2

In his Bothius jam pridem pro αᷣoοαα S˙yllaba redundante scripsit æααν, recteque tam metri causa quam propter notionem vocis αναα⁵μ, quam non posse nisi in fraternam consanguinitatem cadere Reisigius ³) monuit.

De reliquorum verborum structura mira inter viros doctos sententiarum varietas est, duum ex solis verbis, qualia ex codice modo proposui, omnino non possit intellegi, quid enunciati: rdν de G3Gov rv Osavd rAdGααν, dsον εν ενςοοοσαν πν ἀχαννmmαανεν subjectum sit. Quam dubi- tationem ut legentibus tolleret interpres quidam ignotus ipsius antiquitatis haec adnotaverat: 1d.½2έασ 2„σσ⁶σα †φνσ%0G+ Kõòεꝝν et apud alterum interpretem plenius exstat scriptum: râ‿να, νοσάν, ενιασεσα 6 KOtν τνν rd zo³ν⁴ι d(r⁷³⁴ νει⁶‿‿ Triclinius) devraα τdsε παονιευνονε(codex ri adeν omisso commate 1(νέισ τ τν duriννννννν)„ d rj&rOαν dνν⁶εν, s li al‿τeοτεέο τ‿ ⁶υν σαρᷣνα εν⁹νντα Ex his scholiastarum notis spectatissimi Sophoclis editores, Bergkius, Dindorfius, Meineckius, Nauckius ab Elmsleio unam maculam ex Laurentiani scriptura sublatam esse opinati sunt, qui pro:& 0αιςσνν lectionem evòdoecv ex illa scholiastae annotatione restituendam esse censuit; atque eam emen- dationem, siquidem ea mutatio emendationis nomine digna est, in textum illi non dubitaverunt recipere. Attamen ne ita quidem Nauckius, etsi ipse quodue Elmsleianam emendationem pro Schneidewini conjectura dνσανeν in textum receperat, locum persanatum esse probe sensit ¹).

Et recte. Quod tamen Nauckius, quo rectius genetivos raãν τνόααν— u0Oνο quos pro accusativis singularis numeri deν ναασαα— d“' νοοοςσαν multi restituere voluerunt ex scholiis, ad notam: T 0771 dOsdud ονσσν ντ. adjecta exhibentibus haec: d⁶υναé Oe xdu εrεοα τνοσν⁹οέͥ εeνα ν deευνuα r-coον, dedvd" suνοοσαςαν⅔ πν, explicare posset, viam plane contrariam ingressus in vocabulis zcν dν swuw nomen substantivum latere censuit, unde illi genetivi dependerent, velut ru.ναε⁷⁶ρμ, vel quod Halmio placuit rανν εεσοσαν; vereor, ne quid hi excogitaverint, quod utrumque plus cuidam peculiari arbitrio sit obnoxium, quam ad genuina Sophoclis verba accedat. Etiam audacior denique quam Halmius et Nauckius nuperrime Weckleinius ⁵) in de Gοσςεν latere dαμπσαηναν crequietem» non nullarum formarum testimonio comprobare voluit(v. c. A.μαυσειιοο Her. I, 181, duncue Eur. Hel. 1335 et quae sunt reliqua); cuius equidem emendandi conamen omnino nullo alio consilio commemoravi, quam quo melius intellegi psosit, quantam licentiam in arte sua exercenda permissam interdum sibi esse ille existimet.

lam ut exponamus, quem ad modum labem e Laurentiani scriptura fortasse tolli posse nos eredamus, in Elmsleii emendatione ex scholiastarum notis orta subsistendum nobis est eaque aliquanto accuratius duplici de causa pensitanda. Qua in disquisitione primum de verbo eνιιννσα est agendum, tum autem probandum, quo potissimum consilio scholiastae notulas illas adscripsisse videantur.

Verbum vοενοωνα, cuius propria notio est dandi in manum, Elmsleius statuit nostro loco signi- ficare remittere, eo sensu quo corporis animique dolores remittere dicantur; itaque idem fere denotaret quod Latina verba sedari vel decrescere; quam significationem communem putat habere Elmsleius, ut plerasque alias, dreerce, et eνοε⁵να. Qui hanc notionem probant subjectum totius enunciati ex

³) Sophoclis tragoed. ed. Erfurdt. major vol. VII, p. 480.

4) Sophocles, erkl. v. F. W. Schneidewin, 3. Bänd. 4. Aufl. bes. v. A. Nauck., Berlin 1861, Anh. p. 191: Stellt man nach dem Vorgang der Scholien die Genetive des Plural her, so ergibt sich, dass in rd dr ddoen ein Substantivum zu suchen ist: xνυ‿αĩνↄη‿ο ist ein Versuch von mir.

⁵) Dr. N. Wecklein Ars Sophoclis emendandi, Wirceburgi 1869, p. 57.