TARIUA 1 lirim ex 4 inimd un. Cülen ume qui n repuonpe rilque nec ut d unne e ass latonts ne s. Omitt an noij 3, B 2ugij Acn. ernardi 1n maildeli r differei iu paratione Wo ga Mi One aßhlicet mi Nlam m ſer di mnum homii ctiptotil agt ertare polb 00 mg t 4. Un Sem Kßes enichm lumum,( gecogaitan onſequat ap Vt procm vel in ad n urttionde certe rei li am emmimm datte phile n iam dnobi duntur:& ulm phälobe cadem of umoſttsskotaa toni claril murlucemaff lum modo iatiteruiie po nominis c Mho, quodei etilitate cc un tum. Rio m primum ahriius comr 1s& Ariſt umin Dhüobe quo modo ant mäitrmm Alcinoo, qu an ckubemu onis verol unSfulesh agulis phi hr ui n eſſe affed it⸗um n phicæ imp in tulenn 3 henter eiust ih oande rum diſput w tendis cæct iti 114 Xin pleriſc aunn — a gltat:“ ſtoteles ni u gta Pm. atur: vel ce im nah . 1 f, poll aplius intel 91 nus& inl
iſtotd j- . 1. g⸗ a Porphirio Niuns de hac con Kiars nos meditan it. lrge videntut, 1 lma b
—
PRIAFATIO IN ALCINOVM.
Illos controuerſiæ de ideis ſummam continent, quæ à nobis poſtea pluribus explicabitur. Nunc de Ariſtotele tantum dicam. In cuius Categoriis cum ſubſtantia in primam& ſecundam diſtribuitur, ea- que quæ in aſpectum cadit, prima dicitur& eſſe maxime propriè ac precipuè, hoc loquendi genere, quemadmodum& capite. lib. 12. Me- taph. Platonis ſententia de comparatione idearum cum rebus ſin- gulis, meo quidem iudicio, reprehenditur. In qua ille ideas non mo- do maxime, ſed ſolas eſſe dicere ſolet: ſingula vero ne eſſe quidem, quia in perpetua mutatione verſantur. Idem ſequurus in poſtrema ſubſtantiæ proprietate, dixiſſe videtur contra Heraclitum, ſubſtan- tiam eandem numero permanere quando viciſſim contraria recipit: in eoque corporeæ potius quam eius quæ intelligentia percipitur, rationem habuiſſe. Quum Plato contra, in philoſophando intelligẽ- tiæ omnia, ſenſui nihil tribuat& Heracliti opinionem approbans, ad ponendas ideas impellatur, vt Ariſtoteles docet cap. 6. lib. 1. Me- taph. Atque cum ille in Parmenide duas tantum fimplicis motus ſpecies eſſe velit, vnam qua res loco mouentur, alteram qua ſuis af- fectionibus commutantur, reliquas vero ortum ſcilicet, interitum, accretionem& decretionem, mixtas eſſe& ſemper habere aliquam commutationem adiunctam(in quo etiam eius ſententiam laudat Galenus capite. i. lib. 1. de naturalibus facultatibus) Ariſtoteles con- tra, in iis quæ Categorias ſequuntur, quadratum circumpoſita regu- la creſcere ait, neque tamen commutari. Hoc autem quam recte Pla- toni opponat, iſto loco non diſputo, ſed aliquando fortaſſe in eo o- pere exquiretur in quo precipuorum capitum quæ ad communem diſſerendi artem pertinent, explicarionem meditamur. Pretermitto quod in relatorum priore deſcriptione interpretes arbitrantur Pla- tonem exagitari. Quoniam nec illi Platonis locum indicant: nec ip- ſeſatis video quid in ea queſtione inter Platonem& Ariſtotelem poſſit intereſſe. Iam vt ad librum de interpretatione veniamus, quis de iis quorum ſcripta aliqua in illum extant, non obſeruat in nomi- nis& verbi definitionibus hunc Platoni eſſe contrarium, quod hæc ille ex hominis placito& arbitrio, Plato vero natura ſignificarè ve- lit: Atqui ſi recte iudicamus, de eo potius inter illos ſumma eſt con- ſenſio: quæ ſuo loco hoc noſtro commentario poſtea explicabitur. Sed illud iidem interpretes non obſeruant, Ariſtoteli orationis ge- nera multa eſſe quæ neque verum neque falſum ſignificant: Platonẽ vero lib. 2. de Rep.& 3. itemque in Sophiſta, duas tantum eius ſpe- cies facere, vnam veram, alteram falſam. Alia quoque permulta ſunt quæ ſi tum in poſterioribus Parmenidis ſuppoſitionibus, tum in So- phiſta conſiderentur paulo attentius, ad Ariſt. illuſtrandum magnum
A iij