Die Fabeln Eſopr. 21s Daſteht ein groſſerfeiner plan/ Darauff drey hundert tauſent Man Stehn kuůndten/ was da etwan ſey Geſchehen/ zeig ich an hiebey.
Fuͤr langer zeit der Keiſer hat Außgehn laſſen ein ſolch Mandat/
Es ſolt ein jeder Edelman
Des Reiehs/ bey Vrſell auff dem plan Erſcheinen/ mit ſeim beſten Pferdt/ Dann ſeine Maieſtat begert
u ſehen/ welchs das beſte wer/
uff das ſich aber keinr beſchwer Zukommen/ ſagt er zu daneben Dem beſten Renner wolt er geben Sein einig Tochter die hieß Kett/
Vnd weil er kein Mannderben hett/ So wolt er ihn machen zugleich/ Zum Koͤnig vbers gantze Reich/ Welcher brecht das behendeſt Pferdt/ Der ſolt ſein ſolcher ehren werdt.
Es kam bey Vrſell auff denplan Manch feiner ſtoltzer Edelman/ Einjeder rheit auß ſeinem Schloß/ Auff ſeinem allerbeſten Roß.
Zuletzt ein armer Edelman Kam auch bey Vrſell auff denplan⸗
Mit namen Dauid Wolgemut/
Sein ruͤſt ung war nicht all zugut/
Drumd kundt er nicht zuſehr geprangen/ Sein Roß gleiß nicht von ſchoͤnen ſpangen/ Beid Mann vnd Roßhatt keinen ſchein/
H Da⸗


