— n—
Ex signiſicationibus aoristi, de quibus adhuc diximus, novas etiam viri docti coHle- gerunt. Sed has non magis ei competere atque illas facile intelligemus. Nova illa, quae per aoristum exprimi putant, sunt 1) id quod celeriter pracvehilur, 2) id quod réepeti- tur. Dè primo siguificatu KuenxEhes§. 441. 4:„Das Imperfektum malt(1) die Bege- „benheit aus und läfst uns bei derselben verweilen; der Aorist aber, der oft schon durch „dlie leichtere und gleichsam flüchtigere Form das Momentane einer Thätigkeit malend(2) ¹¹) „ausdrückt, stellt die minder wichtige und schnell vorübergehende Handlung in den Hin- „tergrund und führt sie nur rasch vor unserer Seele vorbei“e. Ih.§. 443, 3½„Mit gleicher „Kraft(“Sc. ut pro futuro,) wird der Aorist scheinbar statt des Präsens in dringenden „Aufforderungen, welche in der Form einer durch zi os eingeleiteten Frage ausgedrückt „werden, von den Attikern zuweilen... gebraucht. Indem nämlich der Sprechende einen „Anderen fragt, warum er Etwas nicht schon gethan habe, so drückt die Frage durch „den Aorist zugleich den Wansch des Fragenden aus, dafs das Ausgesagte schon vollen- „det sei, und die eindringliche Aufforderung, daſs der Andere dasselbe so rasch als mög- „lich zur Ausführung bringe.“ Itaque motum adeo aoristus exprimit! Quibus exemplis id probatur? KurnxEnus alios secutus auctores ¹²) locos quidem nonnullos attulit, veluti Xenoph. Cyr. 2, 1, 4 zi 00y,—& 6 KöOog, ob œb 1i Ovναη☚☛ν εμειεεις τι Sed quo- modo per hunc locum probabitur, quod probandum est? Si quis idem de praeteriti temporis forma sermonis Germanici vel Latini narraret atque his exemplis adprobare vellet„warum hast Du mir nicht schon erzählt? warum erzähltest Du mir nicht „schon? cur non jam mihi narrasti? eur non jam mihi narrabas?“ quis ei crederet, nedum verum id esse intelligeret? Et vero satis refutatur haec opinio multis locis a nobis ante prolatis, veluti illo Tevriovrd rec. Baαœονεασuœαν, aoilende, nec minus iis, quos KuEHNEnuS dedit, veluti II. 4, 160—2 eine„dο e aud oαἀάνin Ouνos oún rενεισ dsvy x re uœl b e relel, Guv re usyd deiαᷣœν υιν σρſφσ ερσαάόσνιm vvcli e nal Tensisogotv.— 2) Repetitionis quoque significatio aoristo humane conceditur et a KuEHNSRO in hunc modum elicitur:„Da der Aorist das ganze Gebiet der Vergangenheit „umfafst, und das Vergangene frei von aller Beziehung auf den Moment des Sprechens „oder auf ein anderes, in der Vergangenheit liegendes, Prädikat bezeichnet: so brauchen „die Griechen denselben als Ausdruck der Frequenz oder Wiederholung einer Thätigkeit „in der Zeit, wenn sie von einer in der Vergangenheit öfters wahrgenommenen Erscheinung „reden, oder eine Wahrheit, ein allgemeines Urtheil, welches auf einzelne Erfahrungen ge- „gründet ist, aussprechen.“ Planius etiam notionem ꝗjus quod fieri soleat aoristo tanquam
¹1) Utraque igitur forma, tam aoristus quam 12) Warsxium ac BoRNEMANkUN(ad Xen. Cyr. imperfectum, pingit. Sed num punctum sive mo- 2, 1, 4), SrallauMum(ad Plat. Symp. peg. mentum potest pingi? punctum enim aoristo indi- 173, B). cari dicunt.— 2*


