5

In stirpibus litteram d characteristicam habentibus(quartae declinationis) suffixi vocalis? non excidit, sed cum vocali antegressa coaluit, unde hoc u producitur: veluti nom. quercu-s, fructä-s, gen. quercus, fructs(e fruct-is, quercũ-is). Ab hac norma recedunt nomina monosyllaba(tertiae, declinationis) gqruü-is, sd-is, böp-is(nom. grüús, sùs, bôs, S059).

Sanscriticae linguae stirpes in vocalem a exeuntes in genitivis masculini generis et neutrius suffixum plenius sja(pro sj-as, abjecto genitivi s) accipiunt, quod Pottius Qu. E. II, 632 ex genitivi terminatione adhuc tractata ds(Gr. os, L. 18) cum stirpe pronominis, quae aliquando videatur fuisse, si vel smi(— ipse) quaeque in cueic et östs compareat, compositum esse putat. Ad idem hoc suffixum etiam terminatio genitivi stirpium Latinarum et Graecarum in 0 desinentium(secundae declinationis) et Graecarum, quae generis masculini a vel„(primae declinationis) habent, debet referri.

In Graecis his stirpibus primum H-a suffixi s, quemadmodum in tot aluis terminationibus declinando natis, excidit, ut ex Scr. α nihil nisi ĩ-,ο superstes esset(duod hoc s in nullo nomine servatum est, id non magis mirum videri debet, quam quod penitus evanuit inter duas vocales nominum sibilantium, quae in ec desinunt, et in secunda persona singularis numeri generis medii et passivi in modo optativo: cf. Tε&ν-e-oc (pro 1-oc gen-eris);, oε‿ο, roαi(Pro röxνταυνο,*α‿⁸); atque hanc formam(1-o) in genitivo, quem vocant Thessalorum, apud Homerum, etiam apud Pindarum et in locis lyricis tragicorum poetarum agnoscimus: cf. r⁴(prius o stirpis pronominalis proprium est, ut dispertiendum sit ro-¹o= Scr. ta-sja), X6ο-¹0 cet. Praeter consonam s mox etiam ¹(fortasse ante mutata in j) evanuit, ut ex suffixo nihil quam o superesset, id quod in stirpibus parisyllabis w conclusis(declinationis secundae, quam vocant Atticam) et in stirpibus parisyllabis masculinis a vel i terminatis(primae declinationis) apud Homerum revera invenitur: cf. II. 2, 552 IlereG-, 14, 489 IIewekheG-o, item B6,5-o, Arpeldd-o: in stirpibus parisyllabis in o desinentibus(Secundae declinationis) hoc suffixum cum littera characteristica o in oo, qui exitus vulgo obtinetur, commixta est: cf. 105, X6rOO(ex r6-o, X6TO-o). Jonica terminatio ew, quae apud Herodotum in genitivo nonnullorum nominum propriorum, quibus o littera characteristica est quaeque ad secundam declinationem flectuntur, invenitur (perinde genitivi pluralis exitus eoy), fortasse variante sono° vel potius variante sono priscae litterae a (Scr. a) in s, et producto suffixo o in e ad supplendos qui exciderant sonos, nata videtur esse; unde possis explicare, cur hoe accentum non afficiat: cf. nom. Bâãrro-g, KpP⁶⁴ ⁵οο-S, KXS6HBpoo-«, gen. Bdrrech, Kpoicso, KXeOec(non Barréo cet.) pro Baärroo cet. In Dorica dialecto apud Theocritum pro vulgari ob reperitur, id quod apud Dores etiam in accusativo numeri multitudinis locum habet: cf. eςα véςα(i. e. Tods»6Ou⁵). Eadem observantur in stirpibus masculini generis in a, exeuntibus: etiam in his dialectus Jonica ad litteram e prona, ac non solum in nominibus propriis sed etiam in appellativis, inversa syllabarum quantitate, accentu non mutato, so asciscit, veluti: Arpeldòech, woXirec apud Homerum praeter priscum ão et Jonicum eo etiam ², contractione ortum, reperitur, atque so apud hunc semper cum synizesi efferendum est, fortasse sic, ut s similiter atque j sonaret(rursus etiam t saepe in e transiit, veluti in 246o, Su0? stirpis E): cf. Arpeidaο Arpeide, Ephsiao Ephsic(quae posterior forma Epusijo pronuntiata sit), Boεαοο B½ 0, Sεiaο 20eNG, 1Xεο, GoGeG Dores do pro sua consuetudine in a contrahunt, unde v. c. Bopéã, Arpeldèa.— casus genitivi apud Aceoles et Dores restitit in pronominibus personam denotantibus os S05«, Tsos TSoOös, 805«, si quidem littera characteristica in his re vera o, ut Boppius Gr. C. p. 468 et 457 sq. statuit, ac non e est, ut suadere videntur Acolicae genitivi formae usich, xios ioοs rics rico(= 005), Tioc Tio(— 05, pro Floc Fio, epic. 80 O5 et cum digamma Féo Foꝰ, ubi s guna— cf. elo— et t elisum videatur; cf. Pott. Qu. E. I, 155). Boppius I. c. litteram his formis non ab initio sed serius adjectum esse putat, id quod difficilius demonstrabis.

Naturalis admodum et probabilis quaedam conjectura est, idem suffixum Y-a(s) tam in genitivi termi- natione? stirpium Latinarum in o exeuntium quam in oo earundem stirpium Graecarum latere. Forma enim antiquior ei, veluti populei, liberei, osliei, primum in e-i(aeque ac stirpium primae declinationis, quae