ariẽti fuctt ono ↄtẽtus n pentens. 3 dignos fz ceps nonfe reſtat miht Fßſumäai lolo repente volo. Qui pctõꝛis. tñ Citius pli wer zalto⸗ tus ⁊grquls ſus cõuenis ſoſus pulue⸗ e luto tractꝰ emanünbi gat. illate ei; ndeßlumas digne peni ietatis. Her udiendiper oſcularem⸗ us da glorj onatis cin . Autcem ra ictus ios . Slaũtau s. Jam tůdt abens diuine n nõofunde antũ quippe Fue nnpeog aꝑie ã dignatois nd negabit nimo adpe io qͥfeẽnos qrimꝰ ſuble oluta. Po⸗ xlachymis forſitan ad pauẽs? tre⸗

ß etiãoſcu

ms dis

vnus ſpirit“

bi dñeelu ſiuit tefaci⸗

Muinta

auditã feciſti mihi mane mĩaʒ tuã.cũ iacẽ ti pꝛimũ in puluere tuaq; deoſculãti reue⸗ renda veſtigia.ꝙ male vixeram remiſiſti. Poꝛro in pꝛogreſſu diei letificaſti aĩam ſer ui tui.cũ deinde in oſculo etiã manꝰ bene viuendi gr̃am in dulſiſti. Et nũc qͥd reſtat o bone dñe niſi vt iam in plen itudie lucis iferuoꝛe ſpũs ad oꝛis q́; oſculũ dignãter admittens.adimpleas me leticia cũ vultu tuo. Indica mihi o ſuauiſſimeo ſereniſſi⸗ me vbi paſcas. vbi cubes in meridie. Fra tres bo num eſt nos hic eſſe.ſʒ auocat diei malicia. Pi ſiquidẽ qͥ mõ ſuꝑueniſſe nun⸗ ciant᷑.gratũ cogũt rumꝑe magis qᷓ; finire ſermonẽ. Ego exibo ad hoſpites. ne qͥd de ſit offichs eiꝰ:de quo loqͥ nur charitatꝭ:ne

foꝛte de nob audirecõtingat. Dicũt em̃ et

nõ faciũt. Vos oꝛateinterim vt volunta ria oꝛis mei beneplacita faciat deꝰ ad ve⸗ ſtram p̃oꝝ edificatõeʒ ⁊ laudẽ ⁊ głiaʒ no

minis ſui:quieſt benedictus in ſecula ſeru

loꝛum,amen.

omelia.v. Riplict quendã aie ꝓfectũ ſub no⸗ t mine triũ oſculoꝝ ſermo heſternus Oplerus eſt. Runqd ercidit vobis Is mihi hodierna diſpuratõe ꝓſequẽdus erit.ꝓut parare dignabit᷑ in dulcedie ſua pauperi deus. Diximꝰ ſi recolitꝰ illa oſcła ſumiad pedes ad manũ.ado a.ſingkis ſin

gula referent es In pᷣmo ſane pᷣmoꝛdia de dicant᷑ne ↄuerſionis.fᷣm aũt ꝓficientibꝰ

indulget᷑ Poꝛro tertiũ ſola exꝑit᷑ ⁊ rara ꝓfe ctio. Ab hoc ſolo qð vltimũ eſt poſitũ.ſũ⸗ pſit exoꝛdiũ ſcpᷣtura iſta quã tractare ſuſce

pimus.⁊ ip̃ius cã.reliqᷓ duo a nob adiun⸗

cta ſunt. An po neceſſarie vos iudicatis. Puto em̃ facies ipſa eloq̊ facile admonet ⁊ iſta reqͥrere. Miꝝ po ſi nõ ⁊ vos aduer titis opoꝛtere reuera eẽ aliud:ſiue alia oſ⸗ cula.a qͥbo ilið oꝛis diſtinguere voluit ille qui dixit.oſculet᷑me oſcło dꝛis ſui Kur em̃ cũ ſufficere poterat ſimpłr oſculet᷑ me.pꝛet moꝛẽ tñ vſumq; loq̃ndi diſtincte ⁊ ſignã⸗ ter adiecit oſculo oꝛis ſui: niſi vt oſtẽderet ipᷣm qð petebat oſcłin ſummũ eẽ nõ ſoluʒ onne deniq; ita inuicẽ loqͥmur oſculare me. vel da mihi oſculũ: ⁊ nemo ſequit᷑ vt dieat oĩe tuo ſius oſculo oꝛis tui. Quiq al

