Druckschrift 
Das buch von der Tugent und Weißheit, nemlich Neunundviertzig Fabeln, der mehrer theil auß Esopo gezogen unnd mit guten Rheimen verkleret Durch Erasmum Alberum Allen stenden nuetzlich zulesen
Seite
19
Einzelbild herunterladen

& 1

XIMA

y

A M

= 3 1 A 2

Wie kompſtu her in vnſer artꝛ

Ich bitt dich/ du woͤlſt ſein mein gaſt.

1 Die Stadtmauß ſprach/ Ich achts nicht faſt/ 1 Die Feldtmauß lieff/ vnd hatt kein rhu/ 1 Biß das ſie richt ein malzeit zu/⸗

Was ſie hatt auff den Winter kalt Geſamlet/ thet herfuͤr ſo baldt. Alſo wardt ler der ſpeiſenkaſt/ Das ſie thet guͤtlich ſolchem gaſt/

Da ſolchs nun war alſo geſchehn/ Daſſelb alles vnangeſehn/ Die Stadtmauß hatt ein ſtoltzen mut/ Das ſie nicht nam ſolchs alls vor gut. Sie ſprach/ Es iſt doch nichts allhie/ Des groſſen armuts mocht ich nie/ Ja gleub mir frey/ was ich dir ſag/ Wir Stadtmeuß haben beſſer tag.

Sie macht ſich auff/ vnd wolt zuhauß/ Vnd nam mit ſich die Ackermauß/

SSSSSSSSSSRr e

Das

55 S,2