11

cernitur, hunc sua ex illo sumpsisse; Plutarchus itaque hanc viam ingressus est, ut alteram narra- tionis partem ex Dionysio, alteram ex Juba se scire simularet. Neque aliter res se habet, si qu. 1 cum Cam. 20 et Num. 9(Ovid. Fast. VI 276 et sed.), qu. 41 et 42 cum Popl. 11 et 12, qu 89 cum Ovid. Fast. II 511 et s. comparaveris.

Si his omnibus rebus absolutis ratiocinationi nostrae iam finem imponere et, quae effecimus, paucis lcomprehendere licet, Plutarchus quaestiones ex principali et gravissimo auctore Juba, qui rerum gestarum narrationi non modo adnotationes antiquarias de moribus et institutis Romanorum, sed etiam grammaticas de origine nominum et verborum inseruit, repetiisse rerumque flosculos illinc decerptos concoxisse et ad arbitrium suum quasi in frusta scidisse videtur. Postea cum in vitis viro- rum Romanorum scribendis denuo ad pristinum fontem reverteretur, perpetuam illius relationem in usum suum vertit ne iis quidem spretis, de quibns iam antea egerat. Jubam vero in ea historiae parte, quam Plutarchus ex illo sumpsit, permultos auctores, inter quos Varro et Dionysius erant, inter se contaminasse vidimus.

Jam eo adducta est disputatio mea, ut alteram commentationis partem aggrediar et Jubae historiam romanam eiusque fontes Romuli et Numae vitis subesse demonstrem.

II.

Explorato quaestionum romanarum fonte praecipuus vitarum auctor, Juba, facile cognoscitur ex consensu, qui inter has et illas interest; neque tamen satis habeo, huius vestigia indagasse, immo necesse erit fontes eruamus, unde huic ipsi rerum notitia fluxit. Atque primum de Romulo videbimus.

. 1. Romulus.

Duodecim narrationes, quae in cap. 1 et 2 de origine et nomine urbis nobiscum communi- cantur, ex unoquoque auctorum Graecorum minime illustrium non haustas esse, ex Plutarchi ipsius verbis colligas, quibus hunc in summa illorum ignoratione versari manifestum fit: IIoouνω Pe cf. Thes. 26 Mevsxod, Rom. 21 Bourae zis, Num. 1 Kας is al. Fabulae, quas etiam apud Dio- nysium(I 72) et Festum(p. 266) et Solinum(I, 1) et Servium(Verg. Aen. I 273) collectas habes, sunt haece:

1) oi ue Hlomν,οss x. x. J., quam relationem Festus nescio cuins compositoris historiae Cumanae esse tradit. Urbs a viribus incolarum Valentia appellata ab Euandro Rhome dici coepta est.

2) Rhomes virginis consilio naves sive Achivorum domum revertentium sive Troum erran- tium incenduntur, unde, ut mapneant et urbem condant, necessitas oritur. Eadem exhibent Plutar- chus in qu. 6, ubi Aristoteles, D. H. I 72, ubi Hellanicus et Aristoteles, Festus p. 269 et Solinus I 2, ubi Heraclides Lembus testis citatur, inter quos ea differentia intercedit, ut ex Plutarchi sen- tentia Troes, ex Aristotelis et Heraclidis Achivi, ex Hellanici Aeneas et Ulysses conditores fuerint. (Leo p. 12). Cum Plutarcho Aristotelis testimonio uso auctorum dissensus non notus esse non po- tuerit, quin uberiorem narrationem amputet, non dubito, qua in re Heraclidis vestigia legere videtur:

d νeuudrc— tempestate deiectos, uπαννέινσι q1⁴μeν... PGαμm᷑%◻ουνοιυα, adrær πνο— auctoritate virginis cuiusdam... nomine Rhomes, incendisse classem, ε ιαeχ— ab ea necessitate, xu νν πemνμάινꝛ˙ αἀi⸗ s dd'ri οασαανοοενεw— eius nomine eam appellatam, a cuius consilio

eas sedes sibi firmavissent. 3 2