8— 7—

appareat. Et vero in hunc modum non raro aoristus admissus reperitur; saneque mirum videtur et praestringentem traditae corroborataeque opinionis vim demonstrat, quod ejus- modi loci nondum ullius animum adverterunt. Primo loco afferimus Herod. 2, 2 0 d⁴ Aiy rrlos, oiν ⁴ν Pauurero G†έςe᷑νv( 8ασινινσi, br,εμιιεον ευυονe TO⁴του*ς vevé ,ρα—mMeάνeντν³ dνιισενιωνπ-¶ επμιμν Ʒs Bu‿νααμreiν aᷣαeα ˙ϑι11 eldevcl, olrive evoidro ⁹οντο eιννννσανριν, deπν oντou voιεοαν Soνυναάς TOoοτεοουι νε ννεές α 6uνυτιν, rν O dn dαυνιοσ oνμντεeo dε ς οdνα εέυναo τυνννεναα̈νομεινος 1090„ 0ddevd rourou dveuHet“s, ol pevroo νπιι e⁷σμιρμιων, dre Tvται το νασνε Psammi-o- tichum narrat Herodotus scire voluisse, qui mortalium vetustissimi essent, ideoque quaesi- visse. Quando igitur hoc fecit ille? utrum dum regnat, an cum regnum effluxisset et absolutum esset? Haud dubie dum regnat, ante quam imperium ejus absolutum, ante quam perfectum erat. Quid igitur inde consequitur ad significationem verbi Sαolᷣαᷣemς recte definiendam? Num grammaticorum doctrina inde adprobatur an refellitur? Lin- guae modo jus suum concedatur et ejus potius audiamus vocem, quam ut falsis grammati- corum praeceptis eandem constringi permittamus! Quis enim negaverit per aoristum hic indicari rem, quae non absoluta et perfecta sed nonnisi in peragendo inclusa et imper- fecta cogitari potest? Itaque Sασνᷣo non convertas Germanice„König gewesen seiend“ sed„König seiend, regnans“. Idem valet infinitivus aoristi ille Qρνιν v³ αάοσιακανσα. Duo igitur testes ex uno loco contra grammaticos prodeunt. At vero(hoc aliquis oblo- quatur) illud Sανμαœσ et Sαοσᷣαᷣß non quidem est Germanicum„König gewesen sein“ neque magis„König sein, regnare“, imo est„König getworden sein“, ut aoristus signi- ſicatione instructus sit, quae vulgo statuitur. Quid huic homini respondebimus? Nam si dubitationis ab co motae vanitas demonstrari nequit, vetus doctrina habebit quo se tueatur, et hoc convellendae periculum doctrinae de aoristi significatione traditae frustra feci. Sed interim concedamus aoristum verbi Bαœσμςκνον significare„regem factum esse“, ut praesentis temporis significatio sit„regem fieri“. Sed quid interrogantibus nobis ipsa lingua Graeca respondet? utrum ait an negat? Prodeat testimonium ex Herod. 2, 137 Merd ε roνrον ‿ασσνκισσι dvοας τον ε᷑ dvνσαοοσ τεο, r lvoua Avuν elvi enl roυτο αἀέε̈ οναισε ϑoοoα ν Airuo.. T0 A ιππv‚0 WÜ αæ et hoc alterum ex ejusdem libri capite 127 Baœεσσαια έ τνιν αεοσmQηα To Aiννυιπννενοι λνQν&Q IT&vTI XOVTA ETec. Quid igitur in his locis indicatur per Sαεᷣοντοε? quid per 6ασ- 1e,⁶αα Num Aethiopum rex in Aegyptum invasit, cum Anysis rex fieret an cum jam esset? num Cheops per quinquaginta annes rex JFaclus est an fuit? Prius illud nemo sanus affirmaverit. Itaque dubitatio ista remota et doctrinae grammaticorum de aoristi significatione propositae rursus fundamentum solumque subtractum est. Si praeter locum modo transscriptum alios requiris, quibus probetur, per aoristum id quod absolutum est et perfectum non significari: legas quaeso quemvis Graecum scriptorem, ac fore spondeo ut