— 18—

„emphatischen Ausdrucks eines Urtheils, welches zwar auf die Gegenwart bezogen wird Esed quomodo id fieri potest, cum aoristus secundum KurHxERI sententiam tempus abso- lutum sit ac relationi exemptum 2,) aber von dem Sprechenden als ein in seinem Inneren „schon längst(éunde hoc längst consequitur?,) begründetes und befestigtes dargestellt „werden soll.“ Aoristum praesentis temporis vice fungi jam MaRKLANDUS pronuntiavit ²⁵), dein ELMSIEUS repetivit ²⁰), postremo HERMANNUs in hunce modum rectius definire conatus est ²⁷), quippe dicit:„Aoristorum, quae pro praesente usurpari dicuntur, duplex ratio est, „prior, qua fieri aliquid solere indicatur, altera, qua praeteritum vere indicatur, sed ut vix „alia lingua exprimi possit, nisi circumscribere velis.“ Periphrasis, quam HERMANXUVS adhi- buit, quamque in KurHxERI grammatica repetitam legimus, ex participio praeteriti passivi et verbo volo constat. Itaque in ejus ad Vigerum annotationibus I. c. invenimus elnoy Ppro edlictum volo Eurip. Med. 272, vneroe pro imperatum volo Suppl. 1170. etc. Sed ubi verbi velle notio latet? num in forma aoristi? nihil minus. Num in radice vocis al*Oαι* non magis. HEhMaxNUs ipse, sed quasi invitus, reprobat hanc suam explicatlonem, dum, aliud agens, ejusdem aoristi in participium et verbum να divisionem, velut Jvedo in lνεᷣsας rο(Eurip. Heracl. 437), voce„optime“ comprobat. Nec vero haec divisio aoristo omnino respondet, nisi forte demonstrari potest verbi éx formam(indicativi praesentis) indicativo aoristi re vera inhaerescere. Sed jam pridem ea, quae de enallage temporum grammatici docuerunt, cedere debuissent veriori illi doctrinae, secundum quam eloquendi diversitas, quae inter diversas gentes obtinet, diversitate percipiendi et cogitandi innititur. Quae quidem ratio statim perperam accipietur, simul atque peculiarem locutionem uon ex natura sua, sed aut ex nostra loquendi consuetudine aut ex legibus diglecticae expendamus. Itaque illum aoristi usum, qui tamen tragicis solis vindicari non debet, plane ut Graeci excipiemus, si secundum formam de eo judicamus, et relationes logicas cujusvis pronuntiati, quae ex sen- tentiarum nexu hauriuntur, haud respicimus. Ut ea de re certius constet, locos quosdam producemus: Plat. A. S. p. 22, B. C /οeν ouν α mκκι τυeν* τωυ⁷᷑⁶υν s 6!.iy T0070, dri ο σωοο οιοεενν οεν.alu mQᷣναιιι τοοα ε‿έeω οαι muυνν τι ναν ⸗ν, 1-ασι GιGw ⁶οGO⁶ει dν αμιmοωιασσι‿ τον‿τον ι ⁴ο⁊:υυνμν ννμ⁴ἀνοο α oi Tol⁵αꝭ—π̈αιναοννιυeg Sαννσνν est vihil nisi visi sunt, sed ex orationis partium nexu consequitur atque etiamnum viclentur. Plane ut haec per aoristum expressa pronuntiatio simul praesens tempus designat, sic rur- sus cogitatio per Praesentis formam prolata praeteritum tempus complecti potest. Plat. 1. c. p. 25, D Pehe 6, rGreoν te etod 7ε⁹½ dsνοο ςσ dιαρςανεoοↄỹð§οÆ—ẽC r0 veGεοναι Qα aopOOrsove Toioνr ε&ᷣνοντια Gπνταα Haud dubie aeque bene„scribere Plato Potuit etg=c—ee et utrumque iisdem kemporihus converti potest in linguam Germanicam et accurate

2⁵) Vid. Mankr. ad Euripid. Suppl. 1171. 27) HERN. ad Viger. p. 746, 162. 26) ELMsr. ad Med. 266.