10

infitiandum est, Plutarchum non minus Pythagorae studiosum fuisse, quam Varronem et Jubam. Quantopere enim Pythagoreorum philosophia Plutarchi animus, cum Thesei et Romuli vitas conscri- beret, imbutus fuerit, inde colligi potest, quod eorum doctrina usus exponit, cur Athenienses octavum ipsum mensis diem Neptuni et Thesei sacrum esse voluerint: Thes. 36. 7⁴ο νd αιοο d dοriοον οτοε d roν ασον τεραmμ̈νον πν ⁰ d ναναμοαν ααœ νυᷣeoνoον oiιoν ε vie r05 son vudusce cf. qu. 102 1⁴ xαr τοο l(τd doriov rijs duανοςσ. U.. T4v 08 pvvdixd, adνε τν ναον, s&dνον œu ioνςν œᷣ udusraxiurov. Cum Thilo deinde omnia Plutarchi ingenio deberi statuisset(p. 2), in quibus Romana ad Graeca referrentur, Barth magnam argumentationis vim ibi positam esse censuit, cur ille Jubae similitudines in usum vocasse putandus esset; sed neque intellegi potest, quare ea ab huius historia romana abhorruerint, et multa huius- modi a Plutarcho ipso profecta sunt: q. 16 α mπεμνυν( ν Xa⁵νε 29 ⁴αo uir eu BOlorig, 40. miηuν.

Ut rationem, quam Plutarchus in dissolvendis quaestionibus et causis secutus est, intellega- mus et degustemus, iam quaestiones singulae cum vitarum locis, qui respondent, comparabuntur:

qu. 23. Num. 12. 4 1ı τ τ rdεο rφας ταmπισαςοιονυυσυν ⁷) sv ν⁶ Oi dε Dovricoxes acꝭ d ei ds ra‿ꝓας πτοαισ Teενε τνᷣ ινι⁵ν, vOiòνes A†αoιτν dνα roiĩs Zor*ειοονοσννσσOάṽ;,§Dpraiò, Noud,, d0:αo 11v Atrbuν; örsOOνν να ⁷οιτο τυ ½oα τν undeν ysioode dío ννν⅔ ꝙτοντνν, ↄl du Aοιες Ʒ‿οοσοσꝓσναεαν εννεστεν, αυιν ⁴μαννια rod νε εονςι σeτ⁵‿ςςιέ..... 2.σσσσ mτν „Oς mGm⁴łfOQ—ᴵ?Qↄ-Géeαeνεν τ τοQιd‿ μεᷣ uννεeν TO0GοορειυομεμνõO-] Jtravdvy, Arlαᷣαον τν πμεμοι G Aααμν ⁷ ενον τμουνᷣm G⁷αεεσι ον ρνοσντον rodνς noντας ⁶σιν νςν ασeł re Ieoαε slude O„eudν; ςᷣ ⁴μ εον τςᷣ*εννεέαεαιςι α ꝙòviv Slre, Gg 1νόό ιατοο τ̈ν̈ν υꝶμμἀουν υmνο 1dο Tεᷣνεντς εmσαιααᷣαοπαοισm. Aduνονυσνν, ⁴ἀ˙*ρdντν od d‿r‿s eis ας υ

v‿μμιν νέεν τ τεαι τς*νενειαειι α Eς sεντς dvdnrovres.

De duobus fontibus a Plutarcho expressis cogitari non potest, immo duplici ac satis absurda interpretatione et rerum dispositione hic quaestioni propositae satisfacere studet. Cum in qu. 93 deinde quaeratur, cur Romani vulturum augurio usi sint, tres huius rei causae referuntur: 1) quia duodecim vultures a Romulo visi sunt, 2) quia rarus illarum avium visus est, 3) quia Hercules quoque hoc augurio utebatur. Herculem, cum ad magnum aliquod facinus perpetrandum domo proficisceretur, aspectu vulturum ut fausto omine gavisum esse, Herodori testimonio probatur; nihilo secius alteram quoque causam illius esse, ex Aristotelis h. a. VI 5 dilucide evincitur: 4

qu. 93. Arist. l. I. 7 6r T6ν νινυν ꝙ*τφάστ³α συν νε 6 dε ν vsorrsutec usv nt srα eισmιατοσςↄùmc ͤ-9ο σeQ⁴ροQ ac συνν bdτo; 0d0e„% νεor- 10 87νnvεοτταα*υmνςεꝑ εα‿ d oντο uꝭ H9O0σοοο.. ꝙ„Gσνν rig ueνο ευυνπνινκεν ας εν, lv rods„dnds dσ¶ ετεᷣνας is ddοννοα—, 105r6 Te 6. σσαεκον, 2α σπσσνιν ποπνσπέκν εεαmση⁵ανε 61ο0es S&oραενιʒν –νιιμς νεοττd, wd ντι τοπινν εε‿τi—lᷣν—ασ alια⁴οουοσι; vovr dæosονοvres Tois Gτοαενμαοσιν.

Unde apparet, a Plutarchi auctore primam illius moris causam allatam fuisse(Rom. 9), quam excepit disputatio ad vulturum historiam pertinens, qualem a Juba non alienam fuisse nostro iure ponimus. Qua usus ceteras, quas proposuit, rationes Plutarchus effinxit. Operae pretium porro est cognoscere, unde qu. 78 manaverit. Quamvis enim testes citentur Dionysius et Juba, primo obtutu