Ausgabe 
6.4.1839
 
Einzelbild herunterladen

t durch

ng 1 Uſteln, kenſchen

licht

eriſtiſchen oder bei

haͤriſcher

den Be⸗ upfarzten

Jorſt.

ann dos, gehürt? do kimmt un Wei⸗ bel dezou Ez wor

min

*

wäi ſe de Kaffee ufm Deſch harre ſtihn, ſo kome ag noch e Stecker zeh Borſch dezou. Däi wohrn näit engelohre, ſe wohrn ower doch hamlich beſtellt wohrn; weil ſe nun do wohrn, ſo konnt merſche doch ach näit fort haße gihn. Däi trunke nun de Kaffe met un hun ag die Krebbel helfe eſſe. Dos hot nun die Ale kappetol geärjert. Dos merk⸗ teſe ag bal. Wos thore ower däi Borſch? Dai kome her un legte ſeſamme un hun Och jo e ganz Ochtel Ehmche Wein hole loſſe. Wai ſe den nun harre, ſe legteſe des Fäſſi uf de Deſch, un hun ſu lang getrunke, bis kahn Stabche mihn drenn wohr. Dos ſoll jo gedauert hun bes die Nocht um zwo Auer.

Nochb. Wos de ſehſt, Gritt! Seit wann dann dos met dene Kränzercher Mohre?

Gritt. A ſeit den Wenter. Häi kommeſe ower erſt uf; däi ſe häi gehale hun, däi worn näit ſu gruß. Se wohrn näit all komme, däi ſe engelohre harre, un Annern, däi ſich druf geſpetzt harre, däi kome näit dezou.

Nochb. No, dos muß ich ſahn, ſu Ebbes hun ich ag noch näit erlebt, un ſein ſchund ſu alt wohrn. Die Welt kimmt doch alle Tog weirer; un mer ſicht ag, daß die Bauern wirer Geld hun, und daß der Wahs Ebbes gelt. Wann dos näit wehr, ſe miſteſes ag wuhl bleiwe loſſe.

Gritt. A no, däi huns jo gout wohn, dos ſein reiche Leut; unſer Ahner kannſen natehrlich näit nochmache, un wannſe ehr Brut ufem Berk werk verdäine miſte, dann wehrſchen ag vergihn, ſu kanneſes ower.

Nochb. Wahſte wos, Gritt, do wuhl Man⸗ cher debei, der hot ſu vaͤil Scholde, wäi eich un dou; ſe loſſes ower näit ohn ſich komme, un de Gruße, der muß doch gemogt wehrn, als wam merſch näit weſt.

Gritt. No, wos all demet; ſe hun noch näit Unregt, däi Leut, wammerſch kinnde, dere merſch ag. Brauche dann daͤi Vernehme en dem Friwerg un en dene annern Stedt alahn alles Gouts ſe genäiße? Nahn, der Bauer kann ſichs ag emol gout ſchmecke loſſe? Die Leut ſein nor ſu ſchlegt, ſonſt dereſe als emol Ebbes näit ohnſehn, un deres fehr ſich behaln. dann näit genunk, daß mer dem reiche Grzeuk Alles thon muß, ſoll mer näit ag als emol ebbes Gouts genäiße? Nahn, noch Regt hunſe die Leut, wannſes dohn.

Nochb. Ja, ſchwetz dou, wos de willſt; zou meiner Zeit hot mer gelebt un harre kahn Krän zercher, un hot ag gout gegeſſe un getrunke. Ower alleweil, do wolle ſe all vehrnehm ſein, un beſon nerſch däi junge Weiwer. Dos ſicht mer ag on dene gruße Flerrhauwe, däiſe alleweil drahn met Blomme druf, un on dene Grolle, däiſe vehrmache. Do mahneſe nun Wonner, wäi obſcheulich ſchiehn

dos wehr, un ſtiehren doch all naut, de Bauer guckt doch eraus. Eſſes dann nerre Schann! alleweil drahn die Berkmannsweiber vehrnehme Hauwe wannſe uf de Friwerger Maht gihn. Wann ſe ag als bezohlt wehrn, däiſe uf dere ſetze; do hun ich ower ez noch von Ahner gehert, däi hot ſich ſchund vehr zwah Johr ſu Hauwe loſſe mache, un ſein haut noch näit bezohlt. Un ſu humere noch mihn. Des kimmt ower all doher, wammer de Vernehme in allem nochmache will. Un uf däi Kränzercher geb ich gohr naut, des Grußdoue rei, do wolleſe ſich nor ſehn demet loſſe. Es werd'n ower noch vergihn, wäi ſen komme.

Gritt. Eich glawe, Ehr ärjert Och do driwer? giht, wos ſeid ehr e ahnfellig Frah!

Nochb. A wos kannſt dou mich dann ahnfellig haße? dou beſt jo norz noch

Gritt. Om En wollter och ag noch mer ahm zanke? giht lus! Wammer Och nor als naut verzeh le deht. Giht, giht!

(Unter Zanken gehen Beide ab.)

nnn

Ich möchte den Eltern nicht rathen, in Gegen⸗ wart ihrer Kinder ſich tadelnder und liebloſer Be merkungen gegen den Lehrer derſelben zu bedienen. Sie ſchaden dadurch nicht nur dieſem, ſondern mit telbar ſich ſelbſt, indem er ja nur ihr Stellvertreter iſt und ſein Anſehen nicht untergraben wird, ohne daß das Anſehen der Eltern ſelbſt darunter Noth leidet.

Noch weniger rathſam möchte es ſeyn, wenn diejenigen Männer, welche die Lehrer zu überwachen haben, ſich ihrer Stellung bedienen wollten, um die ſelben oͤffentlich und in Gegenwart der Schüler wegen Mangels an Kenntniß oder Lehrer-Talents zu tadeln. Das wuͤrde nicht allein große Inhuma⸗ nität, ſondern auch große Unklugheit verrathen; er ſteres, weil das Verhältniß zwiſchen Lehrern und Schülern äußerſt zarter Natur iſt, und letzteres, weil die Schuld der Anſtellung eines unwiſſenden und talentloſen Lehrers nicht den letzteren trifft, ſondern deſſen Vorgeſetzte. In der Regel ſollte je der Tadel des Lehrers ganz geheim geſchehen. Hat er ſich ſo betragen, daß er öffentlichen Tadel ver dient, ſo iſt er ſeines Amtes unwürdig, denn er hat die Achtung verloren, ohne welche er nicht wirken kann.

Bekanntmachungen von Behoͤrden. Edictalladung. (283) Nach einem Eintrage in dem Hypotheken⸗ buche der Stadt Friedberg vom 14. Februar 1823 ſoll Heinr. Martin Falk von hier von dem damaligen großh. Hofrathe Langsdorff zu Wiſſelsheim unter