—

—,—

——

———

——yy——————

d 8 1.— 8— 6

3 A BB 32 AL.IIENATVS. Ep. 6 b, Hominem excellentem nöni- hil ſuſpicãtem te ab ſe abalienatũ, illa epiſtola retinere po tuiſti. de Or. u1⁷ a, Iudices erant à Cępione propter iudicia abalienati. At. 2 b, Eſſe animo abalienato. ABAZ E A, uel Sabazea, inſtituta Dio nyſij. de N. 7i a. ABAVVS, ni. aui noſtri auus. de Cla. 183 a, Auus, proauus, ab- auus.& ibidem b, lam duorum abauorum, quàm eſt illu- ſtre nomen. ABDRRA, ra. urbs Thraciæ. ABDERITES. Acad. 14 a, de Or. 154 b, Or. 167 a4.J ABDERITICVS, a, um. Att. 105 b, Quod iam à multis au

—y—. 4——

ö

dio conſtitutum eſſe Pompeio& eius confilio in Siciliam-

me mittere, quòd imperium habeam, id eſt Abderiticum.

Abderiticum, id eſt, ſtultum.

àABDICO, u. ante tempus imperium depono. de N. 28 a, Senatus ut abdicarent, conſules abdicarunt. Tuſc. 176 a,& de Diu. 154 à, Quid magnificentius quàm poſſe decernere, ut magiſtratu ſe abdicent Coff. I. A. 185 b, Antonius eo die non modd conſulatu, ſed etiam libertate ſe abdicauit. At. 85 a, Itaq, tutela me abdicare cogito. I. C. u13 a, Cum ſe præ- tura abdicaſſent. L. Abiudico.

ABDICERE, quaſi repudiare uel reij cere. de Di. 87 a, Cũd; in quatuor partes uineam diui ſiſſet, treis q; partes aues ab- dixiſſent, quarta parte quæ erat reliqua, in regies diſtribu ra, mirabili magnitudine uuã, ut ſcriptũ uidemus, inuenit.

ABDIT E occultè. J. V. 145 a, Aliquid ita conditum eſſe, atq;

ita abditè latêre, ut omni diligèria inueſtigari non poſsit. ABDITVS, a, um. Of. 35 a, Nec aurũ effoderetur penitus ab- ditũ.& de N. 56 b, Venæ auri penitus abditæ:& in b, Res Pe- nitus abditæ& res occultæ.& At. 264 a, Hæc loca uenuſta ſunt, abdita certè,& ſi quid ſcribere uelis, ab arbitris libera. & J. V.77 b, Res retruſa atq; abdita in tenebris.& de Ar. 257 b, Abditi& penetrales foci.& Qu. de Pet. 2u1 b, Quæ ſigni- ficant uoluntatem eſſe abdità& retruſan, parui refert patèé re hoſtium. Tuſ. li. z. Audis ne Amphiarie ſub terrã abdite: ABD O, du. occulto, retrudo. Att. 56 a, Ille ſe in interiorè par- tem ædium abdidit. Ep. 217 a, Itaq; abdidit ſe in intimã Ma cedoniã. Ep. 130 b, Et ſeſe abdiderit inclaſſem. Off. 25 b, Na tura eas partes contexir atq; abdidit.& 138 a, Neq; me in Ar pinum hoc tẽpore abdã. pro Mil. 1 ⁰° b. Cũ ſe ille fugiens in ſcalarum tenebris abdidiſſet. alids tenebras.& de In. 42 a, Qui diſperſos homines in agris&ʒ intectis ſylueſtrib. abdi ros, ratione quadã cõpulit unũ in locũ. I. P. 87 b, An amici tui tabulas abdiderũtè Item alibi: De uxore Tuberonis nõ poſſum iam abdere, eſtenim res peruulgata. pro Ar. 188a, 8i qui ita ſe literis abdiderunt. de0. 121 b, Qui lueci edide- rat genitor Saturnius, idem abdiait. I. P. 99 b, Is domum ſe abdidit. Ep. fam. li. 7. Ac me totum in literas abdere. ABDOMEN, ni. apud Ciceronem pro uitio uétris ac gut turis, quam gulofitatem uocant, aliquoties reperitur. Pro Seſt. 24 b, Manebat inſaturabile abdomen, copiæ deficie-

bant.& J. P. 38 a, Ille gurges natus abdomini ſuo, non lau-

di atque glorię.& ⁹3 b, Oculerum delectationi abdominis uoluptates anteferre. 4 ABDVCO, cw. remoueo, aufro, abſtrahlo, auerto, traduco. de Nat. 34 b, Nihil eſt difficlius quàm à conſuetudine ocu lorum aciem mentis abducere.& ⁹3 b, A' cõſuetudine ocu Iorũ animũ abducere.& de Or. 136 a, Abducere animos à cõ traria defemſione,& ad noſtrã conortraducere. I. V. 202 b, Abducuntur homines nonnunqnã ab inſtitutis ſuis magni tudine pecuniæ. pro Cæl. 41b, Equidè uos abducã à teſtib. I. V. 165 a, Hic eſt Docimus, ad quẽé jſte deduxerat Tertiam

