DE SVBTILIT ATB. 88³

129 Eandem in ſilice rationem ſignificari ſecu- tus ſum,& eadem cauſa, quã in arbuſto mnfe rius, dum paucis interiectis de illo loquar diffuſe.

130 Non nomina, ſed genera diuido,& propo- no:an cæcus, an immemor, qui me ſcribat diuiden- tem in genera, nominum rationem quærat? Alaban- dicus lapis niger eſt, qui etiam in uitrum tranſit pictu

ræ aptus, nam recipit lituras albas. Præterea repoſui

in agro Veronenſi inſignes inueniri,& Friburgi cum figurts inſcriptis? at non eſt? umcat, ſatis ſit nigrum eſſe atq; alabandico, quem Plinius deſcribit ſimuem: at non eſt. cedo: nomine ergo carebit? Quid autem

hoc eſt innouare, non etymon. Credo omni carere cul pa coniunctionem Latinarum uocum, quarum ſenſus etiam apté iunguntur. Deinde reprehendit ſuffruti- cis interpretationem, quod ſpartum ſuffrutex ſit,& tamen herbarum excedit magnitudmem. At ego fruti cem appello qua ratione nãc dicam. Obijcit enim ter tio non ſic accipi hæc ſignificata ab alijs autoribus. Quid ageret ſi ſuffruticis nomen iam in uſu fuiſſet a- pud Latmosè cũ in nouo nomine uult nos teneri, nec autoritate, nec ratione ulla. at idem eſt ſuffrutex& cpuy νᷣν Quis docet uox illa apud Græcos potius ſti pulam, ſurculum ſarmentumq́;, ſi de proprietate uer-

uetat homines corpora appellare, ſic ſaxa lapides. hiagendum eſt, quam uirgultum, aut fuffruticem ſt- 131 Herculeus lapis, ſi non depaſcitur ferrum, nificat. At Gaxa ſic uertitsplacuit, non improbo: u-

zoc lolern! det

Onnt hrut ſerpti eit 3us . nuem G capan

AMA! um voui lerve

dus rete trriu er

ſeruatur affinitate illius, neq́; enim habet dẽtes, ita& aer pabulum eſt homini. transſertur enim etiam ad a- morem, ſtudia, animum, uel Cicerone teſte. At ego a- limenta dixi. Sunt& alimenta imbrium& uittoru.

132 Si uerba præcedentia non declararent, cer- tè ambiguitas eſſet in ſenſu. Euocant ambo, attenuat & diſoluit ſarcophagus, nam de eo ſermo erat.

133 Pro antiqui, Romani ſcribi debuit. verba Plinij ſunt lib. 17. cap.. etiã cæteræ ſaxo& cote po liuntur. Manifeſtum eſt igitur ſmirim, Romanis fiuiſ- ſe ignotum. At ex deſcriptione uix fieri poteſt, ut fue

rit obſidianus lapis. Quduis ergo ſmiris Græcis co-

gnitus fuerit, Romanis nõ fuit. Ergo in ipſis rebus fal litur calumniator, nosq́; accuſat de nomine, quòd ma nus ſcribentis uitio excipit, quodq́; apud neminẽ præ ter eum animaduerſione dignum cenſetur.

836 In ſecunda editione nutritur adamas, quo-

niam partes habet dißimiles, è quibus quæ minus ſunt

perfectẽ perficiuntur. Reſoluuntur etiam partes, non ut in nobis ſtatim ob uitæ breuitatẽ, corporis magni- tudinem& mollitiem, ſed in lapidibus ſenſim præpa

rantur, modò ad perſectionem, eſtq́; adoleſcentia la-

pidum:inde manent dum conſiſtunt, inde fulgor& ni tor minuitur eis ſeneſcentibus. longa temporum ſpa- cia id occulunt in uno eodemq; lapide, at in pluribus hæc deprehenduntur. Quod ſi id in mollioribus ſub- ſtantiæ lapidibus& margaritis, quamuis hæc non ui uant, deprehenditur, cur eſt ut in alijs hæſitemus? 137 Me docet, gratias ago. nihil tamen ſimile

apud Ariſtotelem: ſed& ille ut nos ſpicilegium exer-

cet, optima uel dificillima proſequens, non omnia. Eſſet enim immenſæ eruditionis, qualem Ariſtoteles non habuit:nec ego multo minus. At hunc qui exiſti- mat ſe omnia ſcire, cum nil ſciat, quis eximetẽ ſtulto- rum genere.

