———;—ÿ————O——.— *

V I

2

omnis ordinis, actatis, sexus homines aeque capiantur, quam historiae cognitio. Qua natu- rali illecebra allectos quum Graevius permultos ad se concurrere videret auditores, eos retinuerunt magnae illius virtutes, elegans rerum delectus, subtile indicium, profluens oratio et aliae artes ad discentium studium iuvandum et indicium acuendum accommodatae. Ac⸗ cessit assidua fontium investigatio, cuius praeclarissima monumenta exstant in Antiquitatum Romanarum Thesauro, et tam accurata recentioris historiae, quae illo tempore in acade- miis a plurimis doctoribus contemni solebat, scientia, ut Guilielmus III., Britanniae rex cla- rissimus, iudicio suo illum eligeret, cui suas res posteris enarrandas mandaret. Neque minoris testimonii est oratio illa gravis et summa eloquentia insignis, qua Graevius a. 1695. memoriam Mariae, Anglorum Scotorumque reginae, aeternitati consecravit. Hoc igi- tur historiae tractandae tradendaeque modo commoti ex omnibus fere Europae regionibus nobilissimi iuvenes, comites, principes, immo regum filii ad Graevium deducebantur, ut ab hoc magistro rerum in orbe gestarum cognitionem discerent prudentiaeque civilis acciperent praecepta neque quisquam ex iis, qui sibi apud Batavos aditum ad administrationem reipublicae paraverant, civitatis gubernaculis per triginta fere annos admotus est, quin se Graevii fuisse discipulum gratissimo animo professus sit. Alter locus in laudibus Graevii fuit ex- cellens linguarum antiquarum totiusque antiquitatis, non solum Graecae et Romanae, cognitio, quae illius libris est illustrata et perhonorifico aequalium testimonio comprobata. Quorum exempla, si locus sineret, plurima congerere possem, sed in uno subsistam. Richardus enim Bentleius, qui quo doctior ipse erat, eo severius de aliis iudicare solebat, neque, si de veritate agebatur, ullo vel gratiae vel amicitiae praeindicio sese obcaecari patiebatur, de Graevio et Spanhemio scribit,*) se illos ut geminos sui aeri Dioscuros, lucida litera- rum sidera, semper praedicasse, semper veneratum esse. Neque iniuria. Nam si operam spectamus, qpuam Graevius in edendo Cicerone, Caesare, Callimacho, Iustino, Floro, Sue- tonio posuerat, indicium in iis apparet acre, prudens variantium lectionum delectus, accurata usus loquendi scientia, idonea exemplorum copia, accedit summa in praefationibus scribendis elegantia. Considerantibus vero ingens illud Antiquitatum Romanarum opus haud facile est dictu, utrum Graevii eruditionem et iustam de rebus antiquis aestimationem magis ad- miremur an consilium, quo providit, ne interciderent quae de rebus publicis Romanorum viri docti diversis temporibus et diversis in terris elaborata memoriae prodiderant, eaque primum solus, deinde Burmanno socio adsumpto collegit atque in duodecim volumina disposnit.

Daventriae magistrum, quo adiuvante a. 1650. Athenaeum Duisburgense regendum suscepit, a. 1658. in Gro- novii locum in Lyceo Daventriensi transiitt, unde a. 1662. ad professionem politices, historiae et eloquentiae Ultraiectum rocatus est. Obüt d. 11. Ian. a. 1703. Vid. de eius vita brevem narrationem F. C. Kraftii in Epistolis Graevii, Bentleii al. selectis p. 245— 247., in primis vero P. Burmanni Orationem funebrem a. 1703. impressam, repetitam in Graevi Praefation. et Epistolis, quas I. A. Fabricius a. 1707. edidit, p. 551 sq. et in Frotscheri Sylloge Narrationum de vitis hominum doctorum Vol. I. p. 134 sq. Add. Ioecheri: Gelehrten-Le- ricon T. II. p. 1113— 1115.

*) Vid. Bentleii et virorum doctorum epistolae mutuae, p. 82. ed. Friedemanni(Lips. 1825).

————