Teil eines Werkes 
Centuriæ II. (1601) Decades Quinque Priores / [Verfasser einleitender Lyrik: Philippi Cobelii I.C. Et Jmperialis Cameræ Assessoris, Nicolai Revsneri Ivrisconsulti Saxoniæ Clarissimi, Petri Lindenbergii Poetæ Cæsarei]
Seite
135
Einzelbild herunterladen

ncoaſenſu Domininile 2

tocum Nam Dominus 5 n madcucinſuoiurenon 2 lus non hꝛbet poteſtatet t li rfumfructum cand 212 hm zzn orum grauare mad riolare,uux.-.4 8

og Endertubr Dd. 1M.

tverberüͦ wauch dieſebt Ke m

ec enſrnanden Man dernacr hat ſich jrander J t rindicio& pſus conſenl d ffen mäͤan. 1 adern tdut hiewidernichtt me in ſeucalb. dictum tul ach pupill. Namcdich ctt aramfructßtenſum Enlſt a noa conſenſcrt. Dein

76.fendu-.éI3 cfaci coaſtahcontind

Reſponſ. Iuris. Decad. XIII. Reſponſ. V.

interpoſitam perſonam, Iquamvir. fede peb. cred.et l. hi in emtione. Sfil. non licet.. de contr. emt.

Weil dan nun dieſer tutor ſich heimlich vnd verfeng⸗ licher weiſe/ mit ſeines Muͤndleins Guͤttern beleihen laſſen/ vñd die verruͤckt/ vnd ſeinem Muͤndlein abhen⸗ dig gemacht/ iſt nicht allein die beleihung an jhr ſelbſt nichtich vnd vnkraͤfftig/ ſondern er der Vormuͤnder/ darzu auch ſtraffbar geweſen/ wie oben geſagt/& iute poſſi unt pupillus ſuiq; heredes prædictas res illas-

dicare, iuxxt. 1 fi.pradium. C. de prad. min. Oc. Damit

dann alſo dieſe erſte Quæſtio kuͤrtzlich erledigt. I. NVff die ander Frag zukommen: Weil die Belei⸗

hung alſo vntuͤchtig befunden/ ob ſie auch per pre⸗

ſcriptionem beſtettiget werden koͤnte/ darauff reſpon.

16 Quod ſic. Nam quod res, quam tutor penes ſe reti-

nuit, poſſit præſcribi maxime ab heredibus eius, ſunt

aperti textus in ltutor rerum. ibi in tex: plurimis annis

poſſedit,& in gl.ſf. de ad. tut.& in I.pleriq apro hered. Weil dann allhie dieſe Guͤtter von Erben zu Erben alſo geblieben/ ꝛc. vſq; ad pronepotem vber 10.20. z0.

40.50. Jahr/ non eſt dan dus regreſſus pupillo quõ-

dam, vel heredibus eius, vt in iurib. prædictis. Quibus accedit, quod in narratione facti depre- henditur heredem quondam pupilli heredi tutoris prædicti renuntiationem feciſſe omnium litigioſo- rum bonorum: lam ibi bona fide incepit bona iſta poſſidere,& cum ſic poſſederit, per tempus legitimũ

17 10.20.10.40 ann. præſcribere potuit:Imo ſi† bona

fides non acceſſiſſet; O. vel 40. annorũ præſcriptio- ne tutus fuiſſet, 1uxt.lomnes. ſicut. C. de praſcript. 30. vel ao annorum.

Aber dieſer argumenten vnbetrachtet/ achte ich das

Widerſpiel im Rechten beſſer begruͤndet ſeyn/ Nem⸗

lich daß in gegenwertigem Fall der Vormuͤnder vnd

ſeine Erben ſich der præſcription oder verjaͤhrung gar

nicht zubehelffen haben/ quia, ſicut auditum, contra iura mercatus eſt,& ideò malęfidei poſſeſſor fuit tu- tor, iux.&. qui contraiura, de R. I.lib. 6. qua propter fet- iam præſcribere non pPotuit, ux. 6. poſſeſſor. ibidem de reg. iur.& ſunt tex.in læeum qui. ſf. de autt. præſtan. l. vlt. P. de vſuc prν empt, l.quia quolibet. ſf. de contr. empt. l. vbi lex.jf. de vſitca. l. quemadmodi in fi li. 1I. C. de agri. & cenſi. Et cum illam malam fidem tranfiniſerit ad heredes,(cum res ftranſeat cum ſuo vitio, iux. l.cum

15 enim. ſf. de diuerſee temp. yræſcript.) nec ipſi heredes

1 vllo tempore præſcribere potuerunt, nec poſſunt,

ſecundum praditlumc. poſeſſon. Necobſtant pręallegatæ Il. ſcilicet lex tutor rerum. cum ſé. Quiia loquntur de extraneis heredibus bo-

na fide poſſidentibus, quibus lex præſcriptionem in dulſit: ſed hic ſumus in caſu ſuorum heredum, v-

bi lex illis inhibet præſcriptionem propter malam fi- dem, quam ex vniuerſali ſucceſſione traxerunt ad ſe vt est tex. in l. nihil. C. pro hered. 1

