WIApr nmprn N pm wrnramh wem ma u rr Arnrar

4₰

P R F Hugonem primum fuiſſe illarum concinnatorem, nuitorte quædam initia jam anté data ſint ab An- tonio de Padua, qui tempore ipſum præceſsiſſe fer-

tur. Reliquosautem duos, Arlotum ſc.& Halber- ſtadium, prinnd inventa ejus, locis vocabulisq; mul·

tis eficientibus, tum etiam capitum verſuumqᷓue Biblicorum adſcriptione, auxiſſe& exornaſſe: deinck initium aliquod Concordantiarum parti- cularum indeclinabilium feciſſe.

At verò neutrum omnibus ſuis partibus ac nu- meris perfectum abillis expletumq́; fuiſſe, ſequen- tium temporumteſtata eſt experientia.

Nam tempore Concilii Baſileenſis, Anno1430. Johannes de Segovia, velut alii, de Secubia, Theolo- giæ Doctor, Canonicus Toletanus, ſeparato volu-

mine particularum indeclinabilium Indicem, ſeu

Concordantias copioſas congeſsit,& in Præfatio- ne expreſsè ſcribit, Darticulas illas in majoribus(on- cordantiis tum non repertas fuiſſe. Occaſio autem fuit hæc. Invitabantur ad Synodum Eccleſiæ quoque Græcorum, propter famoſam illam inter ipſorum & noſtras Eccleſias de Proceſsione ſpiritus Sancti controverſiam,& impoſitum fuit à Synodo Joh. de Segovia, ut advenientibus illis, Eccleſiæ Catho- licæ ſèntentiam de Proceſsione S. S. à Patre& Filio exponeret,&& Scripturis confirmaret. Cum itaque videret, præcipuum controverſiæ cardinem con- ſiſtere in verò intellectu duarum harum particu- larum Ex& Per, illumque non certius niſi ex Scri- ptura peti poſſe, haud abs re fore ſtatuit, ſi omnia ac ſingula Scripturæ loca colligeret, in quibus parti- cula illæ occurrunt,& ex locorum collatione veri- tatem inveſtigaret. Inciderunt& aliæ controver- ſiæ, quæ ipſi àa vero particularum quarundam in- tellectu dependere videbantur. Proinde hac oc- caſione, ſimul ad reliquarum particularum o- mnium Indicem conficiendum ſe accinxit, adjutus in eo opere à Capellano ſuo Gualtero Lonav, Sco- to, Theologiæ Ma iſtro. Totum autem opus quinquennii ſpatio at umbilicum& ultimã ſuam

perfectionem ab ipſo perductum fuit.

Sed& Majori Concordantiarum operi, vocum ſcilicet flexilium, ſucceſſu temporis à viris doctis non parùm acceſsit, tuùm præcipue, cusſ typis pu- blicé mandarentur. Ac primùum quidem a han- ne Frobenio hic Baſileæ, deinde à Rob. Stephano Pariſiis,& ab aliis ad hæc uſque noſtra tempora. Adeò ut hi non dubitarint ſcribere, vix decimam olim partem in antiquis Concordantiis compre- henſam fuiſſe eorum, quæ in poſtremis editioni- nibus habentur. Ab his Particulæ indeclinabiles quæ antea ſeorſim excuſæ erant, ſuis locis juxta Al-

habeti ſeriem inſertæ. Nomina quoque propria collecta& adjuncta. 1

Exhis fundamentis& principiis inſequentibus temporibus occaſionem captarunt quidam, de a- liis Indicibus S. Scripturę cogitandi, in quibus non am verborum, quàm rerum concordantium ra- tis haberetur, Horũ primus videtur fuiſſe Gabriel

4 1T 1 O. Brunus, Venetus, Franciſcanæ familiæ profeſſor, provinciæ terræ ſanctæ miniſter, qui Tabulam— pbabeticam ordina vit,(verba Sixti Senenſis) ex ſiu- ulis libris& capitibus tam Novi, quam Veteris Teſta- mentiin qua fummd cura& ſollicitudine omnes hiſtorias ac ſententias, quo libro& capite inveniantur, indicavit. Claruit ſub Alexandro Papa VI. An. D. 1496. Hu- jus labores ſuperiore ſæculo imitati ſunt,& quam- lurimis novis acceſsionibus adauxerunt Conra- dus Pellicanus& Robertus Stephanus, hoc noſtro feraciſsimo ſæculo plures, tam in Latina lingua, duâm in Germanica. Sicitaquc hactenus primam Indicum ſacrorum vidimus originem& progreſ- ſum in Concordantiis Latinis. Quod vel ideò in- veſtigandum,& paullo explicatiuùs tractãdum du- xi, quia ex his ipſis Concordantiis Latinis, tam Grę- cæ, quàm Hebraicæ originem acceperunt. 1 Nam paucis poſt annis memoratur de Euthalio Rhodio, Monacho S. Baſilii, quòd, ad imitationem Hugonis Carenſis, Gręco ſermone collegerit opus Concordantiarum in univerſa Biblia, An. D. 1300. Hujus authoris meminit 8. Senenſis,& x eo Ge- nebrardus in Chronologia. Trittemius& Geſne- rus eum præterierunt. In Novo Teſtamento idem præſtitit ſuperiori ſæculo Xα ſtus Detulejus Augu- ſtæ Vindelicorum, cujus labor poſtea ornatius ex- politus& adauctus ab Henrico Stephano, An. 1594. Ante paucos annos in LXX. Græcorum verſione eximium& laborioſiſsimum ejuſmodi opus edidit Conradus Kircherus, Auguſtanæ Eccleſiæ Paſtor, addito peculiari, de Concordantiarum illarum u- ſu, Commentario. Quoad Hebræas Concordantias,(ut& ad has deveniamus) quid primo illarum concinnatori anſam& occaſionem dederit, ipſius potiùs quàm meis verbis in gratiam Hebraiſmi ſtuloſordun ex- primam. Sic autem ſcribit ille in Præfatione ſua; paor pna r-y ya db dv pn rp y y tamj um aa yn arn a by naarha frha p dy dxian won pa N Nxp'D wxon peb vwe yxd en„S yia v* ν vn d'vof dav rpr Han mraoma reop Dr RSN Dp D2 ynar ern R p DxN vI Da da an n wr Brhy vrrb an ap n rri r pym wwpap daa p, ni ed eed xp) pd D0 Fpr arrm enen n a n nyn r n y d CF e rDa Da vpn anann Di oadn ey hNR pbyb ſa Da n ryra r vnon 2 vD aa N oyd b e o W n DN vrbeand ny vr vnarne mipa exn Pr nd p yv me Pnyn 1a h. e. Ego autem pro tenuitate mea, cum tem- pore juventutis meæ pulſarem ſtia Præceptorum meo- rum, diligenter attendi& excitavi me ad hanc rem, fin- gulisq; diebus fui egrediens& ingrediens( converſatus ſum) inter ſapientes(briſtianorum. Ac licet fugiſſem diſputationes de Relligione& fide nostra, percuſſerunt me, vulnerarunt me,(ex Cantic. 3. 7.) flagello ibue (Job..

—