— 12—
8
slgnificatum ei proprium tribuit, cum scribit:„Wenn der in dem Aorist liegende Begriff „des Pflegens“ etc.(l. c. ann. 1). Alliis dijudicandum relinquimus, quomodo in locis alla- tis iterationis notio eruatur, et hoc unum monemus, si notio solere aoristo vere inesset, eam ubique comparere; hoc vero cum secus esse omnes consentiant, ne illud quidem verum esse potest. Nec vero ulli conjugationis(ut dicunt) formae iterationis notio impressa est, neque in Graeca lingua neque in aliis. Si ea uspiam emergit, ex sermonis contextu pro- dit. Conf. Demosth. Phil. 1, 15, 3. Herod. 5, 16. Xen. Cyr. 2, 3, 22— 23.— Ex hoc postremo, quem finxerunt, significatu certam distinctionem inter aoristum et imperfectum constituere et explicare adgressi sunt. Nimirum scribit KuEHxEnus§. 442. annot. 2:„Auch „das Imperfekt drückt zuweilen eine Wiederholung aus, aber nie schlechtweg, wie der „Korist, sondern immer in Beziehung duf ein anderes, gleichfalls in die Vergangenheit „‚Fallendes Prädikat. Während der Aorist überhaupt angibt, daſs Etwas in der Vergangenheit „öfters geschah, ohne weitere Bestimmung, so zeigt das Imperfekt nur an, daſs eine That- „sache in irgend einem gewissen Theile der Vergangenheit, welcher durch eine andere in der „Vergangenheit liegende Thatsache bestimmt wird, öfters wiederkehrte, nicht aber weder vor „dieser noch nach dieser vorgefallen ist.“ Haec distinctio, profecta ab HEnMAXXO ¹³) et deinceps a DiSsEXIoO 14) cum laude memorata, qum; vana sit et paucis exemplis sinistre observatis et erpensls fundata, vel ex uno Homeri loco II. I1, 5⁴48 intelligitur: Gg d wνα ε‿ονπα ⁵οσνν³ ἀε ε⁴μκιοσ 6αν³m⁰%,§ G dOvTO aUve.. 655) 77Ge» dmννονισꝓσν ⁵⁄ erinrs ꝗ. Plura exempla facile inveniet qui nullis opinionibus pracjudicatis occupatus est.— Qui error cum pla- nissime commonstratus sit, simul duo alii sponte vanescunt. Prior continetur KurnxEnr verbis, quae legimus§. 442. 2:„Aus der Bedeutung einer Wiederholung einer Thätigkeit in der „Vergangenheit ist der Gebrauch des Aorist's in Vergleichungen hervorgegangen(2). Da die „Vergleichungen den Zweck haben, eine Begebenheit zu versinnlichen und anschaulicher zu „machen; so miüssen sie bekannte und durch öftere Erfahrung begründete Thatsachen „enthalten, und werden daher in der Dichtersprache häufig durch den Aorist statt des „Präsens ausgedrückt.“ Alterum erravit HEnmaxxus, cum aoristum id quod fieri possit
1³) De emend. rat. Gr. gr. L. II. pag. 199 „Nam quae aoristo praeterito fieri consuevisse
„dicuntur, ea quocunque praeterito tempore fieri „solita indicantur, unde merito colligitur, et etiam-
venditare. c. p. 201.), veluti II. 8, 555 de 0* d 2„ or oν doτοα qxεινκm 2 Ge v qœlνεᷣr doποεεε⁴, Oce ⁹ Q☛„ipe aιι 1, 218 dg us deors ᷣαε ν‿α, να ν1 0 0.
„num fieri solere, et posthac fieri posse; quae „autem imperfeceto tempore fieri consuevisse sig- „nificantur, ea ad certam tantummodo partem „praeteriti temporis, quae quidem ex alio tem- „pore pendeat, pertinent, neque alia, quae antea „aut post istam temporis partem fieri consueve- „rint, comprehendunt.“ Hujus distinctionis gratia non dubitavit HERMaxxus vim facere linguae ma- nifestasque temporis imperfecti formas pro aoristis
Idem aliis imperfectis accidit, quibus quidem im- perfectis esse licuit, sed ita ut aoristi significa- tionem assumant. Quanta haecç est commiscendi libido! Conf. prae ceteris locis II. 11, 113 G½ d 160„ 2Ad⁴†ο Ta-etis*dri Tenra nisioe Gu- gaꝶνέ, 1*ντεεοσσρ 33oSo, A9„ 219 47, dπααν τς σ†σ m dm a.
414) Vid. comment. de lempp. et modis p. 19.