Deinde non ohſtat illa renuntiatio facta: Quia il-

la non eſt legitime,& ſolenniter facta,& ideo nihil

20 valuit. Nam ad hoc, †vt valere potuiſſet, prædicta renuntiatio facta eſſe debuiſſet, in feudalibus qui-

dem in manus Domini, tex. in c.t. de va all. decrep. æt. c. i.de eo qui fin. fecit agna. Bald. in c. I. de inueſt. quam Titius accepita Sempronio,&; in cap.i. de alie. feud. pa-

ter. In ceteris vero iudicialiter cum conſenſu here- dum(fur Gerichte/ vnnd mit der Erben laube /) vt

81 11. 135 Landr. lib.] art. /2.& Weichb. art. 6 t. Quod etiam de iure ciuili locum habet, ſi bona excedant ſummam 500. ſolidorum ſiue aureorum. iu.vta l.in donationi- bus.lpen. de donat. 8 Nun aber iſt allhie die renuntiatio dem Lehenher⸗ ren in die Handt nicht geſchehen/ auch nicht fuͤr Ge⸗ richt/ mit der Erben laube/ Cum tamen conſtet, ex narratione facti, quod renuntians tempore renun- tiationis, iam heredes habuerit, darumb erfolget/ daß dieſelbige renuntiatio contra formam& ſolennita- tem iuris,& per conſequens, nichtig vnnd vntuͤchtig ſey/& ideo etiam ſe poſſeſſores heredes renuntiati cum illa iuuare non poſſunt, neq; ſibi inde bonam fidem cauſſare, ſed peræque in mala fide manentz ſicut antea fuerat auctor ipſorum. Qui t enim ſibi 21

aliquid acquirit titulo aliquo non ſeruata ſolennita⸗- debita& requiſita de iure, dicitur contra iura mercari, atq; malam fidem habere, ſecundum Dyn in

reg. qui contra. lib. 5. 1

Zu dem iſt die Verzicht generaliter geſchehen/ auff die Leibszucht Guͤtter. Iam autem conſſat, omnes li-

teras fuiſſe penes impetrantem renuntiationem,&

quod ita renuntians conditionem bonorum renũ- tiandorum& renuntiatorum ſcire non potuerit,& ideo præſumitur renuntians dolo inductus fuiſſe ad

renuntiandum. Quare aduc dicetur eum fuiſſe in

mala fide, iux.l.ſi dolo.&o l. dolus. C. de reſcind. vend. Deinde in generali renuntiatione non veniunt feuda, nec præſumitur renuntiantem generaliter; bonis paternis, etiam quibuſcunque feudalibus re- nuntiaſſe, ſecundum Bart. Baldl. Ang.&; Dyn. inl. item videndum S. fi.ſ. de pet. hered. Alber. de R oſin leg. tres fratres. f. de pign. etiamſi renuntiationi iuramentum

interueniſſet, vtfirmat Bald. in c.i. an agnat.& in ca.

7. H. Aonare. qual. blimfeud. alien. pot. Alber. de Roſainl. qui autem.. fin. ſfade conſtit. pecu. vbi multa allégat.&s idem tenet Bariol. Socin. conſ.75½. vol.. Et hoc non mi- rum, quia renuntiatio generalis, vel mandatum generale, non extenditur, niſi ad habilia,& ad ea,

quæ non requirunt ſpeciale, ſecundum Bald. in l.fin.

H. neceſſitatem. Cod. de Hon. quæ lib. In f renuntiatione feudi autem requiritur ſpecialis ſolennitas, videli- cet, vt fiat in manibus Domini. Non mirum igitur, ſi ſub hac renuntiatione non comprchendantur feuda. Quod porro mens renuntiantis non fuerit feudis renuntiare, deprehenditur ex facti narratio- ne, quia ſemper continuatio inueſtituræ in feudali- bus illis, quibus renuntiatum eſſe prætenditur, ſer- uata fuit. Ex quibus etiam conſtat, quo ad feudalia

poſſeſſores adhuc malæ fidei eſſe, ideoq; præſcripti-

oneſe iuuare non poſſe. Prædictis accedit, quod ex narratis facti conſtat, renuntiati heredes interpellatos deſuper fuiſſe ave- ris heredibus,& etiam confeſſos ſe habere literas,& bona,& quod mandauerint vxori, vt poſt mortem reſtitueret: ex quibus mala fides aperte deprehen- ditur. b Nam etſi antea recte incepta fuiſſet ab iſtis here- dibus præſcriptio:( ſicut reuera non potuit)tamen conſcientia non paſſa fuiſſet illam adimpleri:& da-

to, non conceſſo impletam fuiſſe, tamen liberare

deinde voluerunt conſcientiam promittendo reſti- tutionem,& rogando mandandoq; reſtitutionem fiendam ab vxore, propterea vtut põſſederint per 30. 40. 50.& amplius annos, tamen nequaquam

MM 2