3

21 et Caes. 61 et Anton. 12; 8) Rom. 22 et Cam. 32(de lituo Romuli); 9) Rom. 29 et Cam. 33 (de nonis Caprotinis); 10) Num. 7 et Marc. 5(de flaminibus); 11) Num. 8 et Aem. Paul. 1; 12) Num. 12 et Coriol. 39 et Anton. 31(de tempore a Numa ad lugendum dato); 13) Num. 12 et Cam. 17(de legatis a Romanis ad Gallos Clusium obsidentes missis);

14) Numa 14. Cam. 5. Marc. 6. al τν οοσνηννενν Taur' siν, u⸗αeε ⁸τ 00ro„dο εανσιοο εοτ P‿ναάαtοι Iερασρερσεςαοέεμνου Poe ενιν euνεᷣᷣαανᷣνo οσπνονυν ꝙ GsG

xl⁴ πο οοσmeκιν‿σ‿ανν ει deεᷣςᷣ αστιριρνειραοαμένμνᷣσννςσ.

SeArreνν, ⁸G†οόανι¶mMe9εαστοε

quevos. cf. d. r. 14 alꝭ,„ο ν τνυννν ꝙτασέν, σ B⁴οσνν, eεαστσςρσρςοννιαα, νë εον teο ανννss 111 rG,ν τπα εισν μQò!Hν⁴5ἀαꝭ:σ

15) Num. 14 et Coriol. 25(5z dye); 16) Num. 19 στερραναμεᷣᷣᷣꝭ μνοσσωυ et Marc. 22

r0 ςον⁴οmς rov(q. r. 20 2ορσυν ⁴μς εeν ⁴oοοdtετ*); 17) Num. 9 et Cam. 20(de sacris a virginibus Vestalibus observatis); 18) Cam. 6 et Coriol. 38;

19) Cam. 42. Marc. 3. dοστ εανσια ννμον σεονράσαα G Jsμενοι ννιμ⁵οων‿ενεκς τοσασσeiας sduα ous isοεας lsες στσαστiᷣꝭ ς dv m Laxa nAv s u Tasdrαᷣeds dιαν εeηειαιο mτμονεοσs.

riνς*σ ⁄⁶μ⁴μος.

20) Coriol. 14 et Caes. 28(dexaoονυαs); 21) Marc. 2 et Mar. 5(d*νσσν⁴σα; 22) Marc. 22 et Crass. 11(de variis triumphorum generibus); 23) Marc. 26 dνμα ˙νν£μά‿έ‿ρς οσνη‿ααο ⁴ν ν£φοου xOνς εeτν, ς slωꝶ, udvzꝝms&οεν ουνμιονο, Fab. 15 dsν ναμοα i u‿eν oiueioν εeen (&οτι ε Tτν αᷣαᷣαμάνυοο d r* τοπem dxνs O‿τεαννινμεμνοο); Pomp. 68 aluνd d‿ν ερσ ris xuꝶνsg xε³εᷣνασεᷣ τοονιειιννασαι τν † νονν vdε‿τννα roντο ‿zνᷣ Pos⁵dds&τ νμινοον, Brut. 40 duc * uο τπονυηεαιαο dνν τ Boοτον Ʒα̈νοασαe d Kdσαον σνμισονμωοðRνοο Qσάmods Teordv. 24) Caes. 9 et Cicer. 19; 25) Flamin. 10 et Pomp. 25(de corvis vocum vi humum delapsis); 26) Aem. Paul. 38 et Cato mai. 16(aBt roπνον riνα ̈ wolereicee eren**ασς) et Flam. 17(lς or.... T* molreiᷣς εναιααενιε⁴αισαις).

Quae quin facile augeri possint, quamvis non dubitem, tamen satis habeo haec exempla enumerasse, unde intellegatur, has vitas communione quadam originis inter se sociatas esse; id unum addere haud ab re erit, quod omnibus fere in vitis acerrimum studium cernitur nominum origines enodandi, sicut Rom. 10 et Coriol. 11; Num. 8 et 19 tet Aem. Paul. 1; Popl. 11(q. r. 41) et 16 et 17; Coriol. 11; Aem. Paul. 25; Mar. 1; Anton 4, Fab. 1; Pomp. 13, Cicero. 1 et 17, Sull. 2 aliasdue. Haud absonum est conicere, Plutarchum multa, quae repetat, excerptis suis debuisse; neque vero huius coniecturae omnibus locis vis eadem est. Quae enim de Lupercalibus in Caes. 61 et Anton. 12 leguntur, etiam apud Appianum(II p. 616 ed. B) scripta videmus. Quo accedit, quod in lis vitis, quae ad eadem tempora atque ad easdem res spectant, narratio haud dubie saepius ex uno eodemque fonte desumpta est, ut in Mario et Sulla(Peter Quellen p. 104), in Crasso, Caesare, Pom- peio(Peter p. 110. 114 117. 118.), in Sertorio et Pompeio(Peter p. 113). Intercedit denique inter Plutarchum et Appianum is consensus, ut utriusque narrationi communem et iam e variis scriptorum libris concoctum fontem suppositum fuisse luce clarius sit. Dico vitas Gracchorum et Appian. I 12

1*