— 9.—

tamen ex sententiarum nexu accedit, non ex aoristi forma) videntur“— eοο ch ol rrourad enorydbreg. II. 19, 283. Si Xenophon narrat dliyα ε vGrεον νυιεαασς SSsraoνςσ*ν ad παχον²sν νυν‿ ⁷νιν d νς φονQᷣάďα εορσσφςεᷣ αν ευάαςνυεᷣeετe ³) α‿oug, statui nequit canem ad interfectorem prosilire et(usque) allatrare ita, ut eum non adspi- ciat. Nihilominus videndi notio per aoristum expressa est, h. e. per eam formam, qua quod temporis momento ſfit significari opinantur. 4 Quae hactenus disputavimus, ea suadebunt, puto, ut ne per aoristum quod accicdit temporis momento designari putemus, sive locum Xenophontis supra ex BurrmaAaN gram- matica transscriptum sive cetera linguae Graecae exempla spectamus. Ceterum idem hoc ex üs quae ante diximus consequitur, cum intelleximus formae aoristi notionem absoluti penfectique non subesse. An dicere quis sustinebit in enuntiationibus ibi productis(Her. 2, 2 0ν ααμεοσασα⁴, Baœ⁵ενςσαας ειιμασν adεναα Xen. Hell. 5, 4, 44 et 45 †) aoristis inesse notionem ejus quod lemporis momento peragitur, cum perfecti absolatique notio

admitti nequeat? Prior sine altera non potest consistere.

Jam reliquum est, tributam provocemus examinandam.

exri⁶,ρσrQm⁊ 16,4) eam significationem tantummodo indicativo vindicant,

ut significationem ſfus quod ꝓraeterüt aoristo a grammaticis Exempla a KurHxEno allata(e/ασσι επμιιαστοασ,

et tamen eandem

omnibus aoristi modis formisque subesse autumant; siquidem KuErHNEnUS dicit(§. 445. 1): „Der Konjunoliv, Optativ, Imperativ und Infinitiv des Aorist's drücken theils, awie der „Indicalip und das Particip ⁰), die Thätigkeit als vergangen und abgeschlossen, ohne

8) Mire secum dissentit Burruaxxüts, cum (§. 137. 4) de zοευνντι 0ho“]bservat:„hiefse es „2.νιν ιν⁵ ενμε, so wäre es ein einmaliges Anbel⸗- „len, so momenltan als das eãοαενες, et eodem loco(annot. 5) dicit aoristum usurpari, ubi fieri aliquid solere memoretur. Magis mirum est, cum AuUGuUsrun MaATTHla(Gr. gr. pag. 966—7) de Platonis loco(Phaed. p. 106, A) 0dvo?v ei zA 1 6ενμο dwνναρον 2r⁴ε οο 2dcei, omäts T8 Lm N να D⁵ςνν ταeφ⁴ 0¹, oe Ee, dy 1 JG 03G. 305 ac drnaroe; 0d p„do d* 4*3 1ε 6 7*, 0%& ⁴υπτ Qw⅟:ͤVGd 8, SAo dAr T»*μόα⁴⁶τνααν haec disputantem videmus:„wo Uxεs-εν der Aorist „Sein mufs, weil das Entweichen des ungeschmoE „zenen Schnee's nur die Sache eines Augenblicks

„Sein kann, so wie das Vernichtetwerden und

„das Aufnehmen der Wärme.“—!

9) Participio significationem praeteriti in an- tecedentibus sectionibus KunHxERus neque vindi- cavit neque commemoravit. Ceterum haec doctrina et hodie inter omnes nota et jam pridem tradita est(cef. MarxHI. Gr. gr. p. 944 et 948; BoTTM. §. 137. 6); sed participio eam signiltcationem

tribui non potest non mirum videri, cum et usus et ipsa forma refragetur. An augmentum, quo indicativus non minus a participio quam a ceteris aoristi formis discedit, ad definiendam significa- tionem nihil valere dicemus? Mihi quidem ite- rum iterumque reputanti verisimile videtur aug- mentum E natum esse ex radice verbi substantivi elul, cujus primitivam formam fuisse ‿ον, 5-0 ex futuro ‿αοωμ manifestum est. Itaque in augmento comparet aoristi vel potius vetustissimi ac primi- tivi imperfecti verbi substantivi quoddam vestigium; nam aoristum nihil esse nisi vetus et simplex im- perfectum tum sponte liquet tum a nobis alio loco domonstrabitur. Interim conferantur quae pag. 2. diximus. Neque ineptus videatur, si quis

existimet tempora augmento instructa esse tem-

pora composita, ut&nravs idem sit atque ezat (cam) occideret,„es war(geschah, daſs) er töd- telc.“ Confirmari haec sententia potest linguae Hlebraicae analogia, ubi Waw conversivum nihil esse docetur nisi radix verbi, ut bdr 2— sit

erat(cum) occideret. Cf. GEsSnNI Gramm. ijjepr.

§. 36. 7. 2