Von Eſopus leben.
fel auß/ vnd waͤſcht mich als dann. Da gedacht Xan thus/ Eſopus ſolt wol einen funden haben/ der nicht ſorgfeltig were. Er verſucht ſich aber baß an jhm/ vnd bot jhm ſeinen becher voll weins/ vnd gedacht/ er wirdt mir die ehr anthun/ vnnd mich der erſt heiſ⸗ ſen trincken. Aber das Baͤwerlein gedacht/ ein jeg⸗ licher hat in ſeim hauß zu gebietẽ/ Was er dich heißt das wiltu thun. Alſo ſoff er den becher gar auß/ vnd ſorgt nit dafuͤr/ ob er/ oder der haußherr der erſt truͤn cke. Zum dritten/ verſucht er ſich weiter an jhm/ dañ als er ſahe/ wie das Baͤwerlein ſehr vom gebratens aſſe/ Da ſagt er/ Box eſell/ das gebratens iſt noch rho/ vñ ſchmeckt ſehr vbel/ Vnd rufft dem koch/ vnd ſchilt jhn vbel/ vnd ſtelt ſich als wolt er jhn ſchlagen/ gedacht aber/ das Baͤwrlein wurde den koch verthei dingen/ weil jhm dz gebratens ſo wol ſchmeckt/ Aber ſein ſchelten vnd bochen gab dem Baͤwerlein nichts
zu ſchaffen/ dann er gedacht/ Was gehets dich an/
wie ein Herr mit ſeim geſind vmbgeht? Zum vierd⸗
ten/ Als der Herr ſahe/ das das Baͤwerlein ſo ſehr
vom kuchen fraſſe/ rieff er der Magd/ vnd ſprach zu
jhr/ Wſe haſtu die kuͤchen alſo ſchendlich verderbt/
iſt doch kein guter biß drane Da ſagt ſie/ Jch ha⸗
die kuͤchen nicht gemacht/ ſonder die Fraw.
Da ſprach Xanthus/ Wiee Weib haſtus ge⸗ than? Vnd ſtellt ſich ſo grauſam gegenjhr/ als wolt er ſie vbel ſchlagen/ vnd wartet immer/ wann das Baͤwrlein ſorgfeltig wurd ſein/ vnd ſich des Weibs halben bekuͤmmern. Aber das Baͤwerlein ge⸗ dacht/ Ich habofft gehoͤrt/ Wer ſich zwiſchen thur
vnd


