¹) neo

in ro. In nu ſölun, 2 Pri- IDde- gratr. loqui etulac nven. cre- ritur. otu- miiſi ritis VII. alum

eCh-

87

recteque conlideralle Vollium V. Ill. hunc Plinii locum, verlſio ejus docet, quae in Comment. in Virg. Georg. pag. 98. ita legitur: Eine füinfte Gat- tung hat man vor nicht langer Zeit im galliſchen

Rnaetien erfunden, daſs man zwei Rädchen hinzu-

fügte. Verba— quod genus vocant planarati— ſilen-

mo praeteriit. Aratrum Virgilianum rotis inſtruc- tum fuiſſe, hic profecto locus docere non potelt, quia rotulas ablurda eft lectio. Sed innotuiffe in Rhaetia Galliae aratrum rotis inftructum finga- mus; quis iſto argumento nixus etiam Virgilii ara- tro currum addat? Nonne totius aratri compoli- tio et deſcriptio docet, de curru non cogitalle poetam?

Qui aratrum Virgilianum curru i. e. rotis in- ſtructum fuiffe exiſtimant, nunquam aratrum in manus fumptum experti funt: quippe fieri non po- teſt, ut ſtivae manum injiciens torqueas currus imos aratri. Stiva inſtar vectis vim ſuam exercet in torquendo curſius imo Ic. vomeris. Vereor, ut eliciat rei peritus lenſum, admodum ſatisfacientem ex verbis altaque fagus Stibae, quue currus a tergo torqueat imos. Equidem qui multoties aratrum expertus fuam rotis et inſtructum et deſtitutum, exploratum habeo, non polſe aratorem ope et auxilio ſtivae currum torquere; quem Virgilium

aratro adtribuille, ut putem, nunquam ego ad-