4

udoν ‿ςοωανεμςοσςα τάαοια εαντο d9- legere imperatorem, atque eo duces Othonianos spatium ac uœ—si, dg ls rι Gυνυεν- moras suasisse, praecipua spe Paulini, quod vetustissimus Seir a adaudrce aer Arous consularium et militia clarus gloriam nomenque Britannicis 6⁴μοροςνυσασντυαας έν τρνονυνv. αα‿ςεονυπιυω expeditionibus meruisset. Ego ut concesserim, apud Iεαμονιμααᷣν&νέ ν τν ς³ςσο, paucos tacito voto quietem pro discordia, bonum 82 s 2, riν συνᷣ Qάτον ð̈̈£o αν- et innocentem principem pro pess imis et flagitio- Ioœœυνσσσας ⁸ενα νν ρεoον ά⁸νααεsνν sissimis expetitum, ita neque Paulinum, qua prudentia roð αατο̈αρσαεοοοο. Kaloda d ee- fuit, sperasse, corruptissimo saeculo tantam vulgi moderationem x0 66 τ ν½, 2 r60O0νu Töre reor, ut, qui pacem belli amore turbaverant, bellum pacis ca- 10v O0OGM,«oενοαιςμναωιαν 1αἀᷣ- ritate deponerent, neque aut exercitus linguis moribhusque TOxOαα˙οσνν ε ια νιοε dissonos in hunc consensum potuisse coalescere, aut legatos 6aεm ι ν 1010UToUS dα⁴αο- ac duces magna ex parte luxus, egestatis, scelerum sibi con- Poνοοςμ τος νμυαεοις αeα,⸗υσ scios nisi pollutum obstrictumque meritis suis principem pas- TG6vOls MAd Gοπωοωαοοονmσ ν suros.(cap. 38): Vetus ac iam pridem insita mortalibus po- G TOG τ, eGTO tentiae cupido cum imperii magnitudine adolevit erupitque: A εινν, παα ‿ν- nam rebus modicis aequalitas facile habebatur. Sed ubi subacto Aaæ uu MAα,&!ra Kalαœᷣ orbe et aemulis urbibus regibusve excissis securas opes con- LOAheon arelOvro cupiscere vacuum fuit, prima inter patres plebemque certamina d6 vTrSS dααμπονς τ-- exarsere. Modo turbulenti tribuni, modo consules praevalidi, G Tovres Ol oArr e, raðraU„ et in urbe ac foro temptamenta civilium bellorum; mox e vnouενειν ν Odiντν uαμονꝓννασν plebe infima C. Marius et nobilium saevissimus L. ad divoptupios rouꝙꝓiss vor Sulla victam armis libertatem in dominationem dπᷣανανᷣ ⸗˙ναν ν νßχάνονᷣν verterunt. Post quos Cun. Pompeius occultior nec Togiuᷣ οσεαμεκννονυ⁸ς. melior, et num quam postea nisi de principa tu quae- situm. Non discessere ab armis in Pharsalia ac Philippis civium legiones, nedum Othonis ac Vitel- lii exercitus sponte posituri bellum fuerint: eadem illos deum ira, eadem hominum rabies, eaedem scelerum causae in discordia egere. Quod singulis velut ictibus transacta sunt bella, ignavia principum factum est. Sed me veterum novo- rumque morum reputatio longius tulit: nunc ad rerum ordi-

nem redeo. Nimirum Tacitus Marium, Sullam, Pompeium, proelia apud Pharsalum et Philippos com-

memorat, non quod ea in fontibus suis relata inveuerit, sed quod sua de Romanorum magnitudine et imperii cupidine reputatione ¹) ad conferenda Othonis atque Vitellii et illorum imperatorum tempora adductus est. Cum autem Plutarchus eadem fere exempla ita proferat, ut milites utriusque exercitus deliberantes faciat cavendum esse, ne ea, quae cives a Sulla, Mario, Caesare, Pompeio passi sint, etiam ab Othone et Vitellio patiantur, qui sine praesumpta opinione vera falsaque perpendat, Graecum scriptorem verbis:»æci Odæ dneixög soriα e. q. s. Taciteorum verborum c. 37:»ego ut concesserim« e. q. s. cum exemplis illis ex capite 38 haustis coniunctorum memoriam prodere facile sibi persua- debit. Accedit, quod Taciti caput 38 non ex scriptore rerum sub imperatoribus Romanis gestarum fluxisse, sed verba Sallustii Catilinae cap. 6— 14 imitari ²) non modo rerum ordine sed etiam nonnullis

¹) Confer:»Sed me veterum novorumque morum reputatio longius tulit: nunc ad inceptum redeo.«— 2²) Confer Heraei adnotationem ad cap. 37.