— 16—

Plat. Phaed. p. 59, D del„⁴ς ν Qνα τάἀς πσοέν νυεοααςσ ei‿σεεμεν ραντσν sb Ʒε ac 0¹ Gd*Xoοlr 1πσ Eordr.. ε μιέινοωιεινν oẽO ςτore, ς ꝗνανιεiν(futurum ad eOονεν. relatum) 1 Ae2hucheijo... Are*ον Ʒᷣ νοσνσιεim(praeter. relatum ad:) jeuuey T τ mυπ. Od. 2, 31 sdq.&lOLN. r οοιντο. Hom. h. in Merc. 309 r6,&l9 dο νοιτο(fut.) 600„„ν! II. 5, 212 l d e voσ ενσά α 6g,νοσο 6ꝗ eκι τπαατιοεν εέᷣμmee ³νονν re aldl dieeciς uoa dμαα rin reirr dr ueo rdhόνιι ιντιοο †ς, el 1⁶,Qm⁷ ꝛ‿ωιε̈ᷣ ενα αενν&v τνιεειμει— 3) impe- rativum aoristi, qui pro sua vi una cum imperativo praesentis id, quod quis vult absolute indicat ac propter eam causam nonnisi ad Praesens dicentis tempus referri potest, signiſi- care id, quod futurum est, sed ita, ut(eo ab imperativo Prassentis discrepat) perpetuitatis notio reprimatur ²²): Dem. Ol. 1, 4, 1 Ir.εεένι ει εέεοα, ε dε Tν εεεμ⁴ ι, 1) 65g odn rur Srd ere, 7) d9 ol re r965 e57 Treranjteso2 r Lolνπέ πιισσνινισουασ . · 2, 3, 1 el*„⁶ν 17) S0ςσωσνε αανυαι σςσςσνιε εααντι τ υναεον,.εαανιέ ον 106- noy uuetg Grœπννσνννκ πἀeνα ³σσαννεᷣ dmπσς Sdlirov. II. 19, 139 e 69Gενν N0Ls- uovOε, zad ννιους νμσνυνινι(imperat. praes.) lοlς! vid. v. 173;— 4) conjunctivum aoristi, qui, una cum praesentis et perfecti conjunctivo, pro forma sua ut absoluta temporis nota procreatus est, eum tum ob hanc causam, tum quod aoristi forma(id ante ostensum est) nec praeteritum tempus designare potest neque praesens, futuri temporis conjunctivum esse. Hanc significationem, praeter magnam cjus ac futuri indicativi affinitatem formae(conf. II. 1, 184* Heν εꝓ ω.. K,[formam modo si respicis, vel indicativus vel conjuncti- vus esse potest hoc F.³ισ⁸⁷ ⁸/ ν ν de B010ν6α QσπάB⁵w0w d6:,,o. Herod. 1, 11—eoe 6νποιεσ, εν ααν ρmπ⁷ εκmτινοενν ατ ³³)), usus ille magnopere confirmat: II. 6, 479 n² τ νς επμm⁶ τατοοο d d)„ rOAoy duεiνοαυν⁴ε 7, 197 O0„⁴eο is us Sin„e&νονν deεναοντα ιαταυαηι ος μν εοςσα. Od. 6, 201 oux 56 ˙9% 00ro0 ³vn)g 01*9 9069, 0206 761. Aeschyl. S. c. Th. 38 0Ura 1 1⁄ ρ, 06 ⁄G. Eur. I. T. 18. Plat. Rep. Germanicus, nam huie etiam temporis definitio modi copulatio, quae in hisce locis Homeri repe- deest:„er sagte, er besäse ein Haus; er sagt, ritur: Od. 4, 240 cdra εν od dv ε μιν „er besdſse("hic est Graecorum optativus prae- 9⁴μάα 0⁰ 6„ ℳμνν. Il. 21, 340 1e olr „sentis, non optativus aoristi, quoniam is praesenti dnrdraue T8» Kενοs, d2Q 5rd dv&¶m◻☛εσ—ννÆ o „indicando servire nequit,); er awird sagen, er 2„G» dd.ννυσ, oετσ σeν△ daꝭαον πωοο! 20, 335

5 e8 ü. Se; wWehn dn morgen kämes! e e ôrs nsy G6 νℳ 1Agsa αἄ να. 23 207 ,., 8- 250 4 3. 8 2* 1 1 22 2.

es mir lieb sein.“ Conf. HERIINGII praeclara TA⁵σομ ρσσν. Od. 3, 45 r H.πασσ 1G T8 5 14 1 70

explicatio äbsolutarum et relativarum temporis xαmενεεα. 4, 412 eM*... xe σ◻ A0 02 formarum, quam dedit in Syntaxi sermonis Germa- 1Onra. 21, 159. 5, 348. etc. etc. Indicativos nici part. I.§. 112—113. futuri, quos modo adscripsimus, adhuc pro con-

3 junctivis acceperunt, sed perperam, ut alia occa- 2) Conf. IIanuaxx. De emend. r. Gr. gr. L. II. Hone ostenderbus. Peignic habe conjunctivi aoristi c. 22. Riunncx in annalibus Berolinis societatis et indicatiri futuri cognatio HERuANXNUM movrit, ut Germauicae pag. 37. HEnLId. I. c.§. 112 et 148. statueret, futuri indicatium natum esse ex con- 2³) Formas conjunctivi aoristi et futuri indi- junctivo aoristi, id quod demonstrari nunquam catiri esse cognatas perspicue ostendit utriusque Polerit,