10

qui in editione Sophoclis Schneidewiniana iterum curata ad medicinam confugit, quam violentissimam esse ne ipse quidem negare potuit; edidit enim:

1O"AḦ¶ τουμν υμμα »adspectu delectatura meum oculum.«

Qua emendatione violentius etiam magisque arbitrarium est Hartungii⁶⁸) illud

8& IAIoo rouon duud adspectu impletura meum oculum.« Tametsi ipsi Hartungio tam certa sua emendatio et quasi acu rem tetigisse videtur, ut non dubitaverit profiteri, quicunque tragici sermonis consuetudines melius novisset. eum non posse, quin ita scribendum esse intellegeret.

Maehly ¹⁷), Nauckii et Hartungii, ut videtur, vestigia premens et praeterea Steinharti ¹⁸), qui OO0 dα τυνι νυμμë scribi posse opinatus erat, nuper 6as ονυα 1νν ⁶μμα emendandum esse satis audacter coniecit. Idem propemodum Peters ¹³) proponit, ad similitudinem Hom. II. 20. 77 sq.(ro5„⁴ dα αμνιας ε dvdνε diμαos dοσα ʒdoα scribens .SAs τοοιιν υμμα.

Weckleinius ⁵⁰), quem quasi in transitu tantum commemoro, difficultates antecedentium ver- suum silentio praeteriens solita licentia Laurentiani scripturas tractat scribique vult

2vArμuεν νμα wν, oculos in aera sublatos habens.

Quam emendationem, si quidem tam arbitraria litterarum immutatio emendationis nomine digna est, propter sensum suum prorsus improbandam esse existimo. Cui Rauchensteinii 5i) illud multo melius conveniret, qui improbata Dindorfii et Wunderi emendatione eοσαᷣœQZ cum notio tollendi in altitudinem antecedentibus verbis iam esset expressa, nuper sensu non alienum fore censuit

6 ενονσσ τυν νμιμα, »gaudio adficiens meum oculum.« Hanc tamen emendandi rationem ipse quoque per diaeresin epicam maximo opere impediri recte sensit. Itaque ne eo quidem conamine ad locum illum sanandum quid- quam proficit. Vix denique discrepat de sensu hoc loco accommodatissimo Arnoldi²) sententia, qui in recensenda Colonei editione Meinekiana primum αιιεκeς veeνςεᷣςεᷣ auνᷣꝭ necessario coniun- genda esse docet atque in lectione codicum ϑοαα participii futuri formam inesse iudicat cum sensu: adspectu oblectatura, εκ ταιυ. Quod quam prope ad Nauckii propositum supra laudatum accedat, ante pedes est. Arnoldo praeterea dubitatio videtur adferri, num scriptura codicis Laurentiani A.ι 6 nullo pacto sit ferenda. V. 1080, ait is, chorus dicit: udurie elu ,ϋ¶ ασ—*ςιναωω, vates sum faustorum certaminum; ad id cogitatum adnectens nonne tum exclamare potest: utinam certa- mina ipsa, quem ad modum fiunt, spectare possim! Delenda tum esset littera ò, ac totus locus in patrium sermonem ad verbum ita esset transferendus:»ich bin ein Prophet wackerer Kämpfe. Könnte

46) J. A. Hartung, Sophoc. Werke VI, p. 265.— ⁴⁷) Maehly, Beiträge zur Kritik des Oedip. Col. Basel 1868, p. 80.— 4⁴8) Steinhart, Progr. v. Porta 1843, p. 7.— 4⁴3) L. Peters, studia Sophoclea, Progr. Heiligenstadt 1865, p. 22. 23.— 5⁰) Wecklein, Ars Soph. emendandi p. 78.— 51) N. J. f. Phil. XIV. p. 181.— 5²) B. Arnold, Eos I, 1864 S. 134. 135.