re ur n aon dnn ſen— u.⁴⁵n— hena dun ajiuu llutſa Ae eranus nuu wu mn.

luru ranas meumna ar, Kripauas Slma manumn. — e fu wetu ſuun ulcs unriunt

cuſ eu ten oer & rreuu ãftu muiu Ln) ſer— rrazn

nealen eyela yi 4 ilnir aur uemaiu ͦ e. per— A fu

R; 1 2

mmſu, 6u puu it prodi nui dx

Agr,*

Prmaon—

pluua 4. aun 24 4

.“

luc ubi eruſus

DB SVBTILITATEB. 587

gem ab auibus eligeretur rogauit, dicens, ſe eſſe pul- cherrimam:cui pſittacus, o ſtulte reſpondit, non pul- chritudini, ſed fortitudmi regnum debetur. Itaq; hie noſter calumniator poſtquam neq; rerum inuentio- ne, neq; certa narratione, nec iudicio tutò præſtat, fla gitio fimam quæſiuit: cumq́; rebus ſuis diffideret, ma luit eas peſſundare, ut alienas deprimeret: uocauitq́; cõmuni nomine labores, tam ſuos quam noſtros quiſ-

quilias: non queror quoòd mea aliquid eſſe putem, ſel quod cùm& ipſe tam fœde lapſus ſit, alios culpare uelit. Quid eſt quod in ſuo opere probari poßits ar-

gumentum alienut?oratio barbaratordo penitus nul- lus? nulla utilitas, nulla iucunditas, titulus mutuo ſum⸗ ptus? non efficacia probationum, nõ delectus rerum, mẽdax hiſtoria& rudis craſſaq́; diſceptatio ſub ſub- tilitatis nomine. Inde quod omnino omittere debue- rat, exemplo nullo tot ſui præconia, tot aliorum irri- ſiones, tot epitheta ſapientiæ ſuæ addidit, ut diſper- eam, niſi ſibi ipſi cum releget faſtidio futurus ſit. Ma- nardum, inquit,& Plinium inſcitiæ accuſaſti? nam de alijs falsò obijcit. De Plinio tueatur ipſe ſi poteſt, nam de ſyderibus loquens, hæc habet in ſecũdo, cap. 8. Na nimio alimento tracti humoris igneam uim a- bundantia reddunt.

CAP. LXVIII. Et ne quis inficiari poßit, infra ſubdit de Oceano:&ydera ipſa tot& tantæ ma gnitudinis haſcens. Præterea hominem prædiuitem uni fermè intentum operi plus reliquiſſe errorum,

qudm dogmatum ob immẽſam ambitionem. Eundem

de ſummis philoſophiæ arcanis iudicia frrentẽ abſq; philoſophia, quis ferat audaciams quis uecordiã non oderit, quis erratorum multitudinem non horreats At de Manardo odimus, quoniam ipſe humanum ge-

nus prodere docuit.— b

Et quanto melliflua eſſe illius oratio, ab imperitis

tamen Latinæ liuguæ exiſtimatur, tanto deter ius ma

lum. Derelinquemus Hippocratem, Galenum, Pau- lum, e hunc grammaticum abſq; ratione ſequamur. Qudd ſi errauit, an non odiſſe decet etiam patrem hu mani generis ſiccariums at tu non errasterro ſed no- lens, ille habebat quos ſequeretur,& non erraret. Si- milis Lyco& luliano, qui tam acriter à Galeno re-

prehenduntur: quamuis errores ſui, quales Manardi

ſunt, hominibus non eſſent pernicioſi. Si inuidia mo- uerer, cur non potius Braſauolam qudàm Manardum

iam mortuum accuſaſſemrat uerebaris uiuentem, in-

quiet? at nunc mortuus eſt, nec accuſo quod de huma- no genere bene meritus ſit. non ab illo beneficium ac- cepi, non ſalutaui, non ſalutatus, deniq; ſolo nomine mihi notus eſt. Itaq́; duos hos tantum& cum eis ca- lumniatorem hunc, ut ueritatis oſorem ex tanta tur- ba ſcriptorum odi. Si non grauiter in rem literariam, in humanii genus peccaſſent, eſſent mihi Mœcenates. Nõ poterat qui plurimũ ſe Deo debere perſuadet, ta les uiros, has ſepias non odiſſe. Vera depromat, bona doceat, bene tradita non euertat, illumq́; colemus.

