nihil in eis contemnendum est. Sed hoc inprimis est animadvertendum meo judicio, quod veteres illi interpretes jam recte intellexerunt, neque xαᷣνν enunciati subjectum esse, sed id cum delνυ⁴⁶α‿ ⁴⁰) conjunctum objectum ex r³ασαν dependens efficere, et evοουοεεν sive ³νναον cum proprio sensu restituendi nel redhibendi intelligenda esse; deficiente denique subjecto, ut quidem videtur, ad verbum

praedicatum 22 1(c*εεν necessario maxime locum turbari. At de persona, cuius opera virgines raptas

patri rost tbnn iri scholiastae censent, per cogitationem supplenda errant. Neque enim Creon, sed Theseus is est, qui a choro potest dici restituturus patri filias; eius igitur nomen ad verbura praedicatum, nihil adtinet, deν⁴νασεσν um Laurentiano, an evοαςeν cum scholiis legamus, addendum est. Notio autem verbo composito, sicut simplici l⁵νσ, sive cum praepositione dy per apocopen ¹¹) pro drd posita, sive cum sv eonjungis, una recta est in utraque re propria dandi. Formam Lau- rentiani pro dναoαναοeν scriptam, ni fallor, jam Musgravius conjecerat, et Turnebus in margine suae editionis haec adscripserat: dνν. 2n0αισνέανννB εσασι ⁶νσμςεᷣν. Neque infrequentia tpalis apocopes exempla apud ipsum Sophoclem esse locorum infra exscriptorum testimonio comprobatur.

Quam ob rem quum v. ννι⁶σναα cum trauslata siguificatione remittendi vel cessandi neque a scholiastis intelligatur, nec ea siguificatio omnino in hoc sententiarum connexu admitti possit, et quum propter pronomen ⁊0 constructio accusativi cum infinitivo ex ονμναᷣƷ suspensi admodum dubia flat, Laurentiani scripturam levissima literarum mutatione sanari sic posse credidi: primum interpungendum est, ut jam monui, post vocem„υυμα᷑ posito colo, vel quod praestat puncto. Deinde pro infinitivo υασεν tertiam personam singularis numeri restituemus deleta una tantum modo litera v, pro accusativo denique singularis numeri xdv rhνααν,— Su905G«æꝝν non pluralis genetivum, sed dualis accusativum emendabimus: 1 rAdοαQ— uνροσσ α. Totam autem enunciationem construemus eum sequente versu, in quo eodem paullulum traditam librorum scripturam mutabimus.

Ut ab accusativo singularis numeri, quem Laurentianus habet, abirem variae causae me com- moverunt. Patrocinium ejus Hellerus quondam susceperat, qui unam virginem Antigonam magis et obversari potuisse choro et curae cordique esse judicaverat, quacum non solum ut prius conspecta diutius et plura collocutus esset, sed quam etiam indignissime abripi suis oculis vidisset, quum altera Ismena absens rapta tantopere animos com movere non potuisset. Cui multa opponenda sunt: primum ipse chorus v. 1055; ras dαυπους ιαμνπα dοενεᷣ nominayerat; deinde in diverbio ¹²) cantico

¹0) deε τνσ O. R. 1297. ¹¹) efr, Kühner, Ausführl. Grammatik d. griechischen Sprache. 2. Aufl. I. Abth. p. 141.§ 42. Bernh. Gerth, quaestiones de Graecae tragoediae dialecto, in«Studien zur griech. u. latein. Grammatik, herausgegeben

von(. Curtiuss, Leipzig 1868. 2. Heft. p. 248 ff.— Lexicon Sophocleum Fr. Ellendti. E ditio altera emendata cura- Hermann Genthe, Berolin 1870 fasc. I. p. 49, cfr. p. 172.

Similis apocopes exempla in eadem praepositione admissae habes in Soph. Elect. 138: dναρτεμαα, ib. 1397 du⁵ενα. Antig. 1275 dτςσαααν. Ai. 416 Aur‿yodo. Trach. 528 ciuztere, 649: u⁵εᷣorνα, O. C. 1070 Aειμαιας, alia. Simplex verbum ⁶υται saepius Sophocles de liberis usurpat parentibus restituendis, et de parente liberis reddendo redditove: Trach. 1066: d ½ 41⁴ ½νάααον Ʒπανν aurdς εε Oνονυν ασι⁶‿ν . Es Tedoa Ty Tε⁴νονςσασ.

Plura docet Lexicon Sophocleum, comp. Fr. Ellendt. vol. I. p. 427 428,

¹²) O. C. 344: ⁶ G)α τααἀ sενκανων dσeτάννον 493: ³⁴ απτέ, 11 TO T0„6e eos Td'ga Seoy; nuν Tamπτπανέα᷑τον. 888: r⁴οωοσ ϑυοιιν έαο τmφν‿ ⁵ν dꝑrioον ενα V. 445:&& TA2e, εεν ααςνεένιν, 66O g0G ναρη⁴ας εmπινε⁴α. „.„. 0idꝓσνασρν αταν, 111. 859: 2g⁴*μοαα„αἀꝑο ouv raur.αν ⁴ςι νααι

1 ½