— 6—

ꝓασα̈0)... dveudOet“ ενν σςαρς ον dυναστονι ⁷σνέκνισινσαασαι, τπ̈ιέισννυσαι ,oι oσrepov zadra Te ατεν, r⁶νπε ν έον(1). Taντα e vuν 1e ν Oν εεέμιπ ꝙτπιπχw1). Quis non videt tam aoristum àꝓ†ραůQ(vid. not. 6.) quam imperfecta àlνεν et 7ναωιυον referri ad omissam et necessario supplendam cogitationem: tunc cum ibi eram? Nonne cœαoartius adeo ceteris enuntiationis partibus adjungitur quam lεν Eandem tem- porum commutationem paene in quavis historicorum Graecorum pagina recurrere videmus; scribit igitur Herodotus 2, 3 4268 uευκνν ꝙνεέσνσαάαι 1υνν³ ε⁴eωυω 05 Hqaioοoνν εν M—, IuouOV. i OG& 0 au ⁷‿ ν M O&ε.. olc xοO v. Conf. Xenoph. Hell. 5, 1, 27 Sε dd παεον, ddicxsy: oi“ 106"vreg εꝓρεννάον⅔ cum hoc loco ex eodem opere (3, 2, 27) petito Ere! de Eixεᷣο 10 Tv ö]dv, rd„vανασα uανeo, itidem cum hoc 3, 1, 25 Lrei'&ᷣναιόιεοντο, 1) Oτσα¶ ſeouulidæ. Adde II. 18, 349 Ʒττ⁴ασς 6e10) 86GG& 0 v vonre ³ααι, aubꝛ zöre O*) Lo5Gœνy.

Quae adhuc disputavimus, ea, credo, demonstrant tam propter conformationem quam propter usum indicativum aoristi modum aeque pro relativa temporis forma haben- dum esse atque imperfsctum. Signiftcatio, quam aoristo tribuerunt, accuratius jam expen- denda a nobis, hanc persuasionem difficultatibus nequit impedire, nisi forte quis affirmare

volet, significationem et usum pugnare secum posse.

II. De aoristi signaificatione.

Significationem aoristi hanc definivit KurHxEnus§. 441. 1:„Der Aorist bezeichnet „Schlechtweg(“i. e.„absolute“ vid. supra,,) das Prädikat als ein Vergangenes.“—„2. Da- „her wird der Aorist überall da gebraucht, wo der Sprechende ein in die Vergangenheit „fallendes Prädikat als momentan darstellen will.“ Non multo post§. 443, annot. pro- nuntiat idem per aoristum id quod praedicetur proferri ut perfeotum(vollendet), et§. 441, 6 scribit per aoristum id quod enuntietur ut penfectum(vollendet) et absolutum(abgeschlos- sen) exprimi. In his interim consistemus et indagare studebimus, num lingua confirmet quod docetur a grammaticis. Dicunt igitur, quod praedicetur per aoristum, id significari ut perfectum et absolutum. Exempla, quae pro hac significatione afferuntur, ei non utique esse contraria per se manifestum est et ultro concedimus: conf. ex locis a KunHxEno alla- tis Herod. 7, 8, 2 ⁴ έeνν ⁊ιυταεᷣντ aul oux ́Es, vS T6 oi iμαρσνσαχ να. Isocr. de Pac. p. 163. A d εeν mmπμsεκναμ⁴οο mν⁴νντυν‿ μάάἀ τυνv siεννυέυννων mνμνιςστεννυναε ναυα—νσἀαο 1α nevedeᷣοονς εoimνe u τνοςσ ευινιννυωνυι mποομενπνηιν‿ν⁄⁴ϑ̈να⁴, uαu ποο τoοσν Lv dαmρνερρ α mμαἀνντια τπαων εειανααισισνηννκάν νμ. Sed certam ejus rei adprobationem his locis contineri nemo eorum, qui praejudicatis non ducuntur opinionibus, agnoscet; imo vel species adprobationis tum ex his tum ex aliis, quae accumulare quis possit, testimoniis colli- gendae evanescat necesse est, simul atque aoristi exempla proferantur, a quibus ista per- fectionis et absolutionis significatio non solum aliena sed enuntiationi prorsus contraria