2

laudatos ex Jubae similitudinibus q. v. manasse contendit. Quae hi effecerunt, Peter, cum antea, Plutarchum nullam fere Jubae rationem habuisse sibi persuaderet. in universum amplexus est, attamen ibi quasi gradum sistere nos iussit. Cuius verba adeo non me moverunt, ut ne viri laudati quidem mihi satisfecerint; nam multo magis, quam adhuc cognitum est, Plutarchus de Jubae auc- toritate dependet, ita ut complures virorum Romanorum vitae fere totae inde haustae sint. Quo in numero Romulus et Numa sunt, de quorum fontibus priusquam fusius agam, quod mihi proposui, paucis in animo est explanare, quid de eiusdem auctoris quaestionibus romanis sentiam, quaeque inter has et vitas ratio intercedat.

I.

Quaestiones romanas, antequam vitae in lucem emitterentur, a Plutarcho compositas et editas esse colligitur ex Rom. c. 15: xε½ο υνς εεεον ευν τονςι ατ⁵οςε tακάαmμεv, quae verba genuina atque a spuriis illis formulis, ubi tertia persona adhibetur, secernenda esse Michaelis(de ordine vitarum parallelarum p. 15) probavit. Multa autem quae huic libello insunt, recoquuntur in vitis, modo dilatata, modo in artum pressa. Quae, ut enumerem, sunt: Rom. 4 et 5= q. r. 34. 35. 57; Rom. 9= q. r. 93; Rom. 11= q. r. 27; Rom. 13= q. r. 58; Rom. 15 et Pomp. 4(cf. Auton. 10 d zaναασ⁵œᷣeν †οννν½ νυναιο) q. r. 29. 31. 87; Rom. 15 et Mar. 26= q. r. 100(de Sextili mense); Rom. 20(rο ho 1odαονα ⁶νοαςοισσν)= q. r. 88; Rom. 20 et Sertor. 14= q. r. 101; Rom 21 et Caes. 61 et. Anton. 12= q. r. 56. 68. 111; Rom. 25= qg. r. 53; Rom. 26 q. r. 67; Rom. 29= q. r. 87; Num. 7= q. r. 40; Num. 0 et Cam. 20= q. r. 1; Num. 10= q. r. 96; Num. 12= q. r. 23; Num. 14= q. r. 25. 72. 112; Num. 16= q. r. 15; Num. 18 et 19 q. r. 19. 20. 86. 34. 22; Popl. 11= q. r. 41; Popl. 12= q. r. 42; Popl. 23= q. r. 79; Cam. 5— q. r. 16 et 17; Cam. 190= q. r. 25; Cam. 27= q. r. 98; Cam. 36= q. r. 91; Coriol. 3= q. r. 92; Goriol. 14= gq. r. 49; Coriol. 24= q. r. 70; Marc. 3= q. r. 83; Mar. 12 et 45 q. r. 19; Mar. 43(eni 0 dιραν ναννμενο εεο̈μυαιτεειεν)= q. r. 81(000" 2 Ʒσ εανυεν ετουαεεμριοιυισαισ); Aem. Paul. 3= q. r. 99(augurium esse artem— zeτ ꝓꝛſ[(õ ꝗ act rατiμ, non honorem— zνν), Fab. 4 = q. r. 2; Caesar. 9 et Cicero. 19= q. r. 20; Anton. 8= q. r. 81(de vi tribunicia), Crass. 2. (deνπονυισασς τ᷑ Houuet rijv dexdνν)= d. r. 18. Cuius congruentiae si causam quaerimus, cavendum est, ne quis Plutarchum in vitis conscribendis ad quaestiones romanas recurrisse opinetur; multa enim illic leguntur, quae hic frustra quaeras, sicut in Popl. 11 nomen Kanõοοds occurit neque vero in q. r. 42(alia vide ap. Barth. l. l.) Quare ille aut denuo fontes suos inspexit aut excerpta, quibus iam libellum, qui xεοσιν ατινν υσαανχα inscribitur, impleverat, narrationi suae iterum intexuit. Neque vero vitae tantum et quaestiones cognatione quadam inter se continentur, sed in singulis vitis ipsis multa exstant, unde artissima affinitate illas inter se copulatas ac ligatas esse perspicitur, ita ut in illis quoque Plutarchum eosdem auctores duces secutum esse veri haud dissimile sit. Omissis iis locis ubi consensum, qui intercedit inter Romulum et Numam, deprehendis, in comparationis iudicium voces, velim, haec exempla brevi in conspectu posita:

1) Rom. 16.&rεοροσσ dε υντον ε(ατος Popl. 9. 4όρασνμμεμνυασε... Odεσαος

⁴‿μμνεκνοσσ J—one⸗ν sGεναοσας τεννιρσιι⁵ι τοσοο mπ⁴ααν.

2) Rom. 10 et Coriol. 11(de Quinto Metello); 3) Rom. 13 et Mar. 5(de patronis); 4) Rom. 15 et Pomp. 4; 5) Rom., 16 et Marc. 6 et 8(de spoliis opimis); 6) Rom. 20 et Sertor. 14; 7) Rom.