Iſidori Mimi filiam, ui abductam à Rhodio tibicine.& de

Or. uz a, Abducere diſcipulos ab aliquo. pro Deiot. 149 b, Abducere ſeruũ ab aliquo I. A. 236 b, Brutus equitatũ ad ſe abduxit Dolabellę. I. A.z 26 a, Abducere legiones ab aliquo, & auertere. ibidem: Abducere animũ a ſolicitudine uel à ui

tijs. Epiſt. 48 a, à moleſtijs. Att. i37. à querelis, 36 a. Epiſt. 70

a, Ita ut mones, quantũ potero, me ab omnib. moleſtijs& angorib. abducã. Abducere cogitationem à conſuetudine, Tuſc. 156 a. Abducere aliquè à ſtudijs, Epiſt. 49 a,& Ep. 59 a, Me nec domeſticus dolor, nec,&c. à Rep. abducet. ꝓ Qu. 15 b, Auferre& abducere.& I. A. 169 a, Curio te à meretricio quæſtu abduxit. de Cl. 184 b, Quin etiã Catulũ filiũ abdu- camus ex acie, id eſt, à iudicijs.& Qu. Fr. 326 a, Abduco me ab omni reip. cura, dedoꝗ́ literis. Item pro Flac. 61 a,& de D. 99 b, Ne ars tanta propter tenuiratem hominum Areli- gionis autoritate abduceretur ad mercedem atꝗ; quęſtum. De Diu. lib. 1. Nec abducar ut rear, aur in extis toram He- truriam delirare. I. V. act. 5. Ab illis hominib. qui tum uer- ſati ſunt in Repub. ad hanc hominum licentiam& libidinẽ meabducis. Am. 97 a, Nec ab iſto officio abduci debui. pro klac. 161 a, Abducere ſe à fide. ABEO, abis. diſcedo, trãſeo, concedo, faceſſo, ceſſo, L.A. 257 b,

Quin tu abis in malam peſtem malum; eruciatum Attic. 226 a, Nauſea iã planè abijt. Epi. 232 b, De loco nunc quidẽè

abijt peſtilentia. pro Mur. 125 b, Abijt illud tempus, mutata

ratio eſt. I. V. 234 a, Prætor de ſella ſurrexit, atque abijt. Pro Qu. R. 1 b, Nunquid cauſare quin ab iudicio abeas turpiſ⸗ ſimè uictus? Epiſt. 138 a, HHla mea, quæ ſolebas antea lauda- re,& hominem facilem, 6 hoſpitem non grauem, abierunt. Off. 68 b, Nunc abeo ad uulgi opinionem. J. V. 99 a, De ſuis ponis ita dat, ut ab iure non abeat. Pro§. R. 25 b, Quid ad i- ſtas ineptias abis, inquies?prò S. R.& pro Ceci. 303 b. Vt ne longius abeam. Att. 222 b. Ad ſummam non poſſunt iſthæc ſic abire. de Einib. 164 a, Cato autẽ ſic abijt? uita. Ep. 60 b, Atq; abeuntẽ magiſtratu concionis habendæ poteſtate pri uauit. Att. 11 a, Cum abiens conſulatu ſum domum redu- Ktus. Att. 161 a, In quos enim ſumptus abierunt fructus prę- diorum? Tuſc. lib.i. Abijt ad deos Hercules. Epiſt. lib. 7, N5. longè abieris, num ius ciuile ueſtrum,&c. I. C. Non hoc ti- bi ſic abibit, id eſt, non impunòè feres. de Ein. li.. Et ſi hoc fortaſſe non poterit ſic abire, tamen audebo,&c. ABERRATIO; nisz. Attic. 199 a, Siue hanc aberrationem à dolore delegerim, laudari me etiam oportere.& Epiſtol. 254 a, Veruntamen aliam aberrationem à moleſtijs nul- lam habemus. 1 5 ABERRO, 2s. recedo, deerro, animũ abduco. pro Cecin. 395 a, Ne ab eo, quod propoſitum eſt, longius aberret oratio. de Or. 122 b, 4 quo homine iamdudum non aberrat oratio tua. Offic. 27 b, Si aberrare ad alia cœperit, ad hæc reuoce- tur oratio. de Or. 123 a, A cuius inuentis ego tibi uideor nõ longè aberrare. de Ar. 249 a, 8i ædilis uerbo aut ſi nutu ab- errauit, ludi non ſunt ritè facti. Atr. 199 a, At ego hic ſcribẽ do dies totos nihil equidem leuor, ſed tamẽ aberro. i. à do lore animum abduco. Tuſc. 165 b, Sed te de æternitate aber rare propoſito facilè patiebar. de Fin. lib. 5.tamen à propo ſito, inquam, aberrauimus. Att. 2 36 a, Vereor ne nihil conie ctura aberrem. Aberrare à communi utilitate. pro Lig. 14 a, Aberrare à diſtributione. Quin. de Pet. 212 b, de Fin. u a, Non multũ ab Herilli leuitate aberrauimus. I. A. 290 b, Ani mus aberrat à ſententia, ſuſpenſus curis maiorib.& ²43 b,

