594 ACTIO I. LIBRORVM CARDANI
gida hyems, minus calida æſtas. In iuuenta etiam ſoli- da reſtaurantur, ſed non magnis ex defe ctibus ut uul-
neribus, à quibus etiam pueri. b 285 Calidum pro pncero& mundo accipere licuit, ſed huic ranæ ramicum curatrici, ne faſtidium
pareremus, utq́; tandẽ aliquid in tot conatibus impe⸗
traſſe uideatur, ſuſtulimus. Imitati Columnã cardina- lem qui cum fratrem nimij ſumptus argueret, tandem ex centum uiginti familiaribus ſocium precum ſacer⸗ dotem tã quam ſuperfluum è fimiliæ numero ſuſtulit.
288 Hic ſuum tandem(adeò cupidus eſt nos in
ſectandi)lancinat Ariſtotelem, uir omniũ quos uide-
rim, cognouerim, audierim, maximè inconſtans. Et quid nugatur neſcit. Mud etiam ridiculum, quòd pu- tat nigrum in oui cacumine oſtendere roſtri genera⸗- tionem, nec animaduertit dum pullus generatur, ro- ſtrum ſub ala ſiniſtra latere. Ita uir hic cum de rebus ipſis agit, illico cadit in foueam.
290 Durum uidetur quod fœtus ſubeat foͤrmas innumerabiles, tum quia ubi principium& finis id numera terminori poteſt: falſum ut in uiſibilibus ſpe- ciebus: ſolim uerdò ubi tale principium& finis non loco, ſed numero terminatur, tum quia generatio non eſt motus, ſed uarietas illa eſt mutatio in qualitate:
cum ergo ex ouo iam genita ſunt cor& iecur tan- tum, utrum erit oui& caro ſimul, ergo pars pullus, e pars ouum.& ita duo. Deinde ſi manet forma oui dones fit pullus, erit pullus mortuus talidior uiuente. Fiat exa termino oui perfecto permanemus uſq; quò perueniat ad a pullus, qui abſoluatur in e, idem cùm moritur, quia per te non niſi in extre
c mo moritur, perueniat ex in r: igi-
⁵ tur ſit a næqualis re:& Exæud- 2 lis B0: erit totas u mortuum, ſeu o- uum, calidus qudm in toto x⸗ pullo 1 uiuente. Et propter hoc longe me- lius Melanthon, qudm qui ſic Ariſto 6„ telem interpretantur. Nam& acci-
aentia declarat, quod generatur non eſſe quod generabitur, nec id ex quo generatur.
292 Nunquam exiſtimaſſem eum adeò inſanum eſſe, ut uideo. Hie tanta de Siligine& Baorea præ- ter propoſitum, nobis enim notißima eſt, qudm ſiligi nem eſſe putant, qua conficiunt Germani panem, ob tritici ſcilicet defectum. Vult autem ſiliginẽ eſſe ea, hic non eſt locus huic diſputationi, ſed in commenta- rijs medicis, dum profiterer, memini abundeẽ tractaſ- ſe. Vnum eſt te confici tuo argumento: siligo non ha bet nomen Græcum, zea Græcum eſt, ergo ſiligo non eſt ea. Spelta eſt ea, ergo ſpelta nõ eſt ſiligo. Simili ineptia cum ego omnino non affirmem, nec negem, maixum eſſe ſorgum diſputat, ac dixiſſem, argumen- tisq́; futilibus. Nihil imanius, dummodò loquatur, ſat habet.
293 Loca habent uim, ut linguas& affectus ex- poſcant. Germanus uix aut unquam maximo cum la⸗
bore Latina, Latinè proſeret: Italus Germanica:atta men mentis ſpecies eædem. Senties, quiſquis es, in iti neribus ſenſim non miſtione, ſed deprauatione lin- guam in linguam degenexare: non tamen unam lin⸗ guam locus ſibi depopoſcit. Sed aſpera ſemper erit Germanica, mollis Græca, dura Italica. mores enim conſequuntur.
294 Simili impudentia contra ueritatem lucta- tur, uolens docere linguarum ſenſa poſſe plenè tranſ- poni ex una in aliam. Ipſe lucretur omnẽ meam ſub- ſtantiam,& ſolum primum carmẽ Virgili in mater- nam linguam carmine reddat. Si non fateatur ſe eſſe plateronem, adeò impudentem ut eius cauſa& com- munis profeßionis erubeſcam.
De mutilis ſimilis ſtupor:natura omnes mali ſunt. nihil prohibet philoſophia ſuperare naturam. Hoc nanq; Socrates dixit, Galenusq́; teſtatur, tum theolo- gi,& omnes ſapiunt. Sunt autem mali, quia lumina- rium alterũ in horũ genituris à maleficis ſuperatur.
296 Vicde quomodo contractio ſit remißio à
grauitate, cum in frbribus perſæpe extenſione ſit ce- leriter. Sed hoc uolui ſcripſiſſe ad eos qui peripateti- ca iſta fundamenta aded mordicus retinent: nam hoc illi hic ſuo more imponere nolo, tractauimus autem alias diligenter.
297 Non aliud ficit quàm quod declarat, quan to principia noſtra peripateticorum quorundam in- terpretationib. ſint meliora, poſtquàm nos quatuor uerbis ſufficienter ac declaratiuẽ expreßimus, quæ il le tot chartis, nec poteſt perſuadere. Sed aded liuore amens eſt ut cauſam non ſolum ſua prodat, ſed quan- tum in ſe eſt etiam omnium peripateticorum, ne no- ſtræ inuentioni ſubſcribat. Reprehendit hæc rana ra micum curatrix directe, uolens ſubſtituere ex aduer- ſo, eum e regione& non ſinuoſe ad oculum ſpecies fe rantur, quorum neutrum genera le eſt auditui uel ol⸗ factui. Ecce uides ſtultitiam cum imperitia.
298 Non minus turpi lapſu hic cadit, quod ei adedò familiare eſt, ut audeã dicere in toto hoc libro, ubi res aliqua naturalis tractatur,& nõ nugæ ac ger ræ uix unquam attigiſſe ſeopum, ſed ubiq; falſum de- prehendi. Ecce non uidet diſcrimen inter illuminare, quòd certè cenſim fit atq; progreditur, ut nos antea docueramus, ubi de luce& lumine egimus,& unius radij tranſitum, qui neceſſario ſit repente, ut fuci⸗ le ex eclipfi ſolis& mathematicè,& naturaliter de- clarari poteſt. In quarta ſectione, conatur ueras cauſas tollere, nec habet quoͤd ſubſtituat: nam de mor tuis, qui eos eſſe non exiſtimant, tamen& ipſi timẽt. Deinde ſi cauſam haberet manifeſtam, non eſſet con- tentio inter medicos& philoſophos. Ita hic uir, ad deſtruendum honas artes ſolum natus uidetur. Sic in ſequenti ſectione, ta dus etſi deſtruatur, reparatur, ui ſus non ita. In ſeptima non intelligit, tam inſtrumen⸗ tum quam facultatem comprehendi eo figuræ gene- re. De ſimijs neutrum eſt, ciun utrunq; adeſſe uelit:
1
1 diu