— neſden uol dres

enpalmn. Inhou Cuius qu Gimiqmnt c; mutationis ſene trerumnobusimmm asatq; alias inſpien Xanimus nouaqut cm quibus deleim ueris puerilia ar dumcns peci tasn on ſatislatimſgit horum cxiguusi

ſuus

† mmn nerabiliat

lecoris auit cin nctamg genenanie alcRuntnu ullaciu dc ee——

TIBER vIGESIMVS.

imagine notitiã quanda plenus manet obſcuritatis, erroris, atq; dubita

tionis. Nec ſemper, imò neq; diu in opere ſuo manet. At ſupremi illiin tellectus clari, certi, ſynceri, perpetui, aſsiduechi in opere beato uiuunt.

Forſan dubitabit aliquis, quomodoi igitur inter illos, alter altero per- fectior eſſe poteſt? Non ſecus dicendũ, q́; qui nocuit ſenariu eſſe perfe-

ctum abſc; demonſtratione. Hic quidẽ refert intellectũ noſtrum, obſcu rè enim nouit dubitatq;, ac- umbrã ſolam rerũ habet. Itaque uelut ſenſus

belluarũ, qui corticẽ ẽ ſolum percipiũt ad humanos ſenſus, qui medullã,

ita intellectus noſter ad intellectus ueros. Nec ſecus ac qui pulchrũ pa- latium foris ſtans inſpicit, nihil eorum quæ intus ſunt aut fiunt, quæq́;

maxima ſunt& pulcherrima, nouit: ita mens noſtra medullam rerum

non attingens, quædam ſolum externa inclyti huius diuini opificij con

templatur. r& admiratur. Rurfus fin ge intelligentem per demonſtratio

nem, quòd ſenarius perfectus eſt, huicad exquiſitam cognitionem cum B nihil deſit, nomen perfecti cõuenit. Eo tamen rurſus perfectior eſt, qui

demonſtratione aſſequutus eſt quòd in ſe ductus ſeipſum ſupra dena-

rios cõficit. Qui uerò pręter hæc, quòd diuiſis cubis, numeris per ipſum

latera illorũ relinquat, hic etiam ſecundo præſtantior eſt. Eo etiam me-

lior qui demonſtratione nouit, quòd diſpoſitis ab unitate ſenarijs iun- ctisq; ordine, qui fiunt numeri, ſirurſus eodem ordine iungantur, ſem-

per efficiunt cubicos numeros. Ergo quòdintellectus noſter imbecil/

lis, ſatis eſt manifeſtum: cur tamen, nondumdiximus. At Deus melio-

rem efficere nequiuit, non quia non Potuerit, ſed daſ talem eſſe gebere

melius exiſtimauit.

543 4 tellectus. Vt enim inter ſtrenuiſsimum ignauiſsimumq́; equum maior eſt differentia, quàm inter ignauiſsimum ac pictum, quia ſtrenuiſsimus longè plus duplo ig ignauiſsimũ ſuperat,& tamen uterq; uerus eſt equus, pictus nequaquã: ita pictus equus noſtro intellectui, ignauiſsimus ulti maæ intelligentiæ, ſtrenuiſsimus ei quæ illi ordine proxima eſt ſi com- paretur, intelliges planè noſtrũ intellectũ umbrã quandã eſſeſolum ue nnclehs no-

er umb ri intellectus. Noſter enim hic intellectus cum recipiatex rerum ipſarũ 1 eſ. unnrariiß

Igitur ut horum Iintellectuũc co ognoſcamusn naturam, corp orum quæ Intelligentiarũ

per Ipſos reguntur uires ſcire oportebit. Luna igitur ipſag gubernat ele-

menta& corporaanimatorum. Huic angeli, id eſt nuncij praſum. Ho rũ Gabriel princeps, ideſt, Dei robur. Nam& Lunæ lumine cuncta ad nos è cœlo deſerũtur,& robuſtiſsima eſt in uita. Mercurius intellectui

ac ſenſibusomnibus prareſt. Virtutes Mercurio: uirtutibus Raphael,

id eſt, Dei medicina. Nam mortalium medicina, eſt ſenſus cum intelle-

ctu, quibus uirtutes in nobis comparantur. Venus uoluptatis& dele-

ctationis mater eſt, iungitq́ʒ; nos ad ſobolẽ pro creandã. Illi dominatio- nes præficiuntur, uim enim habent cuſtodiendi ſingulorum ſpecies. At

cuſtodia generatio ne, generatio concubitu, concubitus amore perfici- tur. Summus qui Veneriinter dominationes præeſt, Anach, id eſt, Dei

munera& no- mina.