4
saeculi magnaeque ut illis temporibus in arte medicina auctoritatis, sed cuius ex scribendi usu medicamina ad sanandum Sophoclei cantici textum depromere plus aequo temerarium est.
Quae quum ita sint, nostro jure dubitamus, an notio ususque verbi Q&νοιιανννͥ apud Sophoclem talem constructionem admittat, qualem ei Elmsleius adtribuit, totamque eius interpretationem, voca- bulum νν subjectum in accusativo cum infinitivo ex aρααμνάσαα—ναιμ suspenso, evdνσςν vero praedicatum esse, ad irritum cadere censemus. Huc accedit alia difficultas, quam adhuc a ceteris neglectam etiamnunc silentio praeterire religioni duximus. Nam si cum Elmsleio accusativum cum iufinitivo nνõoeQæ½⁵ασεν— calamitates remissuras esse— ab enunciato vανμαᷣ᷑ ααωανννάα᷑ revera regi concedere vellemus, ut ex Laurentiani scriptura videtur, de accusativo pronominis zi recte explicando in novas angustias redigeremur. Quod vocabulum quantulum est negligere haud quaquam licet, eo minus, quod duobus tantum versibus interjectis iterum legitur: 1elεε— re adlr“ dναας. Nisi id pronomen priore quoque versu simplicis objecti munere fungeretur, quo inferiore loco sine ullo dubio fungitur, sed si interpretari vellemus accusativum esse respectus, ⁹) qui dicitur, obscurius etiam et incertius totum cogitatum redderet, quod chorus eloquitur. Neque enim hoc patrem Oedipum satis consolari potest, fore ut filiarum suarum calamitates mox aliquid remittantur; verum potius spes exprimenda erat quam certissime, finem miseriis earum brevi adfuturum. Quapropter utroque loco et grammatica structura et significatio voculae zi eadem est; utrobique simplicis objecti, ut dixi, locum obtinet, priore versu ex αμνσα, posteriore ex zele? pendentis.
Huc accedit, quod frequentissimus usus particulae s is est, ut ipsa praefigatur sententiis priora firmantibus, sicut öro et ere6. Introducta a particula ds sententia inservit antecedenti οοαισν stabiliendo, quod Schneidewinius et Nauckius recte monent Dubitandum ergo, an ex enunciatione, quae ad priora spectat, insequens enunciatum dependere possit. Hauc ob causam post vocem„vνᷣα quae subjecti munere in enunciato: οσχη̈στ‿‿ν τ⁶ι ⁴μοο υαυμα fungens totum id concludit, plene inter- puugendum erit et nova hinc ac prineipalis sententia incipienda. Latine verto: Aguntne an cunctantur? Nam— Brunckius male«quamy— praesagit mihi mens aliquid.
Elmsleium in emendatione sua scholiorum auctoritate et auxilio nixa manifestum est nimium momentum tribuisse formae sν οσασεν pro νασεσαν restituendae; ea contra, ad quae veterum inter- pretum notae haud ambigue spectant, ab eo aut plane praetermissa esse de industria confitendum est, aut etiam parum perspecta. Primum enim uterque scholiasta formam exhibet evdòαee; deinde explicare, non emendare verba Sophoclis velle sua quisque nota videntur. Hoc et adjectum ab utroque subjectum Creontis nomen, et ab altero ad: zνν ꝙτ παα deανα aοωſ additum: riν οπαἀςειενou, rourεοστι νʒrνννν ostendit. Ex hac adjectione luce clarius comparet, qui: eνονασεα τι⁴εντιννν conjunxerit, eum verbum νορςοναάα nonnisi cum eadem propria notione dandi vel reddendi intellexisse, quam ipsi quoque formae deẽoσ vindico, ad quam scriptura Laurentiani raz dvν dσεuν dilucide ostendit. De translata vero significatione illi verbo tribuenda minime cogitasse scholiastam nemo non intelligit. Iam si ad restituendum textum scholiastarum notae ulla nobis adminicula suppeditant,
9) Quod Thuc. II, 12: ek ·¹ ςσασ àς⁄5οων εμτςνοειν οι ϑοννσναεοο; IV, 104: oiν τιν ³ϑνν⁴5ba legitur pronomen â⁴, id pro accusativo respectus necesse est habeatur, sicut oudsv quod II, 12: gyvc Oεεαeαο dινοε 4νναοιι⁶ν aο νισσςστνσυσσ õ--criptum est. Cavendum autem, ne quis talium exemplorum similitudine deceptus cum Sophocleo enunciato ooudᷣτai ν ο dd.. 6r0⁴Gα᷑ι τᷣνQνσν Thucydidea confundat. Notio vero pronominis zi utroque loco proxime mihi accedere videtur ad illam, quam ri in enunciatione: 1eꝓ τι(O. R. 1475 Trach. 865) habet. Huius sensum Brunckius optime reddit vertens: verumne dico? Ita pucdua xooudrai iν, mens praesagit aliquid mihi significat: magnum et praeclarum quoddam, Zeus redet: egregium gloriosumque factum Juppiter perfciet interpretandum erit.