4

Attendite quæſo num aberret à coniectura ſuſpicio pericun

li mei.& de N. 21 a.

ABHINC, ex hac die: præterito tẽpori ſemper iungitur, nũ- quam futuro. l. V. 82 b. Quæſtor Cn. Papirio conſule fuiſti abhinc annos quatuordecim.& n3 a, Horum pater abhinc duo& uiginti annos eſt mortuus. Att. 160 b, Abhinc ampli us annis xxv, pro Cornificio ſpopõdi. Pro Qu. R.5i a, Quo tempore? abhine annis Xxv. I. P. 92 b, Mihi libertus domũ ex hac die biduò antè conduxerat. I. V. Offendit eum menſem comitialem, comitijs iam abhinc triginta diebus habitis.

ABHORREO,S. abhorrens ſum, aſpernor, fugio, abſium, re

ligioni habeo, diſcrepo, alienus ſum ab aliqua re, longiſsi- ſimè ſum remotus, longiſsimè abſum à uolũtate facièdi ali quid, alienũ animũ ab aliqua re habeo. Ep. 28 b, Bibuli uo- Iuntas à me abhorret.& 97 a, Cũ ab ea ſententia Põpeius abhorreret.& 209 a, Eſt præterea Suffidius ſtudijs noſtris non abhorrens.& 16 b, Libri de Oratore abhorrẽt Acõmu-

nibus præceptis.& 27 a, Abhorreo ab urbe relinquenda. de

Or. 99 b, Homo à iuris ſtudio nõ abhorrés. de Or. uy b, Sin

lans abhorrebit& erit abſurdus, ut ſe contineat admone- Po. de Or. 86 a, Abhorrere à conſuetudine cõmunis ſenſus. de Or. 10 4 a, Vſq, eò quæ dicenda de iuſticia putabat, à ui- tę cõſuetudine& ciuitatũ moribus abhorrebant. Pro Clu. 26 a, Nemo illum aditu, nemo cõgreſsione, nemo ſermone

dignũ iudicabat. Omnes illum aſpernabantur, atq; abhor-

rebant, omnes ut aliquam immanẽ& pernicioſam beſtiam peſtem ́; fugiebant.& z3 a, Quid unquã Habitus in ſe ad- miſit, ut hoc tantũ facinus ab eo non abhorrere uideretur? Pro Cæl. 39 a, Cælius lõgè ab iſta ſuſpicione abhorrere de- bet. de Or. 149 a, Genus orationis inufiratum& abhorrens ab auribus uulgi. de Or. 91 b, Sed hæc erat ſpinoſa quædam & exilis oratio, longeq́;H à noſtris ſenſibus abhorrés. At. 228 a, Quintus à ducenda uxore abhorret. Attic. 0 b, Delectus inuitorum arq; àpugnando abhorrentium. Pro Fa. 147 b, Ego nunquam a genere iſto, ſtudio ac uoluntate abhorrẽs fui. de Fa. 14 a, Alij talibus uicijs abhorrent. de Op. 244 b, Cauſa ipſa abhorret ab illa quidem formula cõſuetudinis noſtræ. Pro S. R. 29 b, Tanta temeritas, ut nõ procul abhor- reat ab inſania. Pro Clu. 22 b, Seq́; ab his nuptijs abhorre- re reſpondit. de D. 134 b, Quod abhorret etiam ab homi- nis cõſtantia. I. A. 210 a, Animo illos abhorruiſſe ſemper ab optimo ciuitatis ſtatu. Oct. 339 b, Niſi fortè fruſtra deos ap pello, quorum auris atq; animus à nobis abhorret. Off. 26 a, Et ab omni, quod abhorrer ab ipſa oculorũ auriumꝗ; cõ probatione fugiamus. pro Seſt. 23 a, Nec ab utilitate eorũ qui audient, nec ab officio noſtro, nec ab ipſa cauſa P. Seſtij abhorrebie