88

ducar. Torquet vero curſim vomeris aut liniltror-

fum aut dextrorlum deliraturi, manum ſtivae in- jiciens, eamque aut deprimens aut tollens. Du- bito an Virgilius rem tam abſurdam dicere potue- rit. Sine ulla dubitatione legendum eſt non cur- ruls ſed curſus, ut jam monuit Doctus quidam apud Martynum, in re ruſtica certe verfatiſſimus, in aratro tractando peritiſſimus.

Maronem ſic latine dicere potuiſſe negat Sum: Heyne. Caulfam ego non video. Intelligamus cur- fus vomeris, et omnia perfpicua funt. Omnium in- terpp. aratri Virgiliani explicationes ſatis Iunt doc- tae, imprimis eae quas dedit eruditiſſimus Volſius; cum vero eruditi illi in re ruſtica non ſatis verfati eflent, fieri non potuir, ut intelligerent impedi- menta, quae affert opinio illa, aratrum Virgilia- num inſtructum fuifle curru i. e, rotis. Atque cum omnes aratri partes ligneas enumeret poeta, cur non rotarum quoque fecit mentionem? Quia de aratro rotis inſtructo non cogitavit. Quid vero currus imos? Ablurda haec elt emendatio ſcribae, qui non intelligeret curfus, cum temporis ſui ara- tra rotis inſtructa vidilfet. Omnium aratri partium defcriptio et compolſitio rei peritum docet, aratrum Virgilianum rotis inſtructum non fuifle, imprimis

etiam temo in octo pedles a ſiirpe baris protentus.

Quo quaelo tantae longitudinis temo, ſi curru uii