„Vergangenheit und Zukunft, und drückt in der Sprache dieses dreifache Zeitverhältniſs „durch drei verschiedene Zeitformen: Präsens, Präteritum(Aorist) und Futur, 7αασσ, †ασꝓ⁴ά νοανν, aus. Diese drei Zeitformen werden, da sie das Zeitverhältniſs des Prä- „dikats ganz allgemein und ohne alle weitere Bestimmung(schlechtweg, absolute) aus- „drücken, die absoluten Zeitformen genannt.“ Etiam Auausrus MaTTHIAE 2), quem sequi- tur KuEHXERUS, scribit:„Zur Bezeichnung der absolut vergangenen Zeit dient der Aoristus.“ IHlaec definitio, quae certe nonnisi indicativum amplecti potest, quamvis KuEnxERus(§. 445. 1) hisce verbis„der Konjunctiv, Optativ, Imperativ und Infinitiv des Aorist's drücken theils, „wie der Indicativ und das Particip(?), die Thätigkeit als vergangen... aus“ eandem de ceteris aoristi formis valere velit, quaeque aliis quoque in libris prolata est ³), quo fun- damento nititur? quibus argumentis adprobata est? Num ex forma cjus veritas common- strata est? an ex usu? an ex signéftcalione temporis aoristi? Videamus! Imperfectum relativum esse tempus omnes consentiunt; sed aoristus quomodo ab hoc discrepat? num augmento? an formis, in quas exeunt personae numerique? Non est ita; imo imperfecti aoristique secundi augmentum ac terminationes non diversas esse, neque in passivo genere neque in activo, sciunt omnes. Augmentum utrique commune E est et terminationes oy, eg,(v), éroy, STIν, Oey, sre, ov: O12,v, ou, ero x. r. ¹. Item aoristus primus et imper- fectum in pluribus consentiunt, quod ut agnoscas, conferas quaeso tertiam pluralis numeri per- sonam activam et omnes fere exitus medii generis. Atque adeo originis cognatio ostendi potest. Nam si altius inquiramus, aoristi primi terminationibus contineri verbi etvcz imperfecti tem- poris formas inveniemus: conf. Jonum a et Doriensium αe cum aoristis-,& et&ndν‿ᷣαν³). Eadem formarum per tempora effingendarum ratio, ut scilicet verbum auxiliare adjungatur, etiam in sermone Latino apparet, ut in audi-ebam, dudi-rem h. e. audli-erem), nisi duod in hoc nativa praeteriti forma, qualis in Graecorum aoristo secundo imperfectoque invenitur, quaeque in Germanica aliisque linguis una exstat, deprehendi nequit. Sed eam apud Lati- nos quoque fuisse aliquando ex analogia omnium fere linguarum probabiliter colligi potest. Itaque imperfecti temporis aoristorumque diversa significatio neque ex augmento neque ex terminationibus consequitur; sed eam non magis ex indole radicum prodire manifestum est. Nam si ex una parte secundus aoristus ab imperfecto radicis integritate discedlit e), cx

2) Ausführl. Griech. Gr. pag. 289. 5) Duplex suffixum comparet in Latinorum per- 3) Conf. Hunn.(De emend. r. Gr. gr. pag. 186. fecto plusquamperfectoque tam indicativi quam sqq.) cum aliis. conjunctivi et in futuro Lxacto quod vocant, uti 32) Uberius hac de re disputasit Fr. A. Land- in Graecorum futuro passivo: audi-v erunt, audi-

v-erim, audi d eram, audi-p- issem, Tv ‿π‿ς˙Qμάι

te Viasn erSob js a. voigt programmate gymnasii Merseburgensis a zimplex adest in 4alhs oe et in Sruheg0.

1830— 31, a quo demonstratur inter alia conso- nam N₰ ad radicem verbi elvao pertinere: cf. 2⁶G●ν 6) Id tamen non ubique accidit: cf. Alενο, corg, quas formas ille contractas existimat ex 41xero, 2oy. Huic àqu» grammatici et aoristi 500G,&, doεrs. Lege etiam quae Borrius scripsit significationem et imperfecti concessere; sed quo- in libro illo de Couj.§. S. modo id conciliari potest cum discrimine, quod