ole rotis sirg. elm, Ida effl. WZRO- trat, s in- entio unde s au- an-

8 Ve-

rere, olvat

qui quam a plu·

manis reli

Pri- „ led n Ro- 1 fiel

potuillent, raras fuille, dubito. Quae fi ita fe

haberent, Virgilius agricolas non moniturus el- let, ut industrie in lylva arbores flecterent s)). Vid. G. v. 169. fr.§. VIII.

Deinde temo longior est, quam ex Virgilii de- monstratione elle debet. Vid. S. XI. not. 22. et Virg. G. I. 171. Tum vero bura, temo et dentale ita juncta funt, ut boum tractus via sit plana, leu horizontalis ut dicimus. Tali vero aratro terram vix commode arari polfle, et ne lolutilli- mam quidem, antes(S. VII.) arguimus. Cur au- tem vomeris, dentalis tabularumque forma et compolitio a RICHTSTETIOTO defcripta non mihi

probetur, lupra S. IV. V. et XII. explicavi.

Quatenus alii aliter erraverint, demonstrare non libet, et facile ex iis, quae hactenus dilsse- ruimus, colligi potest.

Restat, ut, quali jugo aratores Romani uli fuerint, et quomodo boves junxerint, inve-

stigemus.

37) Ea pars aratri Megalopolitani, qnae Krümmel voca- kur, eandem formam habet ac bura apud RIcRHTSsT RTO TU. Megalopolitani vero nunquam vi in sylvis arbores flectunt, led natura jis praebet satis arborum, quibus talia ligna desumi possint. Caeterum haec pars aratri Megalopolitani raro frangitur. Bura vero apud RrcH,TSTEIOIUM ita aratro aptata est, ut nunquam frangi posfit, et ne in difficillima quidem terra; apud Romanos autem eam laepius fractam elle, Iupra(F. VIII.) monuimus. 5