Die Fabeln Eſopi. 234 In Eſel zu dem andern ſagt/ ) Wir Eſel ſeind doch wol geplagt/ Vndſehr gemartert tag vndnacht/ Vnd werden noch darzu veracht/ Wann wir ſchon handas beſt gethan/ So vexiert vns doch jeder man · Ein junger Eſel ſagt dabey/ 1 Ich halt nicht/ das auff erden ſey Ein Thier/ das ſo werdt geplagt. Darauffein ander Eſel ſagt/ Der hieß mit namen Schneckenart/ Wir armen Eſel ſind ſo hart Von vnſern herrn geplagt/ Ich acht/* Das vns der Teuffel hab gemacht. Zuletzt ein alter Eſel ſprach/ Ir lieben bruͤder/ thut gemach/ All ewer klagens iſt verlorn/ Wir ſind in ſolchen ſtandt geborn/ Vnd ſolln alſo werden beſchwert/ Der liebe Gott hats vns beſchert/ Gott hat den Thieren alleſampt Eim jeglichen ein eigen ampt Befohln/ vnd auff gelegt/ als Er Im anfang Himel/ Erden/ Mer/ Vnd alle ding nach ſeinem rhat/ Geſchaffen/ vnd verordnet hat/ Demnach wenn man den acker ehrt/ So dient darzu beid Ochß vnd Pferdt/ Ja wamn die Ochſſen haben ſchon Das beſt gethan/ iſt das jhr lohn/ Das ſie der Metzeler hinricht/ Das thut man vns dennoch ja nicht/
f ni Wir
1 4 4 1 1 1 1 1 * — 4 1 1 1


