Jahrgang 
1836
Einzelbild herunterladen

5

altera primus incremento radicis propius ad idem tempus accedit: conf. Seaur 7 et E-Xe-dH et&-LN-Ov.

Sed quoniam haec aoristi imperfectique temporis distinctio ex forma prodire nequit, eadem fortasse usu vindicatur. Ne hoc quidem; imo usus istam distinctionem refellit. Unde simul intelligi potest et explicari, cur illud discrimen ad hunc usque diem argu- mentis nondum ab ullo probatum sit. Nimirum hereditario jure traditum est, et contra dicentis usus vocem non perceperunt docti homines, qui talia proferre sustinuere, qualia KurHxERUs§. 444:Obgleich der Aorist das Prädikat schlechtweg(i. e.absolute, cf. ibidem§. 434. 1, quem locum jam supra citatum legimus,) als ein Vergangenes dar- stellt... ohne alle Nebenbeziehung entweder auf die Gegenwart des Sprechenden?)... oder auf ein anderes in der Vergangenheit liegendes Prädikat...: so gebrauchen die Griechen dennoch sehr oft nicht allein in selbstständigen Sätzen, sondern sogar in abhän- gigen Nebensätzen, die doch, insofern sie immer auf den Hauptsatz bezogen werden, eine relative Zeitform erwarten lassen, die ihnen geläufigere Aoristform. Ex locis a KuerHxERoO allatis primum huc producamus ex II. 13, 50 oAnh enνα dεidι vLeνοαᷣς ddπu T9d.ον, oOd deαᷣ veνοο deνατεν ⁶όσ ιν, cui annotatio appensa est, aoristum uτ‿ερααιεεσαν pro perfecto admissum esse. Sed quo jure hic aoristus pro tem- pore absoluto, quo tandem jure pro perfecti vicario venditari potest? Neque hoc neque alterum firmo argumento adprobari poterit, non magis quam si quis affirmare velit in Pla- tonis loco Chiarmid. p. 169. B. 7r00 T0 11ν 1000 ³ ν εεμμεσόι, rt duvuαro, dnοdεεxi dGε 5 vOy-) ALeyov imperfectum àεον pro perfecto positum et pro tempore absoluto acci- piendum esse.- Et cur nemini in mentem venit, ut in eadem Germanicae linguae temporum consecutione, exempli gratia in verbis illis Homericis in patrium sermonem conversisAn- derswo schrechen mich nicht die unnahbaren Hände der Troer, die hoch über die Mauer herein sich stärzten mit Heerskraft imperfectum sturzten pro tempore absoluto et per- fecti vicem sustinente accipiat? Praeterea ad coarguendam hanc opinionem et male sufful- tam et fundamento utique carentem quaedam testimonia ex ipsa Graecorum lingua huc transscribemus: Herod. 2, 54 Xoxνοꝓτ οεουν ς τπέςαι τεαν τε& EIGo dl roν εν Ali]] r6νOεᷣ Aiyνπτεοοι νs ͥMãLLou(sie erzählen, praes.). Ʒ⁄αν Oενες ον εαεος Alòg(es sagten die Pr.).. eT90εeνοννμ O ενυ ,εν oTdνꝙ dr⁊eέυαινςσαεσηινσνσ⁴όηννενι‿ει νασ,

intercedere inter aoristum et imperfectum ita de- ut vidimus, adeoque praesentis(absoluti) conce- finiunt, ut alterum absolutam, relativam alterum dunt: conf. imperfectum verbi xαGο sive in temporis formam esse dicant? Nec desunt simi- quavis alia grammatica sive in BuorrMANNIANA lia exempla, veluti sxlero Il. 8, 555 et alibi, p. 297 vel apud Aubeusrum Marrulag p. 480. dæꝓnuoc ibid. 11, 113 et alibi. Quam haec adversa fronte pugnant! Quid vete-

res Graeci dicerent, si talia audirent? Quid nos

7) Imperfectum zelativum tempus esse recte diceremus, si quis edocere nos vellet imperfectum

docent, aoristum autem absolutum esse opinantur,ich wurde vel quod vis aliud praesentis signi- et tamen imperfecto etiam aoristi significationem, ficationem tenere?