— 3— 7
(veluti radici-tus, fundi-tus), Graecum roc(v. c. E-rôs in-tus, E&x-rös, in quibus vero significatio ita mutata est, ut pro relatione her admissa sit ea, qua wo denotetur; non igitur valent von innen, von außen, sed: innerhalb, außerhalb: nimirum casuum obliquorum, qui principio omnes aut her aut hin designant, modo hi modo illi vices wo susceperunt). Ubi suffixum genitivi factum est, litteram dentalem sive lingualem? amisit, ubi ablativi, extremam litteram s abjecit. Gradus quosdam, quibus posterior haec debilitatio paulatim processerit, videre licet in Graeco suffixo(ablativi) deo et de: cf. 0bν--dey, olxo-dey, dair--dey, απν dev cet., sed forma debilitata ante consonantes, ut ömiε-Je, ⁴eμe perinde in Latinorum suffixo adverbiali tur, quod inhaeret conjunctioni ixqi‿tur(a Sanscr. iha-tas hier-her, littera Latinae linguae more ex s debilitata), deinde in ker(ubi e pro u propter subsequens r, ut in gener-is ex genus): v. c. acri-ter, difſiculster, postremo in de, quae vocula forma eadem, sed producta vocali, et praefixi loco, ut Sanscr. tas[quod fortasse in nomine las-karas= fur offendimus: v. Pott. Qu. E. II, 631] et praepositionis loco in usu est): v. c. und-é(pro cund-, z6--ey,-dey). Quod si re vera hoc suffixum ex radice supra commemorata Scr. dhaw, dhu, Gr. deF repetendum est, in forma Graeci sermonis, qui etiam d et«(pro’ x in fine vocabulorum posito) exhibet (exempla videbis afferri postea, ubi de ablativo disseretur), muta littera radicis fidelissime servata est. Apud Latinos pro Scr. dh et Gr. d persaepe exstat de cf. medius et Scr. madhjas, itemque reperitur: cf. latere et Xadety, putere et xο˙αμε εν. Si verum est, quod docet Boppius Gr. Comp.§. 223, Scr. dhas in a-dhas= subter non differre a Scr. las, hic quoque mutae litterae radicalis pristina sua forma servata est.
Casus utriusque, genitivi ablativique numeri singularis, conformandi ratio varia est pro vario tempore, quo quisque formam suam accepit, et pro vario exitu stirpis, cui suffixum casus adjunctum est.
3. GENITIVI SINGULARIS NUMERI CONFORMATIO.
In stirpibus, quae in consonantem exeunt, s littera genitivi vocalem a principio sibi praepositam con- servat, ideoque lingua Scr. suffixi formam ãs habet, Graeca debilitatam oc, Latina 7s, olim äs, raro os- cf. Scr. wäé-as, Gr. ön-s(pro Fox-60), Lat. vöc-is, Gr. voxré«, Lat. noct-is; üs olim apud Latinos fuisse demon- strat part-us pro partiis, honor-us pro honor-is, homin-us pro homin-is; inter stirpes vocali conclusas os semel reperitur in senatu-os, forma S. C. de Bacchanalibus. In stirpibus vocali o vel a conclusis dum s apud Latinos(in nominibus primae et secundae declinationis) constanter abjicitur, in stirpibus littera con- sona terminatis raro admodum et per exceptionem loco suo mota est, ut in genitivis illis nepoli, reliqioni, Jovi.
Eadem in universum observantur in stirpibus Graccae linguae, quae vocalibus, o,, o(o), in Latinis, quae i et u terminantur: v. c. μμέ‿οϑςα̈¶(Jon.), àν˙ιο--oc, S-α, M-oc(pro*νιᷣ-ο«) sive οος, gru-is, domu-is, unde domus, eæxercitu-is, unde exercitäs(formae senati, tumulti prodiere ex stirpibus in o pro u desinentibus); sed tamen singularia haec tenenda sunt.
a) Graecae stirpes in vel o exeuntes ante vocalem genitivi aliorumque casuum et ante litteram sibi- lantem dativi pluralis vulgo s offerunt, qua in re incertum est, utrum hoc s in locum e vel o venerit, an idem novum ante vel o hic accesserit, ut inter vocales s et o vocalis e vel o in consonantem j(nam haec a primordio aeque in Graeca lingua atque in cognatis fuerit necesse est) vel v(P) transiens ejecta sit: cf. 5 nior-« icre-e, o aoro aors-oOc. E pro't vel o successisse, ostendere videtur declinatio Dorica et Jonica, ubi t vel o pro Attico e teneri solet: v. c. em⁴ι‿‿εςα‿ m τμςα, tdò ic-o«, quorum forma Attica ⁴³ανε-, Eios-o« sed tamen etiam apud Jones aliquando e-o« pro o-o« reperitur: v. c. o αο τ⁴⁴ ε‿-οςα. Contra factam esse accessionem sive dilationem videtur probari hujusmodi ratione formarum: ⁷ vaò, gen. vã-c(pro vaf-dc, Scr. näus, gen. näm-as, Lat. nav-is), d, Boöc, gen. Bo-c(pro BoF-éc, Lat. bös, gen. 5öv-is), in quibus w(F) consona haud dubie excidit; idem confirmabitur et paene certum reddetur, ubi consideraverimus id, quod evenisse in lingua Sanscritica accepimus: ibi enim ante vocales i et u, cum s genitivi adjungitur, a (guna appellatur) accedit, similisque accessio etiam in Zendica lingua et aliquatenus in Littavica et Gothica
1.—