1

— 14—

„drücken, sondern stellt auch in diesen Stellen auf energische Weise das bloſs Beabsich- „tigte als schon wirklich Eingetretenes und Vollendetes dar.“ Nimirum aoristo notionem ejus, quod celeriter atque uno temporis momento accidit, nunquam subesse ante vidimus. Quemadmodum de Ajace(Soph. 1195) KuEHxEnRUS dicit eum, dum tr ucidaret gregem (ureiyavr), a sese interfici heroas Graecos credidisse, idem de Agamemnone(Eurip. Iph. T. 26) dici potest, eum inter sacrificandum opinatum esse occidi a se Iphigeniam, quam- quam imperfectum(E&xαmναιιQ) non aoristum, a poeta adhibitum reperimus. Unum praeterea exemplum adscribimus, partim ut refutationem nostram stabiliamus, partim ut appareat aoristum ad indicandam actionem, cui eventus non respondit, non solam d Hoetas sedl etiam a pedestris sermonis scripforibus admitti. Sumpsimus hoc ex Xenoph. Hell. 5, 4, 24 Oi *n εο νvνέ̈ᷣαεεν(Aor.) zε 70„ Epoddic, al uauie or Umperf.) αν᷑ou S ε τνοο uενυοιο †φ2ͥονμεμνο oνeν νzougey: 6 ⁴, uαiε οu inακον eig xν*ν ερμιαισν, π᷑ιννε.

Ex iis, quae adhuc disputavimus, cum intellexerimus et ipsa lingua Graeca duce edocti simus, grammaticos nullo jure atque nonnisi observationibus et paucis et sinistre insti- tutis innixos docuisse, per aoristum significari id, quocdl absolutum est, quod perfectum, quod praeteriit, quod celeriter Ppraevehitur, quod saepius redit, quod quis facere intendit: jam ut exponamus restat, quid aoristus vere significet⸗ si quis omnia, quae omnibus aoristi formis exprimuntur, animo comprehenderit justeque considderaverit, verum esse hoc videbit, omnihus doristi formis actionem itc designari, ut ejus extensio et ambitus vel quodl aliud de ea praecdiicari potest nonnisi re eticeatar. Contra imperfectum ac formae praesen- tis actionem exprimunt durantem et per tempus aliquod extensam ¹³). Aoristus igitur non omnia complectitur, quae imperfectum et Praesens; sed hoc adeo non intellexerunt gramma- tici, ut, quid deesset ei, non curarent ac potius permulta in eum congerere studerent. Tot

igitur diversas de modis, quibus aoristus in sermone appareat, sententias virorum doctorum

obtinere oporteret. Ceterum qui imperfecto hanc„form(2) des Aorist's aufgefühlrt zu werden.“—

significationem tribuerunt, iidem, si sibi constare vellent, etiam praesenti et futuro eam concedere debebant. Conf. Odyss. 16, 431 roũ„d OlO drνιμον ε⁸εας, ννς᷑ pveadnc, aidd αuTel- 2 819,„eus re neydlog dacarlelg. Dem. or. in Mid. 3c-0½ ϑ10α σι.— Plat. A. S. 30. C 6210 ydo ody drra onie eet ner dna, s— oig 10G Horjceoε ϑ⁴d πισαηαμ π̈ονεĩετε⁸ roðro.

¹8) Quamvis KuEBHNERUsS veram aoristi signifi- cationem non assecutus sit, tamen veri quiddam subest ejus verbis(Gr. Gr.§. 445. 1):„So „pflegt auch ein Verb, wenn lediglich der Be- enil desselben uſsefafse ward, in der Iufinitiv-

Ut Graeci sermonis grammatici in definienda aoristi significatione, sic Latini quoque errant, cum per- fecti temporis formae doçiccce(relative) positae significationem ejus, quod uno accidit temporis momento, tribunnt, Sermo Latinus ipse minime consentit. Conferas modo eos locos, in quibus particula dum(wührend) perfecto juncta est, qui non tem raro inveniuntur, quam grammatici(cf. ex. gratia ZunvriI gr. L. Cap. 76, 11. ann. 1) dicunt. Vid. Liv. 21, 13„neque dam vestris viri- „bus restitistis neque dum auxilia ab Romanis ope rastis, pacis unquam apud vos mentionem „feci.“ Etiam οσσ, 2y(dum), qui attente lege- rit, indicativo aoristo adjunctum reperiet.