— 15—

prolatas esse et, cum propriam ejus signiſicationem in multos significatus resolverent, vel sic ad exceptiones confugere debuisse non mirum videri potest.

Omne, quod praesentis est temporis, id homo(quippe oculis ejus subjectum est) 1anquam extensum adspicit, ac pPropterea in omnibus linguis notio ambitus et perpetuitalis a forma praesentis separari nequit ¹⁹). Sed cum aaristo hoc notionis deesse viderimus, inde necessario consequitur, nullam eæ formis qjus ad praesens tempus eæprimendum neque aptam esse nec unquam adhibitam fuisse. Itaque, quod grammatici dicunt, aoristi con- junctivum, optativum, imperativum infinitivumque indicandae praesenti actioni servire, id falsum esse patet; contra ex iis, quae modo diximus, consectarium est: 1) tam infinitivum quam participium, quorum uterque, ille ut nomen substantivum hoc ut adjectivum, quavis temporis definitione(futurum tamen excipiendum est) carent, et ad tempus perfectum et futurum designandum usurpari. Conf. Demosth. Olynth. 1, 1 Ent oAy ey dy z1ε 1-Tv, ³⁴ dẽògee ASνπνναιο Jo³e? ⁴ο τντπαρε τάέν Ʒεκανν εευοασ qæxvedeν Teyο,μιννmν ν 6et. Il. 4, 26 Fς ⁵ε⁴ειιι eeο% ϑιιενναά νον ⁷ drelεετον Thuc. 2, 44 ν πο- 1urO τισ ε&υνυρςσα enioravrci Oo†evreg(praeter., cf. supra Herod. 2, 2). Herod. 4, 97 Gν„ννvν*⁶ανςασνν ταεν ε νoαα πυυονσνν Gaναά ρναάↄμάσυσ ατ L1ν(fut.) robroug, olreg uuν eutar ol y re rν o Euεy(de conjunctivo in proximis dispu- tabimus! ĩονeg(fut.) nνα, oτα dmνπαοdς er. Soph. Phil. 30 xœmρινοιig. Od. 12, 156, quem locum jam supra perscriptum legimus. Plat. A. S. 30, D„O„ 00v, dãvde 1ννναυνεσ, ννο‿ 0⁴ εm uneg suντον ⁴e(tνοωωνεσᷣι,&̃ 11 010110, d- vneg vu, ur] e eSaεοενε εςρ τι τ⁷ ϑυo d6Gνννννμν, sO ταόν‿¶ωμ̈☚μ⁶ μενε num illud peccare(&α&ν) post damnationem an in damnatione sive per damnationem fit? Nonne ipsa damnatio est peccatum? Herod. 5, 28 roντο ⁴ένν½η ↄiRå—α⁴χ Ndsog su⁶ραανᷣν rãνvνααυ oscꝑε&οε, roĩro ο acτ τον ατν ρσννν⁷ Miννσνοσ αττ&dνυπντε σσα d=ν) rörs dæααιœαςαα(praeter., id quod duravit) zol ν νυᷣ τ Loring ο ννυυα‿ zανννοινεοεε de rovrech“ rt ο Psvèce dνο⁹σ vOGG&αoα(praeter. ad d᷑α⁴μα. relatum et factum durans)&g r ⁴μἀαιειςια σeασ, 1νε³ 0d ul TTd*ειν a&αι⁹ιισα ⁸),— 2) optativum aoristi, qui ad indicativum aoristi eadem ratione refertur, qua optativus praesentis ad im- perfectum, quippe ut conjunctivus temporis illius relativi ipse relativus est, ad quodvis tempus(excepto tamen praesente, ut ante ostendimus) consignandum adhiberi posse ²⁴):

¹9) Burruaxxus quidem(137, 5) et cum eo alii grammatici(cf. KueRNERus§. 445. 2) asserunt etiam praesentis temporis forma distingui, quod uno temporis momento accidat quodque perduret.

2⁰0) In eadem temporum ratione etiam infini- tivum participiumque praesentis admitti notum est ac fieri potest, quoniam infinitivus participiumque temporis definitione(futurum excipiendum esse

1

jam monui) omnino carent. Conf. Herod. 5, 27 cvrQ ννοααάσσοεεεο a auαrεᷣασπσανρεεε rοdς αμν, Teαmαοααοτ et Tnddae lrad o, rode, Glεσριρα τν õMadelon Grοααe dd xuειρωω 60GGν G&ʒƷ( εσοõ‚106 ℳ 8„ 0*. 1, 94 xaden αu. Plat. Rep. 10, p. 614. C dqtseno da SvAr.

21¹) Graecus igitur conjunctivus noristi et im- perfecti(= optativo) idem prorsus signiſicat quod