243 Die Fabeln E ſopi. Fuͤr mir wol vnbeſchediget bleibt/ Das iſt gewiß vnd kein gedicht/ Orumb woltſtu mich verlaſſen nicht/ Ach lieder man/ ich arme Schlang/
Ach hilff mir baldt/ mir iſt ſo bang.
Der Bawer ſprach/ Wenn ich dauon
Moͤcht bringen einen guten lohn.
Da ſprach die Schlang/ das ſoll ja ſein/ Du aller liebſtes maͤnnlin mein/
Der hoͤchſt lohn dir von mir ſoll werden/
Den man zugeben pflegt auff erden.
Der Bawr giengfuͤr der ſchlangen hauß/ Vnd halff jhr/ Da ſie kam herauß/ Sprach ſie/ dein lohn will ich dir geben/
Es koſt dich nicht mehr/ dann dein leben.
Der Bawer ſprach/ das wer mir fein/ Soll ich alſo bezalet ſein?
Die Schlang dem Bawern antwort gab/ Dieweil ich dir verheiſſen hab/
Den aller hoͤchſten lohn zugeben/
So koſt dichs nicht mehr dann dein leben/ Dann vndanck iſt der hoͤchſte lohn/
Den man ge meinl ich bringt dauon/ Das iſt die weiß in dieſer Welt/
Du weiſt das ſichs nicht anderſt helt.
Der Bawer zu der Schlangen ſprach/ Da ſag ich nein/ es ſey dann ſach/
Das du beweiſeſt offentlich Dein meinung/ ſo verſehich mich/ Es werd mir nicht ſo vbel gehn/ Ich hoff/ die ſach ſoll beſſer ſtehn/ Die Schlang ſprach/ das gefellt mir wol/
Das