terutrum oſculari parentes niſi pᷣſus inui cem nr̃a tendimus:que tamen abinuitem nõ requirimꝰnomiatim. Deniq; qͥ narrat Fhi gratia a dño ſuſteptũ in oſcuioꝓdito rem.⁊ o ſculatus eſt ait eü: nec addidit oꝛe ſuo vel oſculo oꝛis ſui. Sic nimirũ om̃is ⁊qͥ fcribit ⁊ qͥ loqͥtur ↄſueuir. Sůt ergo hi tres aĩaꝝ affectus ſiue ꝓfectꝰ exꝑtis dũtax at ſatis noti⁊ manifeſti:cũ aut de actꝰ ma lis indulgentiã aut de bonis agẽdis gr̃aʒ aut ip̃ius etiã indultoꝛis ⁊ bñfactoꝛis ſui pñtiam. eo qͥdem mõ quo in coꝛge fragili poſſibile eſt obtinẽt. Ceteꝝ pᷣmũ ⁊ ſecũdũ qjrõne oſcula noĩa uerim.manifeſtiꝰaccipe Oſculũ pacis indiciũ eſſe om̃es nouumus Poꝛro aũt ſi vt ſcriptura loquit᷑.pctã nr̃a ſeꝑant int nos ⁊ deuztollat᷑ de medio qð intereſt ⁊ pax eſt. Cũ ꝗᷓ ſatꝰ facimꝰ vt abla to qð ſeꝑat pcrõ recõciliemur.indulgentiã quã recipimꝰ.qͥd niſi quoddã oſcłm dixe⸗ rim pacis. Idq; interim nõ alibi qᷓ; ad pe des ſumendũ. Hũilis qͥpe ⁊ vecùda de⸗ bet eſſe ſatiſfactio.q̃ emendat᷑ ſuꝑba trant greſſio. Ac cũ etiã ad vmuendũ emẽdatius deoq; digniꝰ ↄuerſandũ.placita qdã am⸗ plioꝛis gr̃e familiaritate donamur:ampli plioꝛi⁊ fiducia caput iam leuamus de pul uere largit oꝛis vt aſſolet manum oſcula⸗ turi:ſitamen de accepto munere nõ noſtrã ſed auctoꝛis gloꝛiã querimus. eiq; ſoli do na ⁊ non nobis aſſtribimus. lioquin ſiĩ te ⁊ non magis in do mino gloꝛiaris.pꝛo⸗ pꝛiam pꝛofecto ⁊ non domini manũ oſcu⸗ lari conuinceris.quod iuxta beati iob ſen⸗ tentiam eſt iniquitas maxima et negatio in deum. Si ergo ad ſcripture teſtimoniũ opiã gloꝛiam querere.pꝛopꝛiã eſt oſcu⸗ ari manũ.pꝛofecto qui dat gloꝛiam deo: dei dicitur non incongrue manumoſcula ri. Et in hom inibus qui dem ita eſſe vide mus.ſeruos videlicet offenſoꝛes d ommno rum oſculari folere peces:cum ab eis veni am petunt:⁊ pauperes diuitũ m anus cuʒ ab eis munus accipiunt Verum quia ſpi ritus eſt deus.⁊ nullis ſimplex ula ſubſtã tia membꝛis diſtincta coꝛpoꝛeis. erit foꝛ⸗ ſan qui nullatenus deillo recipiat tale ali quid.ſed ante ſibi dei manꝰ vel pedes fa⸗ gitet demõſtrart ſicq; ꝓhari qð ð ofcto pe dum manuſue diffinio. Sed quidſ 2 ego