4ç4— 3 reperitur: cf. Scr. nom. sämus, gen. Sunö-s(filii) ex sumaus, Litt. sunau-s, Goth. sumau-s(Sohnes; v. Bopp. Gr. Comp.§. 185). Hac via etiam declinandi modus ille Homeri nom. αμη⁸ςα, gen. Qμοςα, dat. x6-: cet. explicari facillime poterit, nam hoc y natum videtur ex s+† sive e+ j.
Pro o etiam in stirpibus vocali? vel öo terminatis ante s genitivi invenitur. Boppius Gr. C.§. 192 suspica- tur, hanc terminationem é traditam esse ex genitivi suffixo Sanscritico äs, quod in generis feminini stirpibus vocali 7 vel i(vel ä: cf. quae mox de stirpibus dicemus, quae in à exeunt) conclusis semper comparet, in iis autem, quae vel ä finiuntur, cum simplici s(fortasse ita ut 7 et i litteram ã absorbeant) haud raro mutatur: v. c. nom. vwadhu-s(emina), gen. wadhwo-äs, nom. prili-s(generis f., amor), tandä-s(f., corpus), gen. prité=s, lanö-s(per gunam pro pritai-s, lanau-s) et prilj-äs, tanm-äs. Quod si vera est Boppii eon- jectura, hoc liquet, ingenium Graecae linguae non jam sensisse indolem femininam esse longae vocali: nam juxta reperitur in nominibus et feminini et masculini et etiam neutrius generis: cf. λμι‿⁶‿ςα, gen. Jon. ⁴*‿ιά-— et Att. x6 X¼e-G, i 5„=s, gen. J. öt-O«c et A. öpe-«: n o-e, gen. M/*νε-: dlvãn et land, g. tpdxs- et Gwd.εο«c, 5 Llod, g. o-Oc et e-G«, to äcto, g.=-Oc et e-Gc. Ceterum etiam hoc evenisse potest, ut-ex consuetudine linguae satis cognita— pro o succederet ad compensandam quae excidisset o, F, quemad- modum ex à⁴ in accusativo nominum generis masculini in eo exeuntium: v. c. 6 Baotlν-g, g. Baαν̈-οα, acc. Bao⁵, Baoue-ac(pro— A, Fã«). De objecta s genitivi pronominis àuοο cet. vid. quae mox dicentur de stirpibus in o desinentibus.
b) In Latina lingua suffixum genitivi prisca sua forma us in stirpibus pronominum vocali conclusis ad evitandum fortasse duplex ĩ servatum et tribus generibus commune est: cf. ꝓpsi-zus, illi-us, ali-us, isli-s. In genitivis cuj-us(pro quoj-us), us, hüfj-us stirpium in i desinentium qué, i—s, hic producta penultima liquidae debili j, quae ad se sustentandam positionem efficit, attribuenda esse videatur; sonum autem a, quem stirps exhibet in genitivo häüj-us et dativo huic, qua talis, mirationem facit: quem si pro ο, Scr. a, accipias, tunc suffixum i in hu-i-c unum habeamus, quod in dativo numeri singularis stirpium cum o fini- tarum(Dat. Gr., Lat. ö) servatum sit. Producta vocalis 7 ante vocalem in illius, alius sic tantummodo explicari potest, ut statuamus, stirpi propriam pro Indica consuetudine sub a) commemorata in y vel af et inde contractione in?(id ante ei scriptum est) mutatum esse.— Jam? in pronominibus allatis pro littera characteristica habendum esse, ex hac formarum variatione sequitur: ali-modi(pro aliusmodi: Fest. in epitome Pauli p. 23) cui-cui-modi(pro cujus-cuus-modi), in quibus casus signum ita excidit, ut in mullä- modis(pro multis modis) factum videmus(cf. Pottius Qu. E. II, p. 633 et 651.— Boppius Gr. Comp. §. 189 exitum illum ius sive jus ex inverso suffixo genitivi Sanscritici Sja natum esse existimat, at hoc non, ut in Latinorum ius, omnibus generibus, sed masculino et feminino tantummodo commune est).— Geni- tivum in aus et Dativum in desinentem adjectiva pronominalia quae vocantur habent nus, Ssolas, tölus, aullus, nullus, uter, aller, neuter; haec perinde atque alius, alia, aliud in ceteris casibus omnibus trium generum notis instructa et littera characteristica o praedita comparent, quae in genere feminino a fit, nulla ꝛĩ antecedente, unde verisimile est, i falsa quadam analogia in dativo et genitivo pro o interpositam esse, dum in alius, alia, aliud, si comparetur Sanscriticum anja-s, Graecum aãνοςα(pro änjos, n mutata in X et assimilata j in, litteram characteristicam 0, a in genitivo et dativo ahjectam esse liquet.
In genitivis stirpium Latinarum, quae? terminantur, pro is simplex s accessit, ut forma nominativi a genitivi nihil discrepet: v. c. navis, puppis, facili-s. Idem observatur in stirpibus Gothicis, quae vel in vocalem litteram 7 et a(in his autem alteris a in? transit) vel in consonantem aliquam desinunt, itemque in Zendicis, quae F clauduntur: veluti Goth. vulfi-s(pro vulfa-s), dagi-s, Saxon. vet. daga-s Tag-es; Goth. ſijands Feind-es, broôthr-s Bruder-s; Zend. nar-s hominis(v. Bopp. G. C. S§. 191).
Nomina Latina generis feminini parisyllaba(tertiae declinationis), quorum est littera characteristica 6 (hoc é videtur feminino i linguae Sanscriticae aequiparandum esse), cum flectuntur, é correptam et in 7 mutatam accipiunt eoque cum stirpibus in i desinentibus consentiunt: v. c. nubé=s, gen, sg. nae‿‿s, pl. nubi-um.