0. e1 uiczCern b e zuareritenrhire dis Duig kein,m din erucitibimuu 1cap. diernam apinmtiün dramolim fuinr teſtimoniumaun ſtantur, i qbuni ha notum dun teb in SSarpnn tir daad proynmnün. nulli mäiorelüiasn wugycherteri i ra nhwa ir
“ 8— —
P RNRA E
exilium expiat iniquitatem. Meminit hujus rei quo- ue R. Alphes par.. fol. 215. a. editionis Cracov. in 41 ubi adhæc verba, du p gloſſa in margine annotat; Katio hujns rei&ft, quòd mutatio nominis cauſ- ſam ipſi yræbeat qgendi pæœnitentiam, dum in corde ſuo di- cit; Wononſum amplius ille, qui fui prius, acproinde e- meudandæ mihi ſunt adliones meæ. Vide& Sepher Mu- ſir fol. 6. a. Vir Clariſs. Wilhelmus Schickhardus
Acad. Tubingenſis Profeſſor, Amicus meus hono-
randus, conjicit, ex hac conſuetudine Paulum, cùm ad fidem Chriſti converſus eſſet, occaſionem forte ſumpſiſſe, nomen ſuum immutandi, in veræ con- verſionis& pœnitentiæ ſignum. Ita ergo(ut ad noſtrum Authorem redeamus fieri Piſt, ut qui priùs Mardochai Nathan Ppellotus uit, poſt re- cuperatam valetudinem, Iſaac Nathan vocari vo- luerit, nomine videl. illo novo in morbo aſſumpto. Et certe haud obſcure ſignificat in præfatione ſua, ſe, dum in hoc opere laboraret, gravi morbo con- flictatum eſſe. Ita enim ſcribit in fine præfationis ſuæ: vi nbe mb ITN Dpena nan ſn prr⸗ 15e I yd, mi'rm vy byibe rppnnwrer vapp Et ego laac Nathan loquor in precatione(Dan. 9. 21.) Cy gratias ago Deo meo, qui miſit auxilium ſuum ſancto, (Pſal. 20. 3.)& d tumultuatione accidentium libera vit me(ad imit. Pſal. 64. V.3.)& ſuper Hontlam languorum erumnarum fulcivit me(ex Pſal. 41. 4.) Quicquid ſit, certum videtur, i llum Iſaacum fuiſſe appellatum, ſive id indea circumciſione, ſvve Aà morbo Nam ex- preſse ita ſe ſpülu appellat. Mardochai autem vo- catur in titulo, qui ab ipſo non videtur eſſe compo- ſitus. Plura& certiora de hac diſcrepantia mihi nunc non innotuerunt. Materiam Concordantiarum Hebrai carum Au- thoris hujus quod attinet, contexuit hunc ſuum In- dicem ex vocibus tantum flexilibus,& appellativis, omiſsis, propter infinitam propemodum multitu- dinem, nominibus propriis,& particulis indecli- nabilibus. Hinc ſcribit; da mbnn epyn D anona erd wry y pay ri tyer⸗ vn an yr oND WN'd vyn DpPnb mwwy born or rrb Wne yr innbvna ae Pyxv y n add Dy dDeN ND by rnxy wn dnyn h. e. Omiſi quo-
Tueè voces nonnullas, quia umirum non ſignificant rem per
ſe ſubſiftentem,& quia nimis frequenter in Gcriptura oc⸗ currunt. Totum verd hoc feci oneris mei levanai cauſgd. Nam inde d principio Operis cogita vi, impar id meis hu- meris futurum,& ſcivi, me delaſſatum iri in ejus abſolu- tione. Nam in hunc uſque diem, propter varias temporum moleſtias, quæ ſuper me tranſi verunt, nondum omnibus
ſuis numeris eſi completum. Et mox: or d da
vnd vrar wrO ab nd ſon Nrpen dewy& mwdm nawna van ſe vnovrn an rar, h. e. Toſt- ea autem pœnituit me, juòdilla non confecerim. Sedinten- tio mea fuit, deproperare ea Juæ magis ſunt neceſſaria,& relinquere minus neceſſaria, ne illa me in neceſſariis impe- Aiant. Quoad flexiles voces, nomina ſcil.& verba, Vix ſbi perſuadere Potuit, ſe in illis percenſendis
