HA44

———

Hac virtute virens fragrantem præbet odorem, Quo gaudet Dominus, quo recreatur homo.

Deinde Crocus roſeus medid quem creſcere cernis In floris roſulaà, ſignat& ipſe fidem.

Ut crocus hic ſuavem de ſe diſfundit odorem, Atꝗ, colore roſam pingit& ornat eam:

Sic eſt vera fides virtus, qua pingitur omnis Ac ornatur homo, quo placuiſſe queat.

Sola fides gratum de ſe ſe effundit odorem, Suavis ador Domino vivida vera jides.

Hæc ſunt quæ cecini niyeo de flore Magiſter, Atq, rosâ rubed pro brevitate mea.

Non fuit hic animus cunctas exquirere vires, Moribus as ipſas jungere ritè ſuis.

Sed tantuùm volui vulgatas ſumere formas, Unde peti poßint dogmata vera tori.

Nec dubito, quin te ſemper cum virgine bella Exhibeas dignum ſuaviolente roſa.

Floribus intextis auro nunc necte coronam Sponſa ac ornatu tempora cinge tuo.

Cinge caput doctum ſbonſe,& cape ſplendida ſertas

Luæ dedit ex auro ſponſa pudica tibi. Ternæ jam Charites tibi tertia ſerta dedère, His vigeas felix, ultima danda manent. Iſt Henrice pater multàâ pietate verende, Dic mihi ovans animo gaudia quanta tapis Saudia feſta quidem quæ nunc Deus ipſe paravit Conceßitq́ tibi, dicere nemo poteſt. Connubio jungi divino numine cernis Ultima, quæ Dominus ignorachara dedit. Lætare ò venerande ſenex& jubila tolle, Nam Deus hæc nobis gaudia feſta parat. Hultſcheria exultet clara& veneranda propago, Nam pater& mater carmina lata tanunt.

4 4

4r vers