Druckschrift 
Das buch von der Tugent und Weißheit, nemlich Neunundviertzig Fabeln, der mehrer theil auß Esopo gezogen unnd mit guten Rheimen verkleret Durch Erasmum Alberum Allen stenden nuetzlich zulesen
Seite
234
Einzelbild herunterladen

Die Fabeln Eſopi. 234 In Eſel zu dem andern ſagt/ ) Wir Eſel ſeind doch wol geplagt/ Vndſehr gemartert tag vndnacht/ Vnd werden noch darzu veracht/ Wann wir ſchon handas beſt gethan/ So vexiert vns doch jeder man · Ein junger Eſel ſagt dabey/ 1 Ich halt nicht/ das auff erden ſey Ein Thier/ das ſo werdt geplagt. Darauffein ander Eſel ſagt/ Der hieß mit namen Schneckenart/ Wir armen Eſel ſind ſo hart Von vnſern herrn geplagt/ Ich acht/* Das vns der Teuffel hab gemacht. Zuletzt ein alter Eſel ſprach/ Ir lieben bruͤder/ thut gemach/ All ewer klagens iſt verlorn/ Wir ſind in ſolchen ſtandt geborn/ Vnd ſolln alſo werden beſchwert/ Der liebe Gott hats vns beſchert/ Gott hat den Thieren alleſampt Eim jeglichen ein eigen ampt Befohln/ vnd auff gelegt/ als Er Im anfang Himel/ Erden/ Mer/ Vnd alle ding nach ſeinem rhat/ Geſchaffen/ vnd verordnet hat/ Demnach wenn man den acker ehrt/ So dient darzu beid Ochß vnd Pferdt/ Ja wamn die Ochſſen haben ſchon Das beſt gethan/ iſt das jhr lohn/ Das ſie der Metzeler hinricht/ Das thut man vns dennoch ja nicht/

f ni Wir

1 4 4 1 1 1 1 1 * 4 1 1 1