— s—

numeri exemplorum te non poeniteat. Pauca tamen huc recipiemus: Xenoph. Hell. 5, 4, 44 0i Hεν elrorœ οιωα dντεε oOi αιατιο, φοσνεέυννε ατονςσα εσννε o d reerg

aν ⁶ςσ¶ τντο sidov, 50οεέeννιμασν mνιο τυν ενννντιν ενπιιές‿ςσέαα ανος ib.§. 45 ol

9eε‿ ⁶μηοσꝗοο, rννπννεέννοοέςᷣνον, dvre ν„ον&ne* ds eννονννα d†νινοντο n9G roðg onliros Tuννν εmOιαοσν, εμeναννο... 5. νμ☚Qν..

Alia significatio jam ante breviter commemorata, quam aoristo tribuunt, haec est, ut, quae uno temporis momento fiunt, eo designentur. Loci, quibus id probetur, cum nulli apud KuFHxERuUN inveniantur, ad BurrhAxNUNI pergimus, qui in grammatica sua§. 137. 4 haec prompsit:„NXenoph. Anab. 5, 4, 24 7009 y OTy enraoς εdeεεμασννο oi S0 οοο „Gie empfingen sie; momentan) a* duωQνο(und kämpften mit ihnen; Jortdauernd); „ErTTeb O' Syfde Oα ooi roltrat(als sie herankamen; natürliches Imperfekt) srHeσνννο „(wandten sie sich zur Flucht; momentan); vl‿ oi Telraorat eu‿υνς eiναοντο(verfolgten sie; fortdauernd).” Ubi est certa adprobatio veram esse sententiam a BorréAxxo pro- nuntiatam? Deest omnino. Scilicet ne requiritur quidem a nostratibus, quasi ea res ma- nifesta sit et confessa. Nihilominus eam propositionem in quavis fere Graecorum scripto- rum pagina refutatam invenimus. Etenim si apud Herodotum 2, 137 legimus Ban- Leodœ§ε ον Xéond roro Aiyuννπτο εμ᷑ᷣsνον visxovra Sred, et paulo post Sαισα- 1e 5GAr)s eho“ Xæ†OOνmνρα ε aαν wevraoyra dred. Taöra es ve nalt&xœατον oyisovræ εᷣrec, d&vν o di⸗ννπioοαi ve äoœyꝝν eiuua ecxorire at ra id vou rToGouUTOV ArAr enra,, dvolνεντ ν½ε, continuo videmus additamentis illis aoristo adjunctis Tevriovro ared, dẽ xud πνrsxore drea, TOνον τοσοστον hanc opinio- nem ab ipsa lingua, apud quam arbitrium est et norma dicendi, penitus everti; nisi forte ostendere quis sustinet, per„quinquaginta annos“ vel„longum tempus“ designari temporis momentum, aut aoristum adjecta temporis definitione significationem suam amittere. Quamquam nemo, qui sana mente est, tale quid proferre poterit; tamen, ut rem absolvamus, nonnulla exempla adseribemus, in quibus aoristus, quamvis temporis definitionibus non sequentibus, ne sic quidem temporis momentum consignare potest. Vid. Herod. 1, 62 A9 νακ‿ dé oi sx oν ςοσπιοοσ εέᷣ̈ς μέιν εαανσορατοο ᷣ—μιινατα νeν ες νœ derœνt g boe Ma- 0ν⁴συ L,„ον oνεωνα ai ov: numne àe hoc loco possessionem momento temporis elap- sam significat? Xenoph. Hell. 3, 4, 22 oi αν IIασα, 6G 1Sov Tny S0171e1y, 1 οοιονινυνυσων dvriπm—erdEayro cum Persae videbant(σ εldο⸗) equites Graecorum pediti suo laboranti auxilium ferre, et ipsi aciem contra direxere. Jam qui cogitari potest exercitum se colligere(71*ιεο,νρ⁶αάη et in hostem dirigere aciem(dντινιαασετ⁴αςανντο), si hunc oculis suis non adspicit et continuo adspicit, sed nonnisi temporis momento adspexit (&ldoy)? Conf. etiam Odyss. 7, 275 rdo ν ϋ vνμνιμννο τε ruu derAA„ο, 5 Goα uε Jain uετεερν επιααo£2dᷣm᷑σ ieᷣo τ α 0οα. Plat. A. S. pag. 22, C rTolοιτουν τi Hοςεαν— h. e.„tale quid tum mihi videbantur atque etiamnum(hoc

⸗