XVIII DE REFVTATIONE

re, ſeu dominium vtile in re Emphyteuticaria ſibi competens in alium transferre absque conſenſu do- mini, ſecundum I fin. C. de Nure Eunphyteut. Sic licet Emphyteutae, irrequiſita domini voluntate, Fmphyteuſin donare, ſeu permutare &c. Emphy- teuta, enim, noluit benefacere domino in his cafi- bus, ſed ei, in quem ius reale in re Emphyteutica conſtitutum transtulit. Si vero legem allegatam fin. C. accuratius inſpiciamus, in principio ſtatim gene- ralis regula ponitur: non eſt in Emphyteutue arbitrio ſine domini volumtste meliorationes ſiuns vendere, vel ius Emnphteuicum trangferre. Quae verba omnem plane alienationem in ſe comprehendunt, adeoque ſi verba ſequentia: vel ſ Ius Enphhteuticumn ad per- ſonas non probibitus tranferre Emnphyteuta maluerit⸗ non contradicere, ſed nounn Eunphyteutaun recipere in poſſeionem & deinde⸗ licere Enphteutae etiai non conſentientilus dominis ad alios us vel Emphteu- natu trunferre, conferamus, lex haec primo intui- tu contrarias ſibi inuicem opiniones in ſe continet; at enim vero ſi fecundum genuinae interpreta- tionis regulas rem aeſtimemus, verba in principio huius legis poſita ad ſolam venditionem reſtringere dehemus, quod verba textus, vendere, Pretia; vel- ditu, venditionem, ſatis confirmant & demonſtrant, Reſpectu, enim, huius competit domino diretto lus protimiſeos, quod intra duos menies exercere bet. Hi ſi praeterlapſi fuerint, & poſtea veniat eRtra-

neus, re licet adhuc integra, merito ei eſt e feren-

———— ——— —— ———