139 Culpat diuiſionem in arborem fruticem, ſuffruticem herbam. Hic paululum immorandi. Tri- pliciter nos arguit: primum de nomine. nam ſuffruti- cem Latinum eſſe negat. Ergo cuùm fruticem ſciam eſ

ſe Latinum, ſub præpoſitione addita ut ſuffuror, ſub-

niger, ſuffodio ſuffero, non,nideo cur Latina non ſit: nam ſi ſeparata proferantur, nullum uitium erit. non

ſus eſt liberior, declaratio autem rerum atque nexus

nõ niſt unus. Teneor ne interpretatione Gaxæ, etia ſi male ille, qui nullius hac in cauſa uoto aſtrictus ſums At dicet, Quid? Audiat primium cauſam, inde finem, tum neceßitatem. Cauſam quidem, quod qui nomina inuenerunt, è uulgo erant& quaſi fortuitò inuenta ſunt. an ergo putas illos prius diuiſiſſe naturã rerum recte ac diligenter, ac illis nomina accommodaſſe, quod neq; norunt facere ſapientes? Si igitur ab illis erratum eſt, an& nos errare decet cum illiss finẽ ue- rô rei atq; tractationis ut dilucidioris doctrinæ cau- ſa id fiat, quis culpabit? Et maxime, cum quid intelli- gi uolumus, declaramus. At his omnibus neceßitas ip ſius rei maior eſt. nam ſi nõ hoc ficiamus? nomina ue rõ recipiamus ſub eiſdem ſignificantia, ſub quibus à ueteribus accepta ſunt in diuiſione: quædam ſub plu- ribus diuiſionis membris continebuntur, quædam ſub nullis, ut confuſio maxima ſucceſſura ſit, totaq́; do- ctrina euertatur. Sin noua nomina ſupponere uolue- rimus? barbara omnino ratio noſtra euadet. Sin(ut ip ſe exiſtimo uellet)per circuitus uerborum res ipſæ o- ſtendantur, in repetendo ſæpius e prolixitas inuti- lis& obſcuritas atq; perplexitas ſententiæ euadet. An ergo res propter uerba relinquere decuit? Quin potius ut in exemplo nominum recta interpretatio præponenda fuit. inde liberè proſequi res ipſas, ue-

lut ſi dicas, plantæ aut retinent ſtipitem aut non: quæ

non, herbæ uocentur, quantumuis magnæ ſint ut cu- curbita. Quæ retinent, ſi modum herbarum commu- nem non excedant, uocentur ſuffrutices, ſi plurimum creſcat arbores: quæ mediæ, frutices aut arbuſta. Hic quid uides abſurdum, aut confuſum uel obſcurums Ita ubi opus fuit huiuſmodi diuiſionibus nulluũ alium qui ſatisfaceret modum, præter hunc inuenire potui- mus. In quo tamen non obiter nos geßimus, ſed qua- tuor ſeruatis conditionibus, quas ille contradicendi

ſtudio cæcus non animaduertit. Nam non niſt in prin

cipalibus generationibus diuidendis, maximisq́; e

Latinis ſumptis nominibus, atq; ab eo ſignificato mi-

nimè abhorrentibus,& propoſita illorum explica- tione: quas qui ſeruauerit, tutò id faciat per me lice- bit. Inde adducit diffecultates ex aizoo, ſaluia, philiti Ddd ⸗