Druckschrift 
Das buch von der Tugent und Weißheit, nemlich Neunundviertzig Fabeln, der mehrer theil auß Esopo gezogen unnd mit guten Rheimen verkleret Durch Erasmum Alberum Allen stenden nuetzlich zulesen
Seite
243
Einzelbild herunterladen

243 Die Fabeln E ſopi. Fuͤr mir wol vnbeſchediget bleibt/ Das iſt gewiß vnd kein gedicht/ Orumb woltſtu mich verlaſſen nicht/ Ach lieder man/ ich arme Schlang/

Ach hilff mir baldt/ mir iſt ſo bang.

Der Bawer ſprach/ Wenn ich dauon

Moͤcht bringen einen guten lohn.

Da ſprach die Schlang/ das ſoll ja ſein/ Du aller liebſtes maͤnnlin mein/

Der hoͤchſt lohn dir von mir ſoll werden/

Den man zugeben pflegt auff erden.

Der Bawr giengfuͤr der ſchlangen hauß/ Vnd halff jhr/ Da ſie kam herauß/ Sprach ſie/ dein lohn will ich dir geben/

Es koſt dich nicht mehr/ dann dein leben.

Der Bawer ſprach/ das wer mir fein/ Soll ich alſo bezalet ſein?

Die Schlang dem Bawern antwort gab/ Dieweil ich dir verheiſſen hab/

Den aller hoͤchſten lohn zugeben/

So koſt dichs nicht mehr dann dein leben/ Dann vndanck iſt der hoͤchſte lohn/

Den man ge meinl ich bringt dauon/ Das iſt die weiß in dieſer Welt/

Du weiſt das ſichs nicht anderſt helt.

Der Bawer zu der Schlangen ſprach/ Da ſag ich nein/ es ſey dann ſach/

Das du beweiſeſt offentlich Dein meinung/ ſo verſehich mich/ Es werd mir nicht ſo vbel gehn/ Ich hoff/ die ſach ſoll beſſer ſtehn/ Die Schlang ſprach/ das gefellt mir wol/

Das