582 ACTIO 1. LIBRORVM CGCARDANI
ꝛultum,& breui ſpacio certum ſit, quid litigat argu- tiuneulis? Non enim eam in fõdina habent duriciem quam extra ſiccati, neq́; à tam leui ui aguntur. n6 De lapidibus cùm hæc ſcribebã adduxi ex- perimenta, quæ me mouerunt. Verum ut illa quoq;
acceſſerunt quæ nunc dicam, haud dubius ſum ſcri⸗
pſiſſe uerißinta. Anno præterito cum gemmam illam ſomniatricem ac uigilatricem, digito uoluptatis cau- ſa indidiſſem, intra biduum effectum eſt, ut aquam o- dire ac metuere uiderer, ſic ut biberem cum conatu. bona fortuna euenit, ut non antea per plures annos, neq; morſus eſſem à cane neq́; canes tractaſſem: nihi lominus cim unde hoc mihi eueniret hæſitarem, gem mæ recordatus, ſtatim eam repoſui,& intra dimidiis horæ aſpectum aquæ& potum, abſq; ulla repugnan- tia admiſt, nec poſtea auſus ſum illam digito impone- re. At contra effigies illa Galbæ Imperatoris natura- lis nigris lineis, in Achate adeò mihi dulces ſomnos reddidit, ut repueraßiſſe uidear: tantam autem animi tranquillitatẽ adiecit, ut alius penè factus ſim. De pru dentia non dicam, ne me ipſum laudare uelle quis o- bijciat, atque hæc omnia menſium quatuor ſpacio. Quod uerò odij theologorum meminerit, illum ſatis noui qualis ſit, eos nondum ſum expertus. unum ſat ſcio me hic neminem, ex his infenſum inueniſſe, neq; Lutetiæ: neq; ego quicquam feci aut dixi, quo illos ir ritarem. Niic förſan addita quædam ab alio quopiam inter ædendum me non ſolum inſcio, ſed planè ubi ſei ui ægrè ſerente, forſan poterunt illos extimulare: quæ
ſi præuenero, ſcio æquos me experturum. Ego enim
ab omni ralumnia& maledicto, tum iurgio natura admodi ſum alienus, mitis ac placidus,& Muſarum alumnus. De ingenio autem quòd rapidißimum, feli- cißimum, atq; incomparabile mihi eſſe ait, ſi ſerio di cit,& illi debeo, e mutuum maius accepiſſe credam: ſin ſecus, hæc magis conueniebat plura de ſe pollicẽ- ti. At cur damnat iudicium, ex quo tanta eſt orta fœli citas, in artis exercitatione, quanta ulli mortaliũ un- quamꝰ Sed poſtquam natura comparatum eſt, ut ue- lut in effigie unuſquiſq; alium melius quàm ſemetip- ſum per ſpeculum agnoſcat, ſententiæ ſuæ de noſtro iudicio non repugno: multoq́; minus repugnabo, ſi eam aliquibus argumentis oſtenderit.
122 Quinq; mihi obijcit, in hac exercitatione, nec ulla grauior aut uerior accuſatio: primum quõd lapidem in bufönis capite inuentum Chelonitem ap- pellauerim, cum xuen, dubio procul teſtudinem ſi= gnificet, id etiam maximi mei ſtuporis eſſet argumen tum. Exiſtimabam apud Camillum Leonardum legiſ- ſe,& demirabar ſatis, non tamen inueni:in tertia edi tione emendaueram: ſciebam immerito ſic appellari. potius Myoxoniten uel Bathraconiten, uel Batraco- nitem à rana dixerim: nam buſo certè ranæ genus eſt, apud omnes autores. cur ergo nomen addamus ſpecia le, cum apud antiquos plus uſui eſſent noſtræ ranæ bu ſonibus, erant enim pariter omnes inuiſæ. Itaq; exci-
diſſe quædã talia in nominibus, di rebus ipſis aerius uim intentus, fallente memoria non nominum impe- ritialnam dixiſſem ſeu) gratulor mihi: ut melius im- peritiam& temeritatem meam accuſem, tdtum enim habeo, quantum in ſingula momenta accipio. Excuſa ueram hoc in fine libri,& putabam debere ſatisſace re. Sed ille nimis acer cenſuræ exactor eſt. Si tamen tertiam hanc editionem expeciaſſet, pauca ut exiſti- mo, in hoc genere ei ſuperfuiſſent, nam& longe plu ra in libris de Rerum uarietate, atq; alijs quos caſti- gare non potui. Prima mihi fuit cura rerum, inde cau ſarum, poſt nominu, inde ordmis, ultima ornatus. De echeneide, dictũ eſt in libro de Libris proprijs, dum Rondelletius nos accuſat: is cum tuis libris editus eſt, ſed Lugduni. De techolito noͤnne præter Plmium uis uerbi arridet. nam zuus ſignificat conſumere, li- quefacere, mollire, at non propriè-uplſu uel ayvia, quod eſt frungo. Vicit. in uerbis, ubi Plinium non ſe- qui religio eſt, relinquit: in rebus ipſis& cauſis gram
22 5„ 1Gρ☛ ,ℳ 0 maticum, quod prophanui eſt ampleclitur: non enim
tam amens ſum, ut in nominibus accuſem Plinium, qui tantò propior fuit florentis Latinæ linguæ ſæcu- lo,& tunc adhuc ſeriberet cum pronunciatio, tum ipſe modus loquendi uigerent,& apud Romanos multa quaſi nutu ſignificarent, quæ nunc apud nos nullis uerborum circuitibus etiam poſſunt explica- ri. Quartum de Epiſtola puerili mea manuſcripta: magnum ſibi negocium, qui etiam alijs ſeriptas epi- ſtolas examinet. Doleo quòd non omni modo, ut ue- lim, ſim puer ætate, ut tanto diutius ſupereſſem mo- rum ſimplicitate, ut Deo placerẽ animæ puritate ac lenitate, plura enim ac meliora poſſent inſcribi. at tu uis ut ob hoc doleam? Demum obijcis imperitiam Græcæ linguæ, ſcriptaq́; in libro de Animi immortali tate contemnis& culpas?iam ego neq; Græcas apud
te, nec latinas noui literas? nec quic quam in philoſo-
phia rectè tradidi? ordinem nullum ſeruaui? ſit ita. quid iam reſtat? ego ʒſopus ero, nibil prorſus ſciès, atq; hoc proprius certè uero quam uelim, tu illius ſo- cius qui omnia ſciebat. Hæc pro argumentis illius.
125 Exiſtimat lapides in renibus eſſe duros ut extras fallitur: dureſcunt, dum prodeunt ut oua, at ſi qui duri ſint(qui pauci ſunt) iam facti penè afferunt mortem, nec ſoluuntur. Et ſi ſoluuntur, potius motu quam medicamento afſeruntur.
126 Nuxgatur ſuo more, mollicies cauſa eſt ut eſ ſe poßit, quoniam remittat: facultas, quod ſit.
127 Tergum nõ eſt corium. Tergus corium eſt. In codice meo deeſt re: in ſuo adeſt argumentum igno rantiæ cum temeritate in ea diſciplina, in aqua ſe co- ripheum ſacit.
128 Negat nigrum colligere colorem. adducit exempla omnia contra ſe, nam& gemmarij hoc agũt ut pulchriores uideantur gemmæ. Non tamen illad metallo maculam, ut Ldia cos ualent cõtrahert, atq; (ut ita dicam) eradere. 2
129