oca quedam omiſiſſe, aut certe perpauca. Hinc ſcribit: byda ra d p' Mn eh dDN
A T E O. ipp vyn ſr urd dee denfnd Nonn wk h.c. Derum non opinor, aliquos verſus defuturos in Nominibus&e Verbis, quorum Tabulas inchoa vi 3aut ſi quidam fint, e- runt perpauci. At verò non tam paucos, ut ipſe ar- bitratus eſt, omiſſos eſſe verſus, docehit Catalogus locorum integrorum omiſſorum in calce hujus o- peris, quorum reſtitutione abſolutiores noſtræ Concordantiæ ſunt redditæ. Forma ſive Metho- dus Concordantiarum R. Nathanis eadem eſt, quæ Latinarum. Sub prima etenim Radice,quæ tribus literis utplurimuùm conſtat& exprimitur,(nam quadriliteras ad finem cujuſqʒ literæ rejecit) con- jungit promiſcue omnia à Radice illa provenien- tia verba, participia, nomina,& juxta omnes ac ſin- gulas illorum formas, ſecundum ordinem libro- rum Biblicorum. Ante omnia autem Radicis ſr gnificationem verbis Hebræis exponit, ac ſi plures ſignificationes habeat, illas indicat„& ſingulas ſe- orſim pertractat& recenſèt. Ubi tamen obſervan- dum, ipſum in diſtinguendis Radicibus non ita accuratum fuiſſe, ſed diverſas ſæpè formas confu- diſſe. Id uod ipſemet in fine præfationis ſuæ his verbis eſlan mMor a Hyp pO d5 2 vyn 2227 W rn py by d exp-'o pp n Myn MV rne D7= n W h 2x-) Ax, Whon T draed ddnon Et antea jam monui, quòd compendi cauſoa non ſemper obſervaverim Repulas Grammaticas. Quando enim duas Radices in veni umus ejusdems ſini- Licationis, ut E. 0. v& vine, Item ar' eo axa non- niſtunum vexxillum ex illis feci,& elegi ex ambabus ra- dicibus maęis notam,&c. Hac ratione contra omn em linguæ analogiam& propri etatem, multas radices confudit, quæ nunc meliùs ſunt diſtinctæ. Catalo- gum præcipuarum proponimus in fine hujus libri. Obſervandum etiam eſt„quoòd non rarò unum i- demque vocabulum, ſeu unum eundemque lo- cum, vel in diverſis unius radicis ſignificatis, vel etiam in diverſis radicibus recenſuerit. Idque pro- Feer interpretum varietatem, quod unus in hac, a- ius in alſa ſignificatione explicet, hic ad iſtam, al- ter ad aliam radicem reforat. Hinc ait; pd pV dz hn f=Dyeb d7 w byd ne vwon e un n P'nyn y9 dé Ner y pydb d'wodn wone P n D 12 enpn Nto NrD W ſab pe n nb Quandoque etiam poſui verſum unum, aut nomen quod- dam ejus, vel verbum, fub duobus vexillis, interdum pro⸗ pter varias interpretum expoſitiones, interdum autem feci hoc, ut conſentiam cum Interprete Latino. Quocircaſi Le- ctor tale quid reperiat, non feſtinabit emendare illud,&c. Librorum Biblicorum ordinem, Capitum item Bi- blicorum diſtinctionem eam retinuit, quæ in Bi- bliis Latinis Vulgatæ editionis eſt obſervata. De quo ipſiusmet iterum verba producam:⸗rεav eb Dye en adn ded pbn po Ka v p d penypne pan dnSp 10 d05 p ddn ND Sd 70 puv pn bx D ,0 d, Sdn pen da non ndvn ddDna d p Dy b2 werp', h. c. Et quia vidi, qudd Interpres librorum ſacrorum Latinus di- viſerit ſingulos libros in certum numerum ſeclionum vel capitum, id quodnon fit in libris noftris, ideo notavi ver-
ſus
—;/]3³½— 4.
.