At tu deturbaſti ignem e mundo,& numero elemen torum exemiſti? ſeci eiuſdem ueritatis amore. qui fœ- rat homines in tanta inſania uiuere, aded obceæcari, credant ſub orbe Lunæ tantum ibi ignis eſſe quẽ nec uideamus, nec qui nos talefaciat. ob ſolam antiquam opinionem quandam falſam à primis philoſophis in- ductam(& ab Ariſtotele comprobatam) ob id tan- tum quod ſydera ipſa ignea eſſe exiſtimarẽtur. uel ut etiam tradit& credit Pplinius in ſecundo, cap. 5. atq;

ita ex uno errore ab ſurdißimo alium pepererut, nec

primum tamen deleuerunt. Quod uerò dicit appel- laſſe me Gallicum morbum, non ſatis illum admone⸗ re titulus debet in libro de Libris proprijs, ubi de In- dico morbo inſcribuntur libri, atq; hic editus eodem menſe quo ſua commentaria.

183 Carpit qudd dixerim uiperam, ego er ſpe ciem& genus eſſe putaram. Si non placet, legat ſer⸗ pentem. At Cicero etiam homines improbos, uipe- ras appellat.

184 In ſectione tertia nibil aliud agit, quam ut ruditatem ſuam atg; ſtuporem detegat, cum nec uim argumenti intelligat,& perperam dictionem illam quæ in proprijßimo ſignificato poſita eſt accepta pu tet. Sed non ſunt hæc oſcitatium, ut ipſe ſæpißime eſt. In quarta ſectione dixi, obſeruatum eſſe(Plinius au- thor eſt) fieri poteſt, ut quæ uidit ueneno carerent. Sin uenenata alius quiſpiam expertus fuerit, uel ipſe affirmet, decedam: Plinium ſuum huius rei authorem accuſet,& rutam ſubijciamus In ſexta quamuis pro- boſuiſſem ea quæ ad me non attinent prætermittere,

..„.. non potui tamen abſtinere in tam euidenti errore uer ſantibus, quin admonerem in quantas difficultates ac

tenebras ſe conijcerẽt, qui noſtris principijs non in- hærent. Palam enim eſt,& aquam& piper, e lapi- des refrigerari, quia calor cum ſit aduentitius, ppontè

reſoluitur:& ita omnia ex æquo per ſe refrigeran-

tur, quia frigiditas non eſt, niſi priuatio quædam, ut

etiam tenebræ.

185 Vhi non habet quod obiſciat,ludit. Serpen

tes uolitare uult, anguibus illis maximis uenenum lar

gitur. Ratio tamen ipſa declaratiua eſt: ſed ipſe cæcus eſt, aut cæcus eſſe uult.

187 Auxilium ueneni nouus Priſcianus repro- bat. Ego apud Celſum didici auxilium aduerſæ ualetu dinis. Cætera pro dunt mores illius, qui quicquid in

buccam uenerit, effutiat. Quid enim in comparatio- ne ſpecierum, ubi neceßitas finis& ſingularium in-

ter ſe ſimile. 189 Obijcit duo, ouem quæ humidior eſt arie-

te, cum ipſa cornibus plerunq; careat,& ceraſtes a= Pidesq́; multis anguibus non cornutis nec ungulatis

pernicioſiores. Imò hæc parua extremæ ſiccitatis ſunt indicia. In ouibus, alia eſt ratio: quoniam non

prodeunt cornua ob humidum abundans, quod non

neceſſaria impedit: neceſſaria impedire non poteſt.

De anguium ſtercore nota eſt omnibus pigmẽtarijs,

Eee

—— 3

—

——

Q————— ————