtros. Am. 107 a, Sępe in quibuſdam eſt
animus abiectior,& ſpes amplificãdę fortunę fractior. At.
40 a, Sum animo perculſo& abiecto. Oratio humilis& abijecta.)(alta& exaggerata. Orat. 215 b, contra Rul. 85 a,
Homo grandi macie torridus, contemptus& abiectus. Ep. Sůb, Deſertus& abiectus. Item de Finib. 138 b, Humilis& abiectus. Summiſſus& abiectus.)((ſe efferens, Offic. 25 a. Abiectus& ſemiuiuus I. P. 86 a. Comicorum ſenarij abie- cri. Or. 215 a.
ABIECTEI. A. 189 a, Nec abiectè, nec ſine aliqua dignita- 8
te caſum illum temporum tuli. Tuſc. 387 a, Ne quid abie- ctè facfamus. ABIESarbor. Tuſ. 200 a, Toſti alti ſtant parietes deforma- ti, atq; abiete criſpa. Poerę.— ABIEGNVS, a, um. ex abiete. ad Here. 12 b, Abiegne trabes. &, Niſi enim cecidiſſent abiegnæ ad terram trabes, Argo 1l la facta non eſſet, Top. 226 a. ABIG O, xp. pello, expello, eijcio, ago. de Orat. 131 b, Puer abi ge muſcas. pro Clu. 24 a, Mulier partũ ſibi ipſa medicamen tis abegit. J. P. 97 b, IHlli familias arripuerũüt, pecus abegerüt. I. V. 81 b, Iſte greges equarum abigendos curauit. Aca. 22 b, Peſtem abige à me. Verr. 4. Greges equarum abactos. ABII CIO, cw. depono, re j cio. pro Seſt. 16 b. Atq; inſigne re- giũ, quod de ſuo capite abiecerat, repoſuit. de Pro. 70 a, Vir gines ſe in puteos abiecerunt. de Fi. 146 b, Polycrates annu Iü, quo delectabatur, in mare abiecit. ꝓ S. R. 20 a, Suſceptũ onus aut propter perfidiam abijcere, aut propter imbecil- litatem animi deponere. Off. z0 b, Relinquunt enim& abij ciunt obediétiã. de Or. 13 S a, Gloria parta nõ delectari, ſed toram abijcere atq; deponere pro Seſt. 20 b, Hic ſe abiecit exanimatus. Abijcere& proſtetnere ſe. Par. i18 a,& At. 55 a,
Clodius abiectatoga ſe ad generi pedes abiecit. At. 123 b,
Frangere& abijcere aliqué. de Fi. 151 a,& Ep. 151 a, b, Quan taq́; contentione Titiũ interceſſorẽ abiecerim, ex aliorũ te
literis malo cognoſcere. de Or. 121 b, Abijcere uoluntatem diſcendi ſimul cũ ſpe perdiſeẽdi. At. 74 a, Fänius ædifi cãdi conſiliũ abiecerat. Ep. 138 b, Nam omnẽ noſtrã de repub. cu rã, cogitarionẽ de dicẽda ſententia, cõmẽtat onem cauſarũ abjecimus. Att. 156 a, Que cũ audiſſem, abieci conſiliũ pro- fectionis. Ep. 70 a, Quanquam tuis monitis&pręceptis o- mnis abijciẽdus eſt dolor. de Leg. 161 a, Natura cũ cęteras animantes abieciſſet ad paſtum, ſolũ hominem erexit. Off. 15 a, Abiecta omni cunctatione facere aliquid. I. A. 175 a, O- mnem ſe amorẽ abieciſſe illinc, atq; in hanc trãsfudiſſe. At. 254 a, Quę minus antea ob inſirmitatè ætatis cõſtanter ab eo fieri uidebantur, ea ille abiecit. de Am. 102 a, Qui omnes cogitationes ſuas abiecerunt in rem tam humilem, tamꝗ; cõtemptam. Ep. 178 a, Abijcere omnem timorem. pro Mur. 134 b. Abijcere haſtas. ABITVS, Ius. diſceſſus. J. V. 175 b, Ne poſt abitum quidẽ hu- ius importuniſsimæ peſtis.“ ABIVDICO, as.)(Adiudico. propriè aũt abiudicare eſt, per ſententiam auferre,& alteri addicere. I. V. 68 b, Nulla res per triennium, niſi ad nutum iſtius, iudicata eſt, nulla res cuiuſquam tam patria atq; auita fuit, quæ non ab eo, impe rio iſtius abiudicaretur. pro Cecin. 30 4 a, Eũ qui cùm liber eſſet, cenſeri noluerit, Populus iudicat ipſum ſibi libertarẽ abiudicaſſe. de Orat. u8 a, Vbi plus mali quàm boni rape-
rio, id totum abiudico, atq; reijcio. Budæus legit, abdico
atq; reij cio. I. V. 77 a, Rationem ueritatis, S&c. ab hoc ordi- ne abiudicari. contra Rullũ?74 b, Iudicabit Alexandriã re- gis eſſe, à populo Romano abiudicabit.
ABIVNGO, gi. remoueo, ſeparo. Atr. 21 b, Demoſthenes ſe
ab hoc refractoriolo iudiciali dicendi genere abiunxit.
ABIVRO, al. aliquid me non habere, uel non promiſiſſe iu-
ro. periurio nego quod debeo. Att. 5 a, Mihi abiurare certi-
us eſt, quàm dependere. ASAdeæ, L.Innocentia.
ABLEGATIO, ouus, de Leg. lib, 1. Ablegationem aliquam
b B 6 nigmirum iſta oratio poſtulat.
ABLEGO, gaus. amãdo, remoueòõ, dimitto. I. V.124 a, Poſt il- los adhibuirt, quos ablegarat. I. V. 125 a, Qui honeſtos homi. nes, ꝗ cauſam norint, ableget, cõfilioq́; dimittat. Remouere &ablegare aliqué. I. V. 252 b,& I. V. 123 b, Dimiſſo arq; ablega to cõſilio. At. 33 b, Hęc legatio à fratris aduëtu me ablegar.
ABLVO,. eluo, purgo. pro Sex. Roſc. 30 a, taiactantur Hlu- ctib. ut nunquã abluãtur. Tuſ. 22 a, Perturbatio animi pla catione abluitur. Abluere pedes alicui, Tuſc. 237 b, Viyſti pe des abluens. ad Heren. 28 b, Tui clariſimi nepotes ſuo ſan-
guine abluerunt inimicorum crudelitatem.
ABNVO, u. nego, recu ſo. de Fat. i4 0 b, Nihil enim unquam abnuit uolũtas tua ſtudio meo. de Finib. 64 b, Et intelligas quid quiſq; cõcedat, quid abnuat. pro Milone 121 a, Nö ab- nuo, non recuſo, de Leg. 164 a, Quorũ nemo unquã tam au dax fuit, quin abnuerit à ſe commiſſum facinus.
ABNVT O, s. de Or. 158, Quid te adiri abnutas? Poetæ.
ABORTIO, nis. fœetus ante tempus pariendi, abiectio. pro Clu. 24 b, Si hæc ſolutio legatorum,&non merces aborrtio
nis appellanda eſt.
ABORTVS, tus. intépeſtiuus ortus. At. 237 a, Tertulle nollõ abortum, ram enim Caſsij ſunt iam, quàm Bruti ſerendi.
ABRADO, du. pro Cec. 228 b, Poſteaquam uidet nihil ſe ab
Cecinna poſſe litium terrore abradere, pro Qu.R. 48 a, Su- percilia illa penitus abraſa, olere maliciam& clamitare cal liditatem uidentur.“ ABRIPILO,, pis. abſtraho. I. V. 226 b, Verres abripuiſſe Cerers uidetur. I. V. 205 a, Quèé in uincula abripi iuſsit. I. V. 184 a, Frumentũ auerſum à rep. abreptũ ab aratorib. De Or. li. z. Te quaſi quidã ęſtus ingenij tui procul à terraabripuit, at- que in altũ à cõſpectu penè omniũ abſtraxit. Antequã 197 b, d liberis ſuis abſtrahi, à cõiuge abripi, ab aris focis q́; pro ijci. pro Ligar. 14 2 b, Tempeſtate abreptus eſt unus. ABRO GATI O, onus. At. 50 b, Nulla lex eſt, que non ipſa ſe ſepiat difficultate abrogarionis. ad Heren. 9 a, Nũ quę abro gario aur derogatio ſit legis. ABRO GO,, 5s. adimo, refgo, abdico, reſcin do, diſſoluo, irri- tü facio, ne lex aliqua ualeat legẽ fero, antiquo. In Ver. 136 b, Si tibi magiſtratũ abrogaſſet, minore ignominia te affe- ciſſet.& Off. 60 a. Ite pro Wilonens a, Qui collegæ magi- ſtratũ per ſeditionẽ abrogauit. de Clar. 184 b, M. Octauius legem Semproniã frumentariã, populi frequéris ſuffragijs abrogauit. Att. 50 b, Cùm lex abrogatur, id ipſum rogatur, quomodo eam abrogari oporreat.&ibid. Derogare, abro- gare. pro Do. 230 a, Eid; imperiũ eſt abrogarü. pro Qu. R. 51 a, Si iam tibi deliberatum eſt, quibus abro ges fidẽ iuri ſiu randi, reſponde. Aca. 10 a, Aequaliter omnib. abrogatur fi- des. ad Heren. 4 a, Quę res ſidem abroga: orationi.& abro gare fidem famæ. à b, de Leg. 172 a, Lex illa neq; tolli neque abro gari poteſt.& ibidem, Eas tu leges rogabis, uidelicer, quæ nunquam abrogentur? de Leg. 188 b, Gracchus pote- ſtatem intercedendi collegæ abrogauit. de In. 79 a, Abro- gare legẽ, derogare aliquid de lege,& commurare legẽ ali- qua ex parte. Qu. Fr. 30 8 a, Cato legem promulgauit de im perio Lentuli abrogando, ad Heren. 9 a, Cui legi abrogarũ uel derogatum ſit.
ABRVMPO, p*. I. A. 264 a, Hæc ſe prima latrocinio abrupit
Antonij: id eſt, deſciuit ab Antonio. ABRVPTIO, nis. de D. 126 a, Abruptio corrigiæ. Item Att. 171 b, Abruptio, pro diuortio. ABS. Orat. 212 a, Vt iam neſcias ab ne uerum ſit, an abs. L. A.&⅜ Ab. ABSCEDO, duw. recedo. de Diu. u16 a, Capur eſt in iecore, cor in extis, iam abſcedet, ſimul ac molam& uinum in- ſperſeris. ABSCESSIO, abſceſſus, diſceſſus. de Vni. 201 b, Cùm ad corpora, tum acceſsio fieret, rum abſceſsio. ABSCESSVS,ſzs abſceſsio, diſceſſus. de Nat. 7 a, Abſceſſus ſolis nobis.)((Appulſus ad nos. ABSCIND O, dis. diſcindo, lacero, amputo. Att. 26 b, Ora- tiones à me duas poſtulas: quarũ alteram non libebat mi- hi ſcribere, quia abſeiderã: alterã,&c. I. V. 236 a, Aquiliũ con ſtituit in cõſpectu omniũ, tunicamꝗq́; eius à pectore abſei- dit. de Pro. 76 a, Quanquam ſunt abſciſſæ, tamen efferẽt ſe aliquando. I. A. 231 b, Poſt aũt ceruicibus caput abſcidit. AB SCISIO, onu. præciſio figura. ad Heren. 4, Per abſciſio nem, ſi cùm incipimus aliquid dicere, præcidimus. 5 ABSCONDIT E'. deIn,. 70 b, Abſoluta eſt, quæ ipſa in ſe, non ur negocialis implicirè& abſcondirè, ſed patentius&s expeditius, recti& non recti quæſtionem continet. de Fin. 90 a, Que enim de uoluptate dicuntur, ea nec acutiſsimè, nec abſcondirè diſſerunrur. 1 ABBSCONDITVS,, um. abſtruſus, abditus. I. A. 180 b, Erät fortaſſe gladij, ſed abſconditi, in Cic. u11 a, In tan: is tamq; 4 2 abſconditis