5

Sacεdᷣμνενοο ατs, dοσmπινο slιννινυαα Pαᷣ‿ναομoυν ο στοαστιννπ In Aem. Pauli vita cum rerum narrationi magna copia adnotationum antiquariarum de Romanorum moribus et institutis immixta sit(c. 17. 20. 22. 28), maxime triumphi a capite 32 usque ad caput 34 descripti ratio habenda est; similia enim ab Appiano de Scipionis triumpho referuntur(Libyc. 66).

Plut. App. 33 οοσευοντο Geνσσ᷑̈☛να poduτeꝭ νπσνκe tra oi Qοουασαοννν νναμιι εοοντε etraæ Touoes an, dοννυ doοσνeνιτ 1s au 34. spesjs d 1ourοςσ εμαιομιςιοντο τρυ συντιε Gεσασαςμενν...⁴ σeεεαναοοο ⁶σιςι τον στσαστι*ιν qœrοο, od's di ⁵ες dοαrei riſs vixss 1 dosrijs dusxc duαoονσσσ ⸗εες. 1. 1. Aiud enu‿ναάν sir αατο εεᷣeν dοααα eeeοννμ⁵⁴ενμν a ι στοαστννσ...& G⅜Geσσμσοο πaεοαs Sαmπςες ενιμεεκᷣραςα...2οωυιος Qμαμωυαοαςσ ον ενοιν οα⁶αιςο.... 20T.srde d'εςᷣ τν παετειον duπεᷣνπνεν aod d‿ alνα 1h dεε r96 Oφ᷑mꝙσισασσ στεασν τωυααν ενιυανρααάμν- nO0TSlvGν.„Gv... G½εεέε᷑ νν, v de P⁵μαοο νομιςιουισι virν συνιιονον. 20cφαν⁷⁷G⁷:²³e cu ναςᷣ dοστορανς.. aæo με xetνous στσασσ aurd e Ids al ælrd dorous ad rdεε επναενοα, dοσ⸗⁸ rAste.... ddρh⁊ορονσ.. al νννvð 2στντσν rc uενν νμᷣνο ναναœz a‿roious dvdᷣueuνsẽuds 00g εν επιαϊνο˙νσσυςᷣ ε Gμτοισιmν.

pSAGτι m εᷣ... enctνοus

Utraque narratio quin ab eodem auctore profecta sit, vix dubitari potest. In Flaminini vita Jubae vestigia nobis occurrere, Heeren et Baehr iam monuerunt.

Sed haec hactenus de vitis, quamvis hanc quaestionem latissime patentem me magis attigisse quam absolvisse haud ignorem Id unum si mihi concessum erit, hanc fontium a Plutarcho adhibi- torum rationem non temere a me propositam esse, neque me omnibus argumentis destitutum esse, acquiescere mihi licebit. Jam necesse erit eo regrediar, unde orsus sum, et exponam, quae mea de libello quaestionum romanarum sit sententia. Ac primum cum saepissime quaestiones cum vitis concinant, ad illas quoque Jubae auctoritatem pertinere, vix est, quod affirmem. Quaestiones conta- minatae sunt, ni fallor, ex excerptis e historia romana eo consilio factis, ut in singulas quaestiones et causas dissolverentur et divellerentur ac philosophiae additamentis confunderentur.

Thilo in dissertatione sua»de Varrone Plutarchi quaestionum Romanarum auctore praecipuo« egregie de fontibus huius libelli explorandis meritus est, cum ostenderet, summam argumenti ex Var- ronis libris, qui in historia populi romani versantur, haustam esse. Praeter eas quaestiones, quae diserte huic literarum romanarum decori tribuuntur, 2. 4. 5. 14. 27. 90. 101. 105, Thilo probat eius variam ac multiplicem doctrinam subesse qu. 1. 6. 10. 11. 18. 19. 20 24. 26. 28. 29. 30. 31. 35. 41. 42. 45. 54. 57. 61(cf. Solin I 5). 65. 68. 80 84. 86. 97. 102; tertio denique loco ponit qu. 23. 33. 38. 40. 44. 51. 52. 72. 73. 81. 93. 99. 109. 110. 111. 112, quas ad Varronem redire suspicatur. Quinquaginta igitur quaestiones a Thilone Varroni assignantur, quae res summi momenti est ad de- cernendam rem nobis propositam, quia etiam in Romuli et Numae vitis permulta exstant, quae illum scriptorem sapiant. A Varrone Ovidius quoque multa accepit, quae in Fastorum libris ad aptos numeros retulit, quare veniam mihi fore spero, si inde quoque repeto, quibuscum quaestiones confe- rantur. Varronianae igitur doctrinae speciem prae se ferunt qu. 16 et 17 coll. Ovid. Fast. VI 475 